อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 68

และพอดีว่ามีลมพัดเข้ามาจากทางฟู่จาวหนิงพอดี

ไห่ฉางจวิ้นจมูกฟุดฟิด ดวงตาเป็นประกาย จ้องเขม็งไปทางฟู่จาวหนิง

"นางคือใครหรือ?"

น้ำเสียงนางดูตื่นเต้นเล็กน้อย

ฮูหยินสามฟู่พอเห็นฟู่จาวหนิงก็ตะลึงงันไป ก่อนหน้านี้ได้ยินพี่สะใภ้รองบอกว่าฟู่จาวหนิงเหมือนเปลี่ยนไปเป็นอีกคน ดุร้ายขึ้นมา หลายวันนี้เพื่อรอไห่ฉางจวิ้น นางก็ไม่คิดจะปะทะกับฟู่จาวหนิง คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้จะมาเจอกันที่นี่

"นางคือฟู่จาวหนิง เป็นหลานสาวคนโตของท่านผู้เฒ่าของตระกูลฟู่เรา" ฮูหยินสามฟู่พอเห้นท่าทางของฟู่จาวหนิงก็รู้สึกลางไม่ค่อยดี "ฉางจวิ้น พวกเราเดินทางอื่นเถิด จาวหนิงนางนิสัยไม่ค่อยดีนัก"

"ไม่ บนตัวนางมีกลิ่นของวัตถุดิบยาที่ข้าต้องการอยู่!"

ไห่ฉางจวิ้นกลับรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาฟู่จาวหนิง

"ฟู่จาวหนิง!"

"ใครน่ะเจ้า?"

ในความทรงจำฟู่จาวหนิงไม่มีคนนี้อยู่ แต่หญิงสาวที่แต่งตัวชุดกระโปรงดำคนหนึ่งจู่ๆ ก็เรียกชื่อนางขึ้นมา สายตาที่มองนางเปล่งประกาย นางก็รู้สึกขนลุกเล็กๆ

คนผู้นี้โผล่มาจากไหนกันนะ?

"ข้าชื่อว่าไห่ฉางจวิ้น บนตัวเจ้ามีกลิ่นของบุปผาล้างราตรีอยู่ เจ้ามีบุปผาล้างราตรีอยู่ใช่หรือไม่?" ไห่ฉางจวิ้นเองก็ตรงไปตรงมา

ฟู่จาวหนิงรู้สึกตกตะลึง

นางมีบุปผาล้างราตรีอยู่จริงๆ นั่นล่ะ แต่นางไม่ได้พกติดตัวไว้ แต่ก่อนหน้านี้ตอนสกัดยาอยู่ในห้องเภสัชมือกับชายเสื้อเปื้อนมานิดหน่อย ผ่านมากว่าค่อนชั่วยามแล้ว แม่นางคนนี้ยังได้กลิ่นอีก ยิ่งไปกว่านั้นยังได้กลิ่นมาตั้งไกลขนาดนั้นเลยหรือ?

นี่มันจมูกอะไรเนี่ย!

ทว่าบุปผาล้างราตรีหายากมาก ต่อให้มี นางก็ไม่ยอมรับหรอก

"ไม่มี"

"ฮูหยินสามใช่ไหม ฟู่เป่าเจินอยู่ที่ไหน?"

ฟู่จาวหนิงจะมาหาฟู่เจียวเจียวกับฟู่เป่าเจิน กล่องสินสอดของนางจะต้องถูกนำกลับมาแล้ว นั่นเป็นของที่ท่านปู่รวบรวมอย่างลำบากแล้วส่งเป็นสินสอดให้นางนะ คนพวกนี้คิดจะเอามรดกของตระกูลฟู่ไปหมดทุกชิ้นเลยหรือไรกัน

"เป่าเจิน? นางไม่อยู่ในจวนนะ นางกับเจียวเจียวออกไปที่เขาเมฆอรุณแล้ว"

"หนีเร็วเสียเหลือเกิน?"

ฟู่จาวหนิงจ้องฮูหยินสาม แต่ว่าฮูหยินสามก็ไม่มีพิรุธอะไร ดูแล้วไม่กระวนกระวายเลย คล้ายกับว่าไม่รู้เรื่องเลยอย่างไรอย่างนั้น

แต่เรื่องที่นางแต่งงานวันนั้น ฟู่เป่าเจินรู้ ฮูหยินสามมีหรือจะไม่รู้?

"จาวหนิงเอ๋ย ดอกไม้ที่ฉางจวิ้นต้องการอะไรนั้น เจ้าก็ให้นางไปเถอะ นางไม่ได้ขอเปล่าเสียหน่อย ยังจะให้เงินเจ้าด้วย"

ฮูหยินสามมองฟู่จาวหนิง และรู้สึกว่านางก็แตกต่างจากแต่ก่อนไปจริงๆ แต่ชั่วขณะหนึ่งก็ยังมองไม่ออกว่าแตกต่างไปตรงไหน ไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างที่ฮูหยินรองบอกไว้เลย