สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3456

“พวกเราไปกันเถอะ!”

หลินหยางเหลือบไปมองที่สุสานหินจากนั้นพูดเสียงต่ำพร้อมกับหมุนตัวเพื่อจะจากไปพร้อมกับจิ้วอวี้

จุดประสงค์ของการมาที่นี่เพื่อตอบแทนบรรพบุรุษของเขา

ในวันนี้บรรพบุรุษของเขาถูกทำลายสิ้นเเล้ว เป้าหมายของเขาก็ได้ทำสำเร็จเเล้ว เขาไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป

ถึงเวลาที่เขาจะต้องไปหาเย่เหยียนเเล้ว！

ในขณะที่หลินหยางกำลังจากจากไปนั้น ทันใดนั้นก็มีเทพธิดาเเห่งเปียโนเเละดาบได้เรียกเขาไว้ “ช้าก่อน เพื่อนเอ๋ย!”

หลินหยางชะงักจากนั้นเขาก็หันไปมองหญิงสาว

“เพื่อนท่านนี้ รบกวนช่วยเปิดม่านพลังให้พวกเราหน่อยสิ!”

เทพธิดาเเห่งเปียโนเเละดาบกล่าว

หลินหยางเงียบไปพักหนึ่ง จากนั้นเขาก็หมุนตัวกลับเเล้วเดินต่อไม่ได้หยุดสนใจเสียงเรียกเมื่อครู่

เทพธิดาเเห่งเปียโนเเละดาบมีสีหน้าที่ขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “นี่เพื่อน! ถ้าหากว่าคุณไม่ช่วยพวกเราล่ะก็ เกรงว่าผลที่ตามมาจะทำให้คุณเเบกรับมันไม่ไหวเลยล่ะ!”

แต่หลินหยางกลับไม่หยุด

เมื่อธิดาเเห่งเปียโนเเละดาบเห็นดังนั้นเธอก็ไม่ควรที่จะเกรงใจเขาอีกต่อไป จึงตะโกนเสียงดังออกไปว่า “นายมาจากดินเเดนเเห่งความเงียบเเละความตายใช่ไหม?”

เธอหันไปที่สุสานจากนั้นตะโกนขึ้นเสียงดังว่า “หลงเสวี่ยหวง คนผู้นี้มาจากดินเเดนเเห่งความเงียบเเละความตาย เเล้วดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้นำพันธมิตรอะไรบางอย่างด้วย! และบรรพบุรุษ รวมถึงคนในครอบครัวของคุณก็ถูกเขาฆ่า! ถ้าหากพวกเราตายไป คุณห้ามปล่อยชายคนนี้ไว้เด็ดขาด!”

เเละเมื่อสิ้นคำพูดนั้น หลินหยางก็หยุดเดินทันที สายตาที่เย็นชาของเขาจ้องมองไปยังธิดาเเห่งเปียโนเเละดาบ

ดูเหมือนว่าธิดาเเห่งเปียโนเเละดาบได้เก็บข้อมูลจากการสนทนาก่อนหน้านี้ไว้เเล้ว

“นี่เธอกำลังขู่ฉันงั้นเหรอ?”

หลินหยางถามเสียงเย็น

“นี่เพื่อน! นายเเก้เเค้นของนายเเล้ว เเต่เเค้นของพวกเรายังไม่ได้สะสางเลย! นายอยู่ข้างนอกน่ะ จะหาจุดอ่อนของม่านพลังได้ง่ายกว่าพวกเราหาอีก เพียงเเค่ยายคลายม่านพลังให้พวกเรา เเค่นี้พวกเราก็ไม่มีอะไรต้องติดค้างต่อกันอีกไง!”

เทพธิดาเเห่งเปียโนเเละดาบพูดอีกครั้ง

หลินหยางกวาดสายตามองทุกคนอย่างระเเวดระวัง จากนั้นเดินมุ่งหน้าเข้าสู่เขตเเดน

จิ่วอวี้ได้เเต่อ้าปาก ไม่ได้พูดอะไรออกมาสายตาก็มองไปข้างหน้า

“แบบนี้สิถูกต้องแล้ว!”

ราชาขวานสังหารหัวเราะเสียงดัง

คุณชายน้อยยกมุมปากขึ้น

“มีความฉลาดเพียงเเค่น้อยนิดมันจะไปมีประโยชน์อะไร? สุดท้ายเเล้วเราก็ไม่สามารถที่จะทำในสิ่งที่เราอยากทำทุกอย่างได้?”

หลายคนต่างพากันหัวเราะออกมา

สำหรับพวกเขาเเล้ว คนอย่างหลินหยางไม่สามารถที่จะข่มขู่เขาได้

“เหอะ ดูจากการรู้จักการเอาตัวรอดของนายเเล้ว ถ้าเมื่อกี้นายหนีไป ไม่ว่าจะสุดขอบฟ้าขอบทะเล ฉันก็จะตามไปคิดบัญชีกับนาย!”

หลายๆคนดูภาคภูมิใจที่สามารถฝ่าม่านพลังออกมาได้ จากนั้นหัวเราะเย้ยหลินหยางเสียงดัง

จิ่วอวี้เองก็รู้สึกโกรธไม่น้อย แต่ทว่าฝั่งตรงข้ามนั้นคนเยอะกว่า เขาจึงทำได้เพียงข่มอารมณ์โกรธนั้นเอาไว้ไม่กล้าที่จะวู่วามออกไป

“นายท่าน พวกเาไปกันเถอะ พวกเราไม่ควรอยู่ที่นี่นาน ปล่อยให้พวกนั้นสู้กันไป ถึงอย่างไรแค้นของนายท่านก็ได้รับการสะสางเเล้ว พวกเราไม่ต้องมาเสียเวลากับคนพวกนี้มาก”

จิ่วอวี้กล่าวเสียงกระซิบ

“ไม่รีบ”

หลินหยางส่ายหน้าพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

จิ่วอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง

ทุกคนถูกปล่อยตัวเเล้ว แล้วทำไมยังจะอยู่ที่นี่ต่ออีกล่ะ?

เขาเองก็อยากจะถาม เเต่เมื่อเห็นหลินหยางมีสีหน้าที่ขรึมขึ้นพร้อมกับสายตาที่จ้องมองไปที่สุสานหิน เขารู้สึกใจคอไม่ค่อยจะดีเลย

เสียงอึกทึกคึกโครม…

ขณะนี้เอง ประตูใหญ่สุสานหินก็ค่อยๆเปิดออก

หลังจากนั้น ร่างที่คลุมด้วยผ้าคลุมสีเเดงสดก็เดินออกมา

นั่นคือ หลงเสวี่ยหวง!