สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3455

แต่….

หลินหยางก็ยืนอยู่ที่เดิม มือถือดาบเทียนเซิงอยู่ จ้องมองบรรพบุรุษตระกูลม่านด้วยความสงบ!

ไม่ซ่อน!

ไม่หลบ!

ไม่ป้องกัน!

ไม่เตรียมการ!

เหมือนว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ ไม่ได้มีความน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย

บรรพบุรุษตระกูลม่านตะลึงเล็กน้อย แต่วินาทีนี้สีหน้าของเขายิ่งดุร้าย

“คิดไม่ถึงว่าจะกล้ามองข้ามผม? งั้นดี ตายซะเถอะ!”

บรรพบุรุษตระกูลม่านคำรามเสียงทุ้มต่ำ แสงสังหารฟาดฟันมาทางศีรษะของหลินหยาง

แต่วินาทีที่กลยุทธ์นี้ฟาดมาใส่หลินหยาง

เฮือก!

จู่ๆดาบอันคมกริบก็ทะลุมาจากทางด้านหลังของบรรพบุรุษตระกูลม่าน มันทะลุอกของเขามาเลย!

บรรพบุรุษตระกูลม่านตัวสั่นเทิ้ม การเคลื่อนไหวหยุดชะงัก ปากกระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือดไม่หยุด พลังแห่งสวรรค์สลายไปทันที

เขาหันหน้าไปมองอย่างยากลำบาก พบเห็นเพื่อนร่วมขบวนการหลายคนยืนอยู่ด้านหลังตัวเอง

และดาบที่เข้าสู่ร่างกายตัวเองนั้น เป็นหลี่เฟิงแทง

“คุณหลี่เฟิง คุณ….”

บรรพบุรุษตระกูลม่านกระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือดพร้อมปากยังสั่นระริก เหมือนยังอยากจะถามอะไรบางอย่าง

ทว่าหลี่เฟิงกลับตะคอกขึ้นว่า: “พวกคุณยังไม่ลงมืออีกเหรอ?ถ้าไม่ลงมือฆ่าคนผู้นี้ ระวังอีกเดี๋ยวจะไม่ได้ยาแก้พิษ!”

ทุกคนได้ยิน จะนั่งอยู่เฉยๆได้เหรอ? พวกเขาทยอยดึงอาวุธออกมา จากนั้นแทงใส่ร่างกายบรรพบุรุษตระกูลม่าน

เฮือก!

เฮือก!

เฮือก…

เสียงเลือดเนื้อถูกทิ่มแทงดังมาไม่หยุด ร่างกายของบรรพบุรุษตระกูลม่านถูกปู้ยี่ปู้ยำ พลังแห่งสวรรค์หายไปอย่างรวดเร็ว และดวงตาทั้งสองข้างก็ค่อยๆมืดดับลง

“บรรพบุรุษตระกูลม่าน อย่าตำหนิพวกเรา!”

ชายรูปร่างสูงใหญ่มีหนวดเคราคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ จากนั้นเขาก็พุ่งดาบมาฟาดบนคอของบรรพบุรุษตระกูลม่าน

ศีรษะของบรรพบุรุษตระกูลม่านลอยขึ้น มันหมุนอยู่กลางอากาศ จากนั้นตกลงสู่พื้น

บรรพบุรุษตระกูลม่าน ตายไปแล้ว!

จิ่วอวี่ที่อยู่ด้านหลังตกตะลึงตาค้าง

ยังไงเขาก็คิดไม่ถึงเลย ว่าหลินหยางจะจัดการกับเทพเซียนแห่งแผ่นดินได้อย่างง่ายดายแบบนี้!

“ท่าน ยืมมือคนอื่นฆ่า….สุดยอดมาก!”

จิ่วอวี่อดไม่ได้ที่จะปรบมือชื่นชม

หลินหยางไม่พูดอะไร

และคนกลุ่มนั้นได้ล้อมสองคนไว้แล้ว

หลี่เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “เด็กหนุ่ม พวกเราทำตามที่คุณบอกแล้ว พวกเราช่วยฆ่าบรรพบุรุษตระกูลม่านแล้ว คุณควรจะให้ยาแก้พิษถอนพิษกับพวกเราแล้วหรือเปล่า?”

“ไม่มียาถอนพิษ!”

หลินหยางพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“อะไรนะ?”

ทุกคนหายใจติดขัด

“คุณโกหก!เมื่อกี้นี้ฉันเห็นพวกคุณสองคนกินยาแก้พิษ ถอนพิษไป! จะมาพูดว่าไม่มียาถอนพิษได้ยังไง?”

หลี่เฟิงโมโหมาก

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบขึ้น

“นี่…..”

คนกลุ่มหนึ่งเกิดความลังเลใจอีกครั้ง

พวกเขาอยากทำลายหลินหยางก่อนค่อยหนีไปจากที่นี่

แต่ถึงแม้ว่าพิษนี้จะเป็นของปลอม แต่ผลกระทบที่อยู่ในร่างกายของทุกคนนั้นเป็นเรื่องจริง พวกเขาที่ป่วยแบบนี้ อยากจะฆ่าหลินหยางในช่วงเวลาสั้นๆนั้น ถือว่าไม่ง่าย

“ทุกท่าน ถอยก่อน! คนนี้….วันหลังค่อยมาคิดบัญชีกับเขาอีกครั้ง!”

หลี่เฟิงกดความโมโหไว้ไม่ไหว ตามองไปที่สุสานหินด้วยความหวาดกลัว จากนั้นหมุนตัววิ่งทันที

คนอื่นเห็นสถานการณ์นี้ ลังเลสักครู่หนึ่ง แล้วก็พากันทยอยหมุนตัวหนีออกจากภูเขาใหญ่

เวลาเพียงชั่วพริบตาเดียว ยอดฝีมือกลุ่มนี้ก็หนีออกไปหมด

จิ่วอวี่ตกตะลึงตาค้าง

ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆที่อยู่ด้านในม่านพลัง เพิ่งจะมาสังเกตหลินหยางที่อยู่ด้านนอก

คนเหล่านั้นได้ยินคำพูดลางๆ

“ทำไมพวกเขาหนีเหรอ?”

“เหมือนไอ้เด็กหนุ่มนั่นใช้ยาพิษปลอมหลอกพวกเขา เพื่อให้พวกเขาเข้าใจผิดและฆ่าเพื่อนร่วมขบวนการของตัวเอง พวกเขากลัวจะถูกหลงเสวี่ยหวงจัดการ ก็เลยหนี!”

“หึ คิดไม่ถึงเด็กหนุ่มนี่ฝึกฝนไม่สูงนะ แต่กลับเจ้าเล่ห์ปลิ้นปล้อนแบบนี้!”

“น่ารังเกียจจริงๆ!”

ผู้คนพากันเหยียดหยาม

แต่ฉินเจี้ยนหนู่กลับขมวดคิ้วพูดว่า: “พวกคุณอย่าพูดมาก! บางทีคนผู้นี้อาจจะช่วยพวกเราให้หลุดพ้นจากความลำบากก็ได้!”

“คุณหนูฉิงเอ๋อร์ คุณหมายความว่า?”

“คนผู้นี้ ใช้ให้เกิดประโยชน์ได้….”