อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2013

"นี่เป็นชาที่อายวนปลูกเอาไว้ในอดีต มีชื่อว่ายอดชาหิมะ" เสียงของเจ้าอารามยังคงเหมือนสายลมแผ่วเบา ฟังแล้วเหมือนได้รับการปลอบประโลม

ฟู่จาวหนิงอดมองไปทางเขาไม่ได้

นางมีความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา

ทั้งที่เจ้าอารามไม่ได้ปลอบองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตรงๆ แท้ๆ แต่เขาที่พูดมาแค่คำสองคำ สีหน้าขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับสงบลงมาแล้ว นี่มันพลังมารอะไรกันเนี่ย?

นี่ยิ่งทำให้ใจของฟู่จาวหนิงยิ่งระแวดระวังขึ้นไปอีก

นางหันสายตาออกเล็กน้อย และสบเข้ากับถังอู๋เจวี้ยนพอดี เขากำลังมองนางอย่างเป็นห่วงหน่อยๆ พอเห็นว่าสีหน้านางไม่เปลี่ยน ถังอู๋เจวี้ยนก็ยิ้มขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงมองเห็นถึงแววปลื้มใจจากในรอยยิ้มของเขา

ปลื้มใจ? เขาจะปลื้มใจทำไมกัน? ฟู่จาวหนิงไม่เข้าใจสุดๆ

"ชานี้รสชาติดีจริงๆ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหลังจากที่ดื่มชา ความน้อยเนื้อต่ำใจก็หายไปแล้ว ดูแล้วเหมือนเป็ดขนฟูถูกลูบให้เรียบลง กลับมาอ่อนโยนว่าง่ายอีกครั้ง

ฟู่จาวหนิงมองการเปลี่ยนแปลงในช่วงสั้นๆ นี้ของนาง ในใจระแวดระวังขึ้นไปอีก

นางมองไปทางเซียวหลันยวนอีกครั้ง

เซียวหลันยวนหรุบตาไม่มองนาง แต่กุมมือนางไว้ คลึงนิ้วของนางเบาๆ มองไม่ออกว่าจับความผิดปกติอะไรได้หรือไม่

และพริบตานี้เอง ในใจฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็เกิดความคิดแปลกประหลาดขึ้น ไม่รู้ว่าสิบกว่าปีนี้ เซียวหลันยวนได้พักฟื้นอย่างสงบจิตสงบใจที่ยอดเขาโยวชิงนี้จริงหรือไม่

แต่พอคิดๆ ก็รู้สึกว่าน่าจะแค่ตนเองคิดมากไป

ถ้าเจ้าอารามมีปัญหากับเซียวหลันยวน เขาคงจะไม่พานางมายอดเขาโยวชิงแค่เพราะคำพูดเดียวของเจ้าอารามหรอก

ฟู่จาวหนิงกดความแปลกประหลาดในใจนี้ลงไป

"อู๋เจวี้ยน"

ตอนนี้เองเจ้าอารามโยวชิงกลับหันไปทางถังอู๋เจวี้ยน เรียกเขาแบบนี้ อธิบายได้ว่าพวกเขาคุ้นเคยกันจริงๆ

ฟู่จาวหนิงมองไปทางเจ้าอารามอย่างตกตะลึง

นางคิดไม่ถึงเลย ว่าเจ้าอารามจะแก้เรื่องคำเรียกของฮูหยินเฉิงออกมาแบบนี้

ฮูหยินเฉิงหน้าแดงก่ำ นางเองก็คงคิดไม่ถึง ยิ่งไปวก่นั้น เจ้าอารามพูดมาแบบนี้ ทำเอานางอับอายขายหน้าขึ้นมาอย่างแท้จริงเลย

"ข้า..."

"มารยาทห้ามละเลย ลำดับชั้นนั้นมีอยู่เสมอ" เจ้าอารามเอ่ยต่อ

ใบหน้าแดงก่ำของฮูหยินเฉิง ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ

นางเหมือนตระหนักถึงความผิดตนเองได้ในพริบตา พยักหน้าให้

"เจ้าอารามพูดถูกต้อง ข้าล้ำเส้นไปเสียแล้ว"