อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2066

คืนนี้ ฟู่จาวหนิงฝังเข็มตาสว่างสดชื่นให้กับเซียวหลันยวน แล้วยังสอนเขาไปอีกสองสามรอบ ให้เขามาฝังให้ตนเอง

ส่วนไหนที่นางฝังเองได้ นางก็จัดการฝังเองตรงๆ

ก่อนที่จะนอน นางยังยัดยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งเข้าปากไปในปากเขา

"กินนะ"

"นี่คือยาอะไร?" เซียวหลันยวนกลืนยาลงไปก่อนแล้วค่อยถามนาง

ฟู่จาวหนิงเองก็ยัดให้ตัวเองไปเม็ดหนึ่ง "ยาแก้พิษ"

เซียวหลันยวนยิ้มๆ "เจ้าอารามไม่คิดจะทำร้ายพวกเราจริงๆ"

"นอนเถอะ"

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่คิดจะโต้ปัญหานี้อีก จึงตบลงไปบนบ่าเขา

พูดกันตอนนี้มันไม่มีความหมายอะไร

เซียวหลันยวนเอียงตัวมองนาง เขายังอยากจะพูดอะไรกับนางอีกหน่อย แต่ฟู่จาวหนิงก็หลับตาไปแล้ว เพียงไม่นานลมหายใจก็สม่ำเสมอขึ้นมา

หลับไวขนาดนี้เชียว? แปปเดียวก็หลับลึกซะแล้ว

เซียวหลันยวนกุมมือนางเบาๆ หลับตาลงบ้างเช่นกัน

สิ่งที่เขาไม่ได้บอกฟู่จาวหนิงคือ ก่อนหน้านี้ เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดเฉือนมีดพันเล่ม แต่นอกจากนั้นแล้ว ข้างหูเขายังได้ยินเสียงกรีดร้อง คร่ำครวญอีกนับไม่ถ้วน มีทั้งชายหญิงคนแก่และเด็ก

มีเสียงสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่มพสุธาแยก คนมากมายกำลังวิ่งหนี ตะโกนคร่ำครวญตามหาครอบครัวเพื่อเอาชีวิตรอด

ที่เขาได้ยินคือ ภาพเหตการณ์ภัยพิบัติธรรมชาติ

เตียงนี้เขาก็นอนมาสิบกว่าปีแล้ว กระทั่งยังชินยิ่งกว่าเตียงที่จวนอ๋องเจวี้ยนเสียอีก

หลังจากตื่นในวันถัดมา เสี่ยวเยว่ก็มาบอกว่า เมืองเล็กใต้ภูเขาไม่รู้เกิดอะไรขึ้น รู้ว่าบนยอดเขาโยวชิงมีหมอเทวดาหญิงจากสมาคมหมอใหญ่เข้ามา ดังนั้นประชาชนเหล่านั้นจึงขึ้นเขามาแล้ว อยากจะให้ฟู่จาวหนิงดูอาการให้พวกเขาหน่อย

ถ้าหากเป็นแค่นี้ เสี่ยวเยว่ก็ไม่น่าจะถึงกับต้องโกรธเคืองอะไร

แต่ตอนที่ฟู่จาวหนิงเห็นนางกลับมีสีหน้าตึงเครียด สายตาเองก็มีความโกรธเคืองอยู่ เห็นได้ชัดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

"เจ้ากำลังโกรธใครเนี่ย?" ฟู่จาวหนิงถามขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น

"คุณหนู ท่านไม่โกรธหรือไรกัน? ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฮูหยินเฉิงที่เปิดเผยออกไป"

เสี่ยวเยว่โกรธแล้วจริงๆ "ยิ่งไปกว่านั้นท่านก็รู้ไหมว่าคนพวกนั้นทำตัวเกินไปแค่ไหน? พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งๆ ที่เป็นคนไม่สบาย แต่ขึ้นเขามาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง จากนั้นก็เอะอะจะให้ท่านออกไปทันที มีคนที่เป็นลมไปแล้วด้วย คนเหล่านั้นบอกว่าถ้าท่านไม่ออกไป จะเลือดเย็นไร้ความเมตตาเกินไปไหม!"