สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3422

ได้ยินคำพูดของหลินหยาง สมองของจินเหยาว่างเปล่าไปหมด

“หมอเทวดาหลิน มึง…มึงคิดจะทำอะไร?”

จินเหยาเสียงสั่นเครือ มองไปทางหลินหยางด้วยความตกตะลึง

วินาทีนี้ เขาสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวแล้ว

ท่าทางแบบนี้ของหลินหยาง คือต้องการไปถล่มนิกายเทพเพลิงแบบตายกันไปข้างหนึ่งชัดๆ!

ไอ้นี่มันบ้าไปแล้วเหรอ?

นิกายเทพเพลิงกับองค์กรมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน และมีซางเหมิงประคองอยู่! เขามีสิทธิ์อะไรไปหาเรื่องนิกายเทพเพลิง?

ไม่สิ! ไอ้คนนี้เป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินเชียวนะ….

คนเป็นเทพเซียน จะรับคำข่มขู่ของคนธรรมดาทั่วไปได้ยังไง?

อารมณ์ของจินเหยาตอนนี้ อึมครึมไปหมดแล้ว

อยู่ดีไม่ว่าดีไปยุแหย่เทพผู้นี้ทำไม?

ตอนนี้วรยุทธถูกทำลายจนหมด เกรงว่าชีวิตน้อยๆนี้ของเขาจบเห่แน่

ทำยังไงดี?

จินเหยาตัวสั่นระริกอย่างรุนแรง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่มีความรู้สึกอื่นอีกแล้ว

“ไม่ใช่ว่าคุณอยากจะเอานิกายเทพเพลิงมาข่มขู่ผมเหรอ? ผมไม่ชอบที่สุดคือการข่มขู่ ถ้ามีการข่มขู่ ก็จะต้องขจัด!”

“องค์กรกับซางเหมิง….ไม่มีทางละเลยหรอก นอกจาก….นอกจากมึงจะประลองฝีมือกันกับองค์กรและซางเหมิง….”

จินเหยาสั่นระริกพูดขึ้น

“งั้นก็ประลองฝีมือกับองค์กรและซางเหมิงเลยล่ะกัน!”

หลินหยางต่อยอดคำพูดของจินเหยา

จินเหยาตัวสั่นระริก

สิ่งที่เห็นคือสายตาเย็นชาของหลินหยาง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความพร้อมที่จะรบ“คุณเป็นคนของนิกายเทพเพลิง ฆ่าคนของผม ก็เท่ากับว่านิกายเทพเพลิงยุแหย่ผม! ผมจะบอกคุณให้นะ อย่าว่าแต่องค์กรกับซางเหมิงอยู่ข้างหลังคุณเลย ต่อให้เป็นเทพเจ้าคอยหนุนหลังคุณอยู่ ความแค้นนี้ ยังไงผมก็ต้องชำระ!”

พูดจบ หลินหยางก็ใช้มือคว้าจับจินเหยาขึ้นมา

จินเหยาที่ไม่มีวรยุทธแล้วเหมือนลูกไก่ที่ถูกหิ้วปีกเลย

คนของตระกูลจินไม่กล้าทำอะไร จึงทำได้แค่เบิกตาโพลงกว้างมองฉากนี้

“หมอเทวดาหลิน คุณจะเอาเขาไปไหนครับ?”

จินกุ้ยรวบรวมความกล้าเดินมา และถามขึ้นอย่างระมัดระวัง

“ในเมื่อเขาคิดว่านิกายเทพเพลิงสามารถปกป้องเขาได้ งั้นผมก็จะทำให้เขาเห็นว่านิกายเทพเพลิงจะถูกผมกวาดล้างยังไง!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นก็หมุนตัวพาจินเหยาออกไป

“หลิน….”

“น้องสาม แกกำลังสอนฉันเหรอ?”

จินกุ้ยพูดด้วยความโมโห

“พี่ยอมก้มหัวช่วยลูกชายพี่ แล้วทำไมพอเป็นพี่รอง พี่ถึงเพิกเฉย? แม้แต่คำพูดโน้มน้าวยังไม่มี?”จินเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“จินเหยาฆ่าคน! มันเหมือนกันกับซ่าวหลงเหรอ? อีกอย่างซ่าวหลงก็ยอมรับผิด! แต่น้องรองล่ะ? เขายังข่มขู่หมอเทวดาหลินอีก?”

จินกุ้ยพูดด้วยความเดือดดาล

จินเฉียงโมโหมาก แต่กลับแย้งไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

“เรื่องนี้ แกไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยวฉันจะไปขอร้องหมอเทวดาหลินเอง ถึงคราวนั้นเมื่อจะต้องมอบทุกอย่างของตระกูลจิน ฉันก็ไม่เสียดาย!”

จินกุ้ยสูดหายใจเข้าลึกๆ พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า“แต่จำไว้นะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าใครก็อย่าไปแตะหมอเทวดาหลิน ต่อไปไม่ว่าจะเจอหมอเทวดาหลินหรือว่าพวกประธานหม่า พวกเราจะต้องมีความเคารพ ซื่อสัตย์ เข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้ว!”

คนตระกูลจินพูดขึ้น

“กลับไปได้แล้ว”

จินกุ้ยพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง จากนั้นก็พาคนออกไปจากที่นี่

ภายในใจของจินเฉียงยังคงไม่ยอม เขาไม่ได้ตามจินกุ้ยออกไป แต่เมื่อรอให้กลุ่มคนเหล่านี้เดินทางออกไปไกลแล้ว เขาก็รีบควักโทรศัพท์ออกมา จากนั้นกดโทรออก

“ฮัลโหล! ผมชื่อจินเฉียงนะ เป็นน้องชายของจินเหยา ผมมีเรื่องสำคัญจะรายงานผู้รับผิดชอบดูแลซางเหมิงของพวกคุณ!”