อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2052

ฟู่จาวหนิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง

นางพบว่า คนเหล่านี้น่าจะเกี่ยวข้องกับนางอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

น่าจะเพราะแบบนี้ นางถึงได้มาถึงที่นี่?

"ขอถามหน่อยนะ น้องชายท่านตอนนี้อายุเท่าไรแล้ว?" ความสนใจของนางยังคงอยู่บนตัวคนไข้

"ยี่สิบพอดี" ถังอู๋เจวี้ยนชะงักไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยต่อว่า "ส่วนข้ายี่สิบสี่"

"ไม่ได้ถามเจ้า" เซียวหลันยวนตอบเขามาคำ

ถังอู๋เจวี้ยนหัวเรา แต่รอยยิ้มนี้ดูขมขื่นหน่อยๆ

"ถ้าหากพวกเจ้าเห็นน้องชายข้า จะต้องมองไม่ออกแน่ เขาเด็กกว่าข้าสี่ปี แต่ภายนอกดูแล้วเหมือนโตกว่าข้าสิบปีเลย ถ้าโรคนี้ไม่ได้รับการยับยั้งบรรเทาลง เขาคงจะแก่อย่างรวดเร็วต่อไปแน่"

และเท่ากับเขาเดินเข้าหาความตายไวขึ้น

คำนี้เขาทนพูดออกมาไม่ได้ แต่ฟู่จาวหนิงรู้

ตอนนี้นางกำลังคิด เพื่อนออนไลน์ถังอู๋เจวี้ยนในอดีตจู่ๆ ก็หายตัวไปไม่ออนไลน์ จะเป็นเพราะแก่ชราลงอย่างรวดเร็วจนถึงบั้นปลายชีวิตหรือเปล่านะ?

โรคแก่ชราอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนนางก็เคยเข้าใจมาบ้าง และเคยมีการค้นคว้าไว้บ้าง แต่ถังอู๋เจวี้ยนสุดท้ายก็อยู่ไม่ถึง

ฟู่จาวหนิงตอนนั้นเองก็ขาดวัตถุดิบยาอยู่ไม่น้อย

นางเตรียมใช้การผสานกันของจีนและตะวันตก แต่ในตัวยาของจีน มีวัตถุดิบยามากมายที่นางหาไม่ได้

ตอนนี้นางจู่ๆ ก็รู้สึกว่า ถ้าหหาเมืองอิ๋งเกอแคว้นตงฉิงเจอจริง จะได้อะไรมาบ้างไหมนะ?

"ตอนนี้ข้ายังไม่มีเวลาไปเขาชิงถงชั่วคราว..."

ถังอู๋เจวี้ยนเข้าใจความหมายของเซียวหลันยวนทันที

เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ข้าเชื่อในวิชาแพทย์ของศิษย์น้องหญิงอยู่แล้ว แต่ก็รู้ว่า โรคภัยบนโลกนี้มันร้อยแปดพันเก้า ศิษย์น้องหญิงถึงอย่างไรก็ยังอายุน้อย เป็นไปไม่ได้ที่จะเคยเห็นโรคภัยมาแล้วทั้งหมด นางคงจะกำลังรักษาคนไข้ได้วย พลางเรียนรู้ศึกษาไปด้วยแน่นอน"

ถังอู๋เจวี้ยนมองฟู่จาวหนิง ดูจริงใจมาก

"ขอแค่ศิษย์น้องหญิงเต็มที่ก็พอ น้องชายจะรักษาได้หรือไม่ ที่เหลือก็อยู่ที่ชะตาฟ้าแล้ว พวกเราไม่มีทางย้ายมาระบายใส่ศิษย์น้องหญิงแน่นอน"

ฟู่จาวหนิงกำลังจะพูด เซียวหลันยวนกลับถามขึ้นมาคำหนึ่ง "เป็นแค่ความเห็นของเจ้า หรือความเห็นของตระกูลถังเขาชิงถงล่ะ?"

"อ๋องเจวี้ยนวางใจได้ ข้าเองก็ถือว่ามีปากมีเสียงในตระกูลอยู่ ถ้ามีในตระกูลมีใครไม่เชื่อฟัง ทำให้ศิษย์น้องหญิงโมโห ตอนนั้นพวกท่านก็ลงมือได้เลย ตระกูลถังจะไม่มีคำโต้แย้งใดทั้งสิ้น"

เขาพูดมาถึงระดับนี้ เซียวหลันยวนถึงดูพอใจขึ้นมา