อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2011

ฟู่จาวหนิงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากต่อตัวเจ้าอารามยอดเขาโยวชิง

ก่อนหน้านี้ นางยังรู้สึกมาตลอด ว่ารูปร่างเขาน่าจะเป็นคนชราผมสีเงินที่ดูมีท่วงท่าเหมือนเซียน

นางยังคิดว่าตนเองควรจะให้ความเคารพกับเขาระดับหนึ่งด้วย

แต่ว่า ใครก็ได้บอกนางทีว่านี่ คนคนนี้ คือเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงหรือ?!

ฟู่จาวหนิงตอนที่เห็นคนคนนั้นก็ตะลึงงันไปแล้ว

ให้นางจินตนาการอย่างไรก็คงนึกไม่ออก ว่าเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงจะเป็นแบบนี้!

ชายที่นั่งอยู่ตรงนั้น คิ้วยาวดั่งภาพวาด ดวงตาหงส์งอนขึ้นเล็กน้อย ดวงตามีประกายดาว สันจมูกโด่งตรง ริมฝีปากแดงระเรื่อ ดูเหมือนกลีบดอกไม้ที่รอเด็ดไปดอมดม...

นางๆๆ! นางงงเป็นไก่ตาแตกไปแล้ว!

อายุของเขา ดูแล้วน่าจะประมาณถังอู๋เจวี้ยนนี่เอง สามสิบต้นๆ ได้ และผิวของเขายังขาวเหมือนหิมะ ทำให้เสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนเหมือนฉาบไว้ด้วยแสงนวล

นี่ไม่ใช่เทพเซียนจากตำหนักไหนลงมาจุติหรอกหรือ?

ไหนล่ะคนแก่คนเฒ่า?

ฟู่จาวหนิงตอนนี้จึงพบว่า เพราะอะไรในโถงถึงเงียบขนาดนี้ นั่นเพราะว่า องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็ตาพร่ามัว จมดิ่งอยู่กับความสับสนของตนเองเช่นกัน

เด็กคนนี้ ไม่รู้ว่าเข้ามาเห็นแล้วยังจะงงงันอีกนานแค่ไหน

ฮูหยินเฉิงกลับก้มหน้าไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

ส่วนถังอู๋เจวี้ยน ก็มองนางเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม สายตาขยับเล็กน้อย เหมือนกำลังถามนางว่า...

ถูกเจ้าอารามทำให้เคลิ้มไปแล้วสินะ?

เขารู้สึกไม่แปลกใจกับสถานการณ์แบบนี้อย่างชัดเจน

อธิบายได้ว่าเขารู้จักเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงมานานแล้ว

"หนิงหนิง"

เซียวหลันยวนบีบมือของฟู่จาวหนิง

"อายวนกลับมาแล้วหรือ? ขึ้นมาให้ข้าดูหน่อย หลังจากหายดีแล้ว ร่างกายยังมีปัญหาอะไรอีกไหม"

เจ้าอารามเอ่ยขึ้นช้าๆ

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่า คนคนนี้สมบูรณ์แบบจริงๆ กระทั่งเสียงก็ยังน่าฟัง

เขา ถังอู๋เจวี้ยน บวกกับเซียวหลันยวน พอชายงามสามคนนี้ปรากฏขึ้นพร้อมกันตรงหน้า นี่มันงานเลี้ยงอาหารตาชัดๆ

เซียวหลันยวนจูงนาง เดินมาตรงหน้าเจ้าอาราม พอห่างประมาณห้าก้าวก็หยุดลง

"แผลเป็นบนหน้าเจ้าหายดีแล้วสินะ?"

เจ้าอารามมองหน้ากากเขา คำถามเหมือนกำลังสอบถาม แต่ฟังจากน้ำเสียงกลับยืนยันออกมาแล้ว

เซียวหลันยวนที่สวมหน้ากากมาตลอดยกมือขึ้น ค่อยๆ ปลดหน้ากากลงมา

"หายดีแล้ว"

เจ้าอารามมองใบหน้าเขา หัวเราะขึ้นเบาๆ

"อืม หน้าตาดีเสียจริง"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้ในที่สุดก็ได้สติกลับมา

นางขยับตัว อยากเห็นหน้าของอ๋องเจวี้ยนมาก ไม่ใช่บอกว่าหน้าของเขายังรักษาไม่หาย เป็นเหมือนผีร้ายอยู่ตลอดหรือ?

ไม่อย่างนั้นทำไมเขาต้องสวมหน้ากากอยู่ตลอดกัน?

แต่ตอนนี้พอได้ยินคำพูดของเจ้าอาราม นั่นคือแผลเป็นหายดีสมบูรณ์แล้ว

แต่เซียวหลันยวนยืนอยู่ด้านหน้า นางเห็นแค่แผ่นหลังเขา มองไม่เห็นหน้าเขา

สายตาเจ้าอารามตกมาอยู่บนหน้าฟู่จาวหนิง

เซียวหลันยวนจึงจูงนางหมุนตัวกลับไปที่นั่งข้างๆ

และตอนที่เขาหมุนตัว องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นในที่สุดก็ได้เห็นใบหน้าแท้จริงของเซียวหลันยวน

นางถลึงตาโต กระทั่งปากยังอ้าค้างหน่อยๆ ลืมมาดขององค์หญิงใหญ่ไปในพริบตา ตกตะลึงกับหน้าตาของเซียวหลันยวน

เมื่อครู่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถูกถังอู๋เจวี้ยนทำให้ตะลึงไปแล้วรอบแล้ว จากนั้นก็มาถูกหน้าตาของเจ้าอารามทำเอาเหม่อไปอีกนาน แต่พอเซียวหลันยวนหันกลับมา ก็ยังกระแทกเข้าใจนางอย่างเต็มที่

ถังอู๋เจวี้ยนดูเหมือนเซียน และมีอิสระเสรี

ส่วนเจ้าอารามเองก็มีความเป็นเซียน ขณะเดียวกันก็ยังดูลึกลับ

แต่เซียวหลันยวนไม่ได้ดูเหมือนเซียน เขามีบุคลิกสูงส่งแท้จริงที่หาได้ยากในโลกนี้เลย

หล่อเหลาตรงไปตรงมา พร้อมกับความหยิ่งผยองและเย็นชา

และแววตาของเขา เย็นชาคมกริบกว่าเจ้าอารามและถังอู๋เจวี้ยนหน่อยๆ ทำให้บุคลิกของเขายิ่งดูน่าเกรงขามขึ้น

สองคนนั้นอาจจะเหมือนจันทร์กระจ่างหรือดอกบัวสวรรค์ แต่เซียวหลันยวนเหมือนกระบี่วิเศษที่เปล่งประกายเย็นเยียบ

เป็นความสง่าราศีที่แตกต่างกันไป

คิ้วตาเขาดูชัดเจนขึ้น ดวงตาลึกซึ้งยิ่งขึ้น ริมฝีปากที่เม้มแน่น ราวกับพร้อมจะพูดคำจาไร้ปราณีอยู่ตลอดเวลา

และสีผิวเขาแม้จะไม่ได้ขาวหิมะเหมือนเจ้าอาราม แต่เพราะสวมหน้ากากตลอดจนไม่โดนแสงตะวัน จึงขาวกว่าคนทั่วไประดับหนึ่ง

สูงส่งแบบราชวงศ์ เฉียบคมทรงพลัง

ใครกันมาลือว่าเป็นอ๋องพิการที่ทำเอาเด็กตกใจจนร้องไห้?!

ถ้าเขาถอดหน้ากากออกมาแต่แรก ต่อให้รู้ว่าสุขภาพเขาไม่ดี คงจะมีแม่นางจำนวนมากหลงใหลเขาจนหัวหมุน อยากจะแต่งงานกับเขาแน่นอน

หลังจากที่เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงนั่งลง องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ยังไม่ได้สติกลับมา สายตาของนางกระทั่งย้ายตามเขาไปอย่างไม่รู้ตัว มองแล้วเคลิ้มไปเลยจริงๆ

จนกระทั่งฮูหยินเฉิงเอ่ยขึ้น