อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2499

แขนของผู้คุมกฎหลานถูกเซียวหลันยวนเตะจนหัก ตอนนี้ ดาบคู่ก็เปลี่ยนเป็นดาบเดี่ยวไปแล้ว

เขายังไม่กล้ามามัวเสียดายแขนที่หักไปตอนนี้ เพราะตอนที่ยอดฝีมือปะทะกัน มีเวลามาสนใจเสียดายตัวเองเสียที่ไหน? ถ้าช้าไปนิดเดียว ชีวิตก็อาจจะทิ้งไปแล้วด้วย

ดาบอีกข้างของผู้คุมกฎหลานก็ฟันไปทางเซียวหลันยวน ขณะเดียวกันเขาก็กัดถุงพิษใบหนึ่งในฟัน พ่นของเหลวพิษ "พรวด" ออกมา

นี่ถือเป็นหนึ่งในไม่กี่กลยุทธ์ท้ายๆ ที่เอาไว้รักษาชีวิตเขาแล้ว

ของเหลวพิษแค่นี้ ถ้าพ่นโดนแค่นิดเดียว ก็จะติดพิษทันที

ผู้คุมกฎหลานก็คิดไม่ถึง ว่าเพิ่งปะทะกันได้ไม่กี่กระบวนท่า เขาก็ถูกบีบให้ต้องทำแบบนี้แล้ว

พิษนี้ร้ายกาจมาก ทุกวันตัวเขาเองต้องคอยกินยาถอนพิษตลอด

แต่เขาก็คิดไม่ถึง ว่าพิษนี้ที่พ่นออกไป ไม่ได้โดนตัวเซียวหลันยวนเลยแม้แต่น้อย

เซียวหลันยวนปัดกระบี่ออก ปราณกระบี่ก็ราวกับเป็นกำแพงไร้รูปร่าง เข้าสกัดขวางของเหลวพิษเหล่านั้นไว้

สาวกสองคนที่รอโอกาสจะลอบโจมตีเซียวหลันยวนขณะที่เขาตั้งสมาธิรับมือกับผู้คุมกฎหลาน กลับถูกพิษสาดเข้าใส่แทน

"อ๊า!"

พวกเขากรีดร้องขึ้นมาพร้อมกันทันที

แม้ทั้งสองคนจะรู้ว่าของเหลวพิษนี้ไม่ธรรมดา ใช้แขนเสื้อเข้ามาเช็ดทันที แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่งแล้ว

"ผู้คุมกฎ ยาถอนพิษ ยา!"

ทั้งสองคนคิดจะรีบไปเอายาถอนพิษจากผู้คุมกฎหลาน แต่ตอนนี้ผู้คุมกฎหลานมีเวลามาสนใจเขาที่ไหนกัน?

ปราณกระบี่ของเซียวหลันยวนหลังจากปัดของเหลวพิษเหล่านั้นไปแล้ว ก็เข้าสกัดดาบที่เขาฟันเข้ามา

ดาบกับกระบี่ปะทะกัน ในหูคนอื่นอาจฟังดูเป็นการสู้ที่สูสี แต่มีเพียงผู้คุมกฎหลานเท่านั้นที่รู้ ให้ตายเถอะ มือข้างนี้ของเขาถูกสะเทือนจนชาไปแล้ว!

หลังถอยออกมาสองก้าว มือของเขาก็สั่นระริก จนตอนนี้แค่จะยกดาบขึ้นมา ก็ยังรู้สึกว่าดาบในมือหนักยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เซียวหลันยวนชักกระบี่กลับออกมา เตะคนสองคนออกไป แล้วพุ่งตรงไปยังตำหนักหลักอีกครั้ง

ระหว่างทาง ไม่มีใครขวางเขาได้เลย

ในตำหนักหลัก

มีคนวิ่งเข้ามา เข้าไปหาเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างที่กำลังนั่งสมาธิอยู่

"เจ้าลัทธิ แย่แล้ว!"

เสียงตะโกนเร่งร้อนขนาดนี้ ทำให้ชายชราที่นั่งอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างที่ดูลึกลับมาโดยตลอด ในที่สุดก็เผยโฉมหน้า

และตอนที่เขาได้ยินเสียงคำว่า "แย่แล้ว" ในใจเขาก็ราวกับมีค้อนหนักๆ ทุบลงมา

"ลนลานทำไมกัน?" เขาเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมาอย่างสงบ