สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3453

พอได้ยินคำพูดแบบนี้ ทุกคนพากันหันมองไปที่ต้นเสียงทันที

กลุ่มของฉินเจี้ยนหนู่ที่อยู่ในค่ายกลดาบก็ทยอยเงยหน้ามองไป

“คือสองคนนั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่ นึกไม่ถึงว่าพวกเขายังกล้ามา?”

ราชาขวานสังหารและคนอื่นๆประหลาดใจอย่างมาก

“ไอ้โง่นี่มารนหาที่ตาย สำหรับพวกเราถือว่าเป็นข่าวดี!”

ชายวัยรุ่นได้สติตอบสนองกลับมาทันที จากนั้นรีบพูดกับฉินเจี้ยนหนู่ด้วยความเร่งรีบว่า: “ฉิงเอ๋อร์! ถือโอกาสนี้ใช้สองคนนั้นดึงดูดสายตาพวกเขาเถอะ แล้วพวกเราก็รีบคิดหาวิธีการหลุดพ้นกัน!”

“อาศัยอานุภาพของแผนที่หมื่นดาบ บางทีอาจจะสามารถทำลายโครงสร้างม่านพลังแข็งแกร่งนี้ได้! แต่ถ้าพลังจะต้องแข็งแกร่งถึงระดับนั้น! ฉันจำเป็นต้องให้พวกคุณช่วยฉัน!”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“รับทราบ!”

ทุกคนพยักหน้า เคลื่อนไหวขึ้นมาทันที

บรรพบุรุษตระกูลม่านได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย ขณะที่หมุนตัวกลับไปดู จึงอดไม่ได้ที่จะชะงักงัน

ไม่ไกลจากนี้มีเงาร่างคนสองคนยืนอยู่

คนหนึ่งคือชายวัยกลางคน ผมยุ่งเหยิงหน้าสกปรก ดูจนตรอกมาก

ส่วนอีกคนหนึ่งคือชายหนุ่มแต่งตัวดี

ชายหนุ่มผมสั้นขาว ลักษณะคล้ายเทพเจ้า คิ้วมีเว้าดวงตาเปล่งประกาย ใบหน้าคมมีสัดส่วนส่วน กลิ่นอายลึกลับมหัศจรรย์ จ้องมองบรรพบุรุษตระกูลม่านอย่างเฉยชา

“ผู้นำพันธมิตรหลินเหรอ?”

บรรพบุรุษตระกูลม่านตกตะลึง พลั้งปากพูดออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

หลินหยางดึงดาบเทียนเซิงออกมาช้าๆ มองบรรพบุรุษตระกูลม่านอย่างเฉยชา แล้วพูดว่า: “คุณน่าจะคิดไม่ถึง ว่าผมจะมาหาถึงนี้ใช่ไหม?”

บรรพบุรุษตระกูลม่านได้สติกลับมา สายตาตึงเครียด ตะโกนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “แน่นอนว่าผมคิดไม่ถึง นึกไม่ถึงว่าคุณจะก้าวเข้ามาในกับดักเอง! ทำไมเหรอ? คุณคิดว่านี้คือดินแดนแห่งความเงียบและความตายเหรอ? คิดว่าเทพเซียนแห่งแผ่นดินสามารถกวาดล้างได้ทั้งหมดเหรอ?ผมจะบอกคุณให้นะ อยู่ที่นี่ เทพเซียนแห่งแผ่นดินไม่ได้นับว่าอะไรเลย!”

“เทพเซียนแห่งแผ่นดินเหรอ?”

“คนผู้นี้….คือเทพเซียนแห่งแผ่นดินเหรอ?”

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบบรรพบุรุษตระกูลม่านต่างตกตะลึง

พวกเขามองความเป็นวัยรุ่นของหลินหยางออก

เทพเซียนแห่งแผ่นดินเป็นวัยหนุ่มเช่นนี้ ช่างมีน้อยเสียเหลือเกิน?

“ทุกท่าน คนผู้นี้เป็นคู่อริผม ตระกูลของผมถูกคนผู้นี้สังหาร! ทุกคนรีบเคลื่อนพล ติดตามผมไปสังหารคนผู้นี้เสีย! ไม่เช่นนั้น เขาจะต้องสังหารพวกเรา!”

บรรพบุรุษตระกูลม่านตะโกนทันที

“เหรอ? หึ ไอ้นี่อวดดีหนัก!”

“เทพเซียนแห่งแผ่นดินกระจอกๆคนหนึ่งเท่านั้นเอง! ทำไมกล้าอวดดีเช่นนี้เหรอ?”

“เช่นนี้ ฆ่าเขาก็จบ!”

ทุกคนตะโกนขึ้น แววตากระเพื่อมความอำมหิตหมายฆ่า

ถ้าหลินหยางคือศัตรู งั้นก็ไม่ควรออมมือ

คนที่สามารถรบรรลุฌานได้ถึงระดับนี้ สายตาไม่ได้แย่ ลึกๆในใจพวกเขารู้ว่าเทพเซียนแห่งแผ่นดินวัยรุ่นคนหนึ่งมีความหมายแฝงไปด้วยอะไร

ถ้าไม่กำจัด วันใดวันหนึ่ง จะต้องเป็นปัญหาใหญ่แน่นอน!

“ไปจัดการ!”

บรรพบุรุษตระกูลม่านสีหน้าดุร้าย เดินเข้าหาหลินหยาง

กลุ่มคนของฉินเจี้ยนหนู่ถูกม่านพลังและเสียงท่องคัมภีร์ปิดล้อมไว้อยู่ ไม่ต้องรีบร้อนฆ่าก็ได้

เขาต้องกำจัดปัญหาใหญ่ในใจนี้ด้วยตัวเองก่อน

“ทะ….ท่าน เหมือนพวกเราจะต่อสู้พวกเขาไม่ได้นะ พวกเขาก็มีเทพเซียนแห่งแผ่นดิน อีกทั้งไม่ใช่แค่องค์เดียว พวก….พวกเราจะเอาอะไรมาสู้เหรอ? ถอยกลับกันก่อนดีไหม!”

จิ่วอวี่กลืนน้ำลาย จิตใต้สำนึกสั่งให้ถอยหลัง ในใจเกิดความหวาดกลัว

เขารู้กำลังรบของหลินหยางแข็งแกร่ง

แต่ต่อให้แข็งแกร่งยังไง ก็ไม่สามารถรับมือคนจำนวนมากได้หรอก

“วางใจ ผมมีการเตรียมการแล้ว! คุณรีบเร่งขับเคลื่อนพลัง ช่วยผมเถอะ!”

หลินหยางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จู่ๆก็พลิกมือข้างหนึ่งทันที จากนั้นนำขวดเซรามิคสิบกว่าอันออกมา แล้วโยนไปกลางอากาศ

จิ่วอวี่ชะงักงัน ไม่รอเขาได้สติ

หลินหยางก็ห้ำหั่นไปแล้ว

เคร้ง!

ขวดเซรามิคทั้งหมดถูกหั่นแหลกละเอียด ผงละอองด้านในลอยฟุ้งออกมา

จิ่วอวี่หายใจติดขัด เข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที เขารีบขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์อย่างบ้าคลั่ง เพื่อให้ผงละอองนี้พัดปลิวไปทางบรรพบุรุษตระกูลหม่านที่อยู่ทางด้านนั้น

“คือผงพิษ!”

ทักษะการฝังเข็มชนิดนี้….น่ากลัวเกินไปแล้ว!

หลินหยางหยิบยาถอนพิษออกมาจากร่างกาย ตัวเองกลืนหนึ่งเม็ด จากนั้นโยนไปให้จิ่วอวี่หนึ่งเม็ด

จิ่วอวี่ได้รับยาแล้ว รีบยัดเข้าปากทันที

ยาเข้าสู่ท้อง จิ่วอวี่หยุดไอทันที ความรู้สึกไม่สบายตัวค่อยๆหายไปอย่างรวดเร็ว

เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง มองกลุ่มคนของบรรพบุรุษตระกูลหม่านที่ต่อสู้ดิ้นรนกับความเจ็บปวดทรมานทางด้านนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น

“คุณ ฉลาดมาก! “ จิ่วอวี่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“เรื่องยังไม่จบนะ! ลงมือ!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม และกระโจนไปกับจิ่วอวี่

“ไอ้หนุ่ม! รนหาที่ตาย!”

“ฆ่า!”

ทุกคนเดือดดาล ฝืนทนกับสารพิษ คนป่วยเหล่านี้สู้โรมรันกับหลินหยางและจิ่วอวี่ทันที

แต่ถึงอย่างไรทั้งสองคนก็มีแค่สี่มือ ไม่สามารถต้านทานคนของบรรพบุรุษตระกูลม่านนับร้อยนี้ได้อยู่แล้ว

โรมรันฆ่ากันอยู่สักพักหนึ่ง จิ่วอวี่กับหลินหยางฟาดฟันบาดเจ็บไปแค่ไม่กี่คน ฆ่าให้ตายไม่ได้เลย

“หึหึ แค่กๆๆ…..ผู้นำพันธมิตรหลิน ฝีมือของคุณถดถอยจากเมื่อก่อนไม่น้อยเลยนะ! ดูอย่างนี้แล้ว ช่วงนี้คุณคงขี้เกียจ! ไม่มีอะไรก้าวหน้าพัฒนาเลย!”

บรรพบุรุษตระกูลม่านกลืนยาลงคอ พร้อมจ้องมองหลินหยางด้วยสายเหยียดหยาม

ฝีมือที่หลินหยางแสดงออกมาไม่แข็งแกร่งเหมือนครั้งนั้นที่ประลองกัน

ตามที่บรรพบุรุษตระกูลม่านมอง ช่วงนี้หลินหยางคงไม่ได้ฝึกฝนมาอย่างดี บวกกับช่วงนี้ตัวเองเพิ่มพูนขึ้น จึงทำให้เกิดความต่างระหว่างสองคน

“รอผมกำจัดพิษนี้ได้ ผมจะฉีกกระดูกขูดผิวหนังพวกคุณ พวกคุณต้องตายแบบไร้ที่ฝังศพ!”

บรรพบุรุษตระกูลม่านพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย และกระโจนเข้าหาอีกครั้ง

แต่เวลานี้ มีคนหนึ่งรีบตะโกนขึ้นทันทีว่า: “บรรพบุรุษ! อย่าวู่วาม!”

ฝีเท้าบรรพบุรุษตระกูลม่านชะงักงัน หันหน้ากลับไปมองคนด้านหลังที่พูด

เธอคือผู้หญิงสวมเสื้อสีเขียวคนหนึ่ง

เธอมองร่างกายด้วยความพินิจพิจารณา สีหน้าซีดเผือดพูดว่า:”ดูเหมือนว่า….พวกเราโดนตำรับปลิดชีพแล้ว!”

“อะไรนะ?”

ขาทั้งสองข้างของบรรพบุรุษตระกูลม่านแทบทรุด…