สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3421

ความเจ็บปวดที่รุนแรงแทบจะทำให้จินส่าวหลงหลงเป็นลมลงไป แขนทั้งสองข้างที่ได้รับบาดเจ็บมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด มองดูแล้วน่าเวทนาเป็นอย่างมาก

หลินหยางกวัดแกว่งนิ้วมือ จากนั้นก็มีเข็มลมปราณจำนวนหนึ่งลอยออกปักเข้าร่างกายของจินซ่าวหลง

เลือดที่กระอักไหลออกมาหยุดลง

อาการของจินซ่าวหลงก็ค่อยๆดีขึ้นมาบ้าง

เขาที่เดิมทีสีหน้าซีดเผือดอยู่แล้ว มองหลินหยางด้วยความตกตะลึง

“คุณ ไม่ยอมเหรอ?”

หลินหยางถามขึ้น

“ผมยอม ผมยอมแล้ว ขอบคุณหมอเทวดาหลินมากครับ ขอบคุณครับ!”

จินซ่าวหลงรีบพูดขึ้น นัยน์ตาเปล่งประกายความสดใสขึ้นมา

จินกุ้ยก็เพิ่งจะได้สติกลับมา ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เขาคุกเข่าลงบนพื้นและพูดด้วยความตื้นตันใจว่า“หมอเทวดาหลิน ขอบคุณมากครับที่คุณไม่ฆ่าลูกชายของผม! บุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้ จินกุ้ยจะไม่ลืม! ไม่ลืมเด็ดขาด!”

ถึงแม้จะเสียแขนสองข้าง แต่ยังไงก็ถือว่ารอดชีวิต

สำหรับจินกุ้ย มันเพียงพอแล้ว!

“ฟังนะ เรื่องนี้ยังไม่จบ ถึงแม้ผมจะไม่ฆ่าจินซ่าวหลง แต่ไม่ได้หมายความว่าความผิดของจินซ่าวหลงจะมลายหายไปได้ ผมต้องการให้จินซ่าวหลงรีบไปที่โรงพยาบาลเพื่อยอมรับผิดและขอโทษซูหยูกับซูเสี่ยวชิง และขอร้องให้ทั้งสองคนอภัยให้ ส่วนจินกุ้ย ผมต้องการให้คุณแจ้งกับทุกคนที่มีส่วนร่วมในเรื่องนี้ทราบ จากนั้นให้พวกเขาไปขอโทษและยอมรับผิดพร้อมจินซ่าวหลงเลย ถ้ามีคนใดคนหนึ่งไม่สามารถทำให้ซูหยูกับซูเสี่ยวชิงอภัยให้ได้ ผมจะฆ่าทิ้งยกครัว เข้าใจไหม?”

หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

จินกุ้ยได้ยินรีบพยักหน้า พูดว่า“หมอเทวดาหลินวางใจ ผมจะรีบไปจัดการเลย ตระกูลจินของผมไม่ไปจากเมืองเจียงเฉิน อยากที่จะอยู่เมืองเจียงเฉิน ก็ต้องยอมรับคำสั่งสอนของหมอเทวดาหลิน!และอยู่ในการดูแลของหมอเทวดาหลิน!”

“อืม!”

หลินหยางพยักหน้า เขานับว่าสัมผัสได้ถึงความซื่อสัตย์จริงใจของสองพ่อลูกนี้แล้ว ถึงได้หมุนตัวเดินไปทางจินเหยา

จินกุ้ยชะงักงัน พูดว่า“หมอเทวดา คุณ….”

“จินเหยากับจินซ่าวหลงคนละคนกัน! ผมอภัยให้จินซ่าวหลงได้ แต่อภัยให้จินเหยาไม่ได้! เขากล้าฆ่าคนของผม ไม่ว่าใครจะอ้อนวอน ผมก็ไม่มีทางปล่อยเขาไป!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้นมา

จินกุ้ยและคนอื่นๆได้ยิน ถึงกับพูดไม่ออกทันที

“แซ่หลิน! มึงเก่งก็ฆ่ากูเลย! คิดว่ากูกลัวเหรอ? กูอยากจะดูนัก ว่าหลังจากที่มึงฆ่ากูแล้ว หยางหัวของมึงจะเจริญได้ดีไปถึงไหน?”

จินเหยาแผดคำรามด่าสาดเสียเทเสียออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาล

หลินหยางได้ยิน จึงนั่งยองๆอยู่ตรงหน้าเขา จากนั้นเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมา

“คุณพึ่งพาซางเหมิง องค์กรกับนิกายเทพเพลิง ถึงได้ไม่กลัวผมถูกไหม?”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

“ใช่แล้วยังไงวะ?”

จินเหยาแผดคำรามขึ้น

“งั้นก็ดี!”

คิดไม่ถึงว่าหลินหยางจะทิ้งโทรศัพท์ลงตรงหน้าจินเหยา แล้วจู่ๆฝ่ามือก็ตบลง

ปัง!

ฝ่ามือฟาดลงบนแผ่นหลังของจินเหยาอย่างรุนแรง

เฮือก!

จินเหยากระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือด กลิ่นอายพลังของคนทั้งคนระบายออกมาเป็นจำนวนมาก

เป็นอย่างนี้ไปอยู่สักพัก จากนั้นจินเหยาก็เหมือนลูกโป่งที่กำลังจะแฟบ ล้มลงบนพื้นอย่างรุนแรง ยากที่จะเคลื่อนไหว

สักพักหนึ่ง เขาถึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโรยราว่า“มึง….คิดไม่ถึง…ว่ามึงจะกล้าทำลายวรยุทธของกู? กู….กูจะฆ่ามึง! กู….นิกายเทพเพลิงของกูไม่มีทางปล่อยมึงรอดไปแน่!”

“หมอเทวดาหลิน!”

จินกุ้ยที่อยู่ด้านหลังรีบเดินมา คุกเข่าอยู่บนพื้นพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า“หมอเทวดาหลิน ไม่ใช่ว่าผมขอร้องให้น้องชายนะครับ แต่คุณทำแบบนี้ไม่เป็นผลดีต่อคุณเลย!”

หลินหยางหันมามองเขาทันที

ไม่รอให้หลินหยางพูดจบ คนปลายสายก็ตะคอกขึ้นว่า“ฟังนะ ฉันให้เวลาแกหนึ่งวัน พรุ่งนี้ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ฉันต้องการให้แกเอาอารักขาฝ่ายขวาของฉันมาส่งที่นิกาย นอกจากนี้ แกต้องมารับผิดและขอโทษฉันด้วยตัวเอง แกทำลายวรยุทธของอารักขาฝ่ายขวาของฉัน แบบนี้ไม่เกินไปใช่ไหม? หมอเทวดาหลิน ฉันได้ยินว่าแกมีรัฐบาลหนุนหลัง ฉันเห็นแก่หน้าของรัฐบาลดินแดนมังกร เลยจะให้โอกาสแกสักครั้งหนึ่ง ถ้าแกไม่รักษามันไว้ ไม่ว่าใครก็ช่วยแกไม่ได้!”

“งั้นก็หมายความว่าถ้าผมไม่ไปนิกายเทพเพลิง….”

“นิกายเทพเพลิงของฉันก็จะทุ่มสุดกำลังไปเมืองเจียงเฉิน เพื่อคิดบัญชีกับแก!”

คนปลายสายพูดด้วยความไม่พอใจ

หลินหยางเงียบอยู่สักพักหนึ่ง

เมื่อคิดได้สักพักหนึ่ง เขาจึงพยักหน้าพูดว่า“ได้ พรุ่งนี้ก่อนตะวันตกดิน ผมจะไปถึงที่นั่น!”

“รู้จักวางตัวดี! ฟังนะ เอาความจริงใจและความรู้สึกผิดของคุณมาด้วย คุณมีโอกาสครั้งเดียว!”

จากนั้นปลายสายก็วางสายไป

หลินหยางมองโทรศัพท์ด้วยสายตาเย็นชา เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

ส่วนจินเหยาหัวเราะเสียงดังลั่นด้วยความสะใจ

“หมอเทวดาหลิน ยังไง? รู้ท่าทีกับฝีมือของนิกายเทพเพลิงของกูหรือยัง? ฮ่าๆๆๆๆๆ มึงกล้าทำลายกู? ก็เท่ากับมึงทำลายตัวเอง! กูบอกแล้ว นิกายเทพเพลิงของกูไม่ใช่คนอย่างมึงที่จะมายุแหย่ได้! ฮ่าๆๆๆ….”

เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังไปทั่วบริเวณโดยรอบ

แต่หลินหยางเหมือนไม่ได้ยินเสียงนี้

เขาควักโทรศัพท์ออกมา แล้วกดโทรออก

ไม่นาน ก็สามารถติดต่อได้

“ฟังนะ กระจายคำสั่งลงไป ให้ทุกคนรีบเตรียมตัว! พันธมิตรชิงเซวียนกับหยางหัวเข้าสู่ช่วงรบ ทุกคนจงรีบวางงานที่มีตอนนี้ทั้งหมด และเตรียมอาวุธให้ครบมือ! เจอกันที่เจียงเฉินตอนกลางคืน! พรุ่งเที่ยงตรงจะต้องรวมตัวกันครบ….”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอำมหิต

หลังจากวางสายไป หลินหยางก็จ้องมองจินเหยาด้วยสายตาเย็นชา พร้อมตะคอกขึ้นว่า:

“นิกายเทพเพลิงของพวกคุณ….อยู่ที่ไหน?”