อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2485

ฟู่จาวเฟยไม่รู้ว่าทูตเทพเหยี่ยวอะไรนั่นช่วยกลับมาจากที่ไหน

"แต่ว่า คนคนนั้นเป็นทูตเทพเหยี่ยวได้สองปีก็ป่วยตายไป ต่อมาทุกคนล้วนบอกว่าอัปมงคล เทพเหยี่ยวน่าจะไม่ชอบเขา แล้วจึงทำการเลือกใหม่อีกคน"

เซียวหลันยวนขมวดคิ้ว

"เสี่ยวเฟย เจ้าคิดจะบอกว่า เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างอาจจะเป็นผู้รับใช้เทพเหยี่ยวคนนั้นของพวกเจ้าก่อนหน้านี้หรือ?"

ฟู่จาวเฟยกลับส่ายศีรษะ

"ไม่ใช่ขอรับ พี่เขย ข้าอยากจะบอกว่า เงื่อนไขการคัดเลือกผู้รับใช้เทพเหยี่ยวนั้นมีอยู่สองข้อ ที่คนภายนอกอาจมองว่าแปลกประหลาดมาก หากผ่านสองข้อนี้ไปได้ คนคนนั้นก็คงจะมีพรสวรรค์อยู่บ้าง"

"สองข้อไหน?" ถังอู๋เจวี้ยนรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา

"ข้อหนึ่งคือไม่กลัวพิษแต่กำเนิด"

ตอนที่ฟู่จาวเฟยพูดขึ้นมาก็รู้สึกอิจฉาอย่างมาก

"อีกข้อหนึ่งคือไม่กลัวอุณหภูมิร้อนสูง พวกเราตอนนั้นยังเด็กจึงไม่ค่อยเชื่อ ยังมีเด็กบางคนซุกซน อยากไปทดลองดูว่าจริงหรือไม่ ดังนั้นจึงแอบไปวางยาพวกเขา"

"มีหญ้าพิษ และหนอนผีเสื้อมีพิษบางส่วน คนทั่วไปถ้าถูกหนอนคลานไปบนผิวหนัง ผิวก็จะเกิดตุ่มพองน้ำเรียงเป็นแนว และจะแดงบวม เน่าเปื่อยได้ง่ายมาก"

"แต่ว่าข้าเห็นผู้รับใช้เทพเหยี่ยวโดนหนอนพิษนั่นคลานผ่านเท้าไป แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้แต่น้อย"

ถังอู๋เจวี้ยนเอ่ยขึ้นว่า "คนที่ร้อยพิษไม่กล้ำกรายก็ไม่ใช่หาได้ยากนัก มีอยู่บ้างเหมือนกัน บางคนคือผ่านการถอนพิษมาแล้วหลายครั้ง ก็เหมือนกับฝึกยุทธ์นั่นล่ะ ฝึกร่างกายของตนเองขึ้นมา"

"ใช่ แต่ก็ยังร้ายกาจมากอยู่ดี"

ฟู่จาวเฟยมองไปที่ภาพนั้น คาดเดาว่า "เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างคนนี้เองก็จะมีความคิดแบบนี้ด้วยหรือเปล่า?"

"เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างสมัยก่อนเคยไปที่เผ่าพวกเจ้า ก็น่าจะรู้เรื่องทูตเทพเหยี่ยวด้วย..."

เซียวหลันยวนกลับรู้สึกว่า การคาดเดานี้ของฟู่จาวเฟยไม่มีอะไรที่ผิดปกติ

"และเป็นไปได้มากว่าเขาเองก็คิดแบบนี้"

"ในเมื่อคนผู้นี้ดูคล้ายกับทูตเทพเหยี่ยวที่เจ้าพูดถึง ก็เป็นไปได้ว่ามีพรสวรรค์แบบนั้น ยิ่งไปกว่านั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องจริงไปก่อน เพื่อป้องกันเอาไว้ เวลาที่เจอกับเขาจริง จะได้ไม่พึ่งพายาพิษมากเกินไป"

ถ้าเผื่อคนผู้นี้ร้อยพิษไม่กล้ำกรายจริงล่ะ?

เซียวหลันยวนรู้สึกว่า คนของลัทธิเทพทำลายล้างชอบใช้พิษขนาดนั้น ก็เป็นไปได้จริงๆ ที่เจ้าลัทธิเองจะมีความสามารถร้อยพิษมิกล้ำกราย รู้สึกว่าต่อให้ทั้งกลุ่มสำนักใช้พิษก็ทำร้ายตนเองไม่ได้