อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2009

ฟู่จาวหนิงมองออกไป เห็นชายหนุ่มร่างสูงสง่าคนหนึ่ง

นางรู้สึกว่า นี่น่าจะเป็นซางจื่อ

เพราะเขามีความสง่าราศีที่ยากจะบรรยาย บางทีอาจมีสาเหตุจากการเติบโตและอยู่เป็นเวลานานในสถานที่แห่งนี้

"ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

เซียวหลันยวนพยักหน้า เขาสวมหน้ากาก

ซางจื่อหันหน้ามองมาทางฟู่จาวหนิง คารวะให้เล็กน้อย

"เชิญท่านอ๋องพาพระชายาไปด้วยกัน ฮูหยินเฉิงพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้าไปแล้ว"

"ได้"

เซียวหลันยวนกวักมือมาทางฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงเดินออกมา

"คนนี้คือซางจื่อหรือ?"

"ใช่แล้ว"

"ดูสง่าราศีดี" ฟู่จาวหนิงมองแผ่นหลังซางจื่อที่จากไป

"อื๋อ?" เซียวหลันยวนบีบมือนาง "เจ้านี่จริงๆ เลย อย่าชมผู้ชายคนอื่นต่อหน้าข้านักได้ไหม"

"ก็แค่ชื่นชมเท่านั้นไม่ได้หรือ?"

"อืม ไม่ได้"

ฟู่จาวหนิงกลั้นขำ "ท่านเองก็พอเถอะ นี่ขนาดคนข้างกายเจ้าอารามก็ยังหึงเนี่ยนะ"

แต่ว่า ฮูหยินเฉิงพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไปหาเจ้าอารามแล้ว ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกว่าต้องรีบไป ไม่เช่นนั้นให้เจ้าอารามรอนานคงจะเสียมารยาท

"เสี่ยวเยว่ ไป๋หู่ นำของขวัญติดไปด้วย"

เซียวหลันยวนเห็นไป๋หู่กับเสี่ยวเยว่อุ้มกล่องไว้คนละใบ "เจ้าเตรียมของขวัญไว้สองชิ้นเลยหรือ?"

"เยอะๆ ไว้ก่อนนั่นแหละดี ชิ้นหนึ่งอาจารย์เตรียมไว้ใ้หข้า อีกชิ้นหนึ่งข้าเตรียมของข้าเอง"

ต่อให้สามีคนนั้นคือท่านอ๋อง หรือต่อให้คนอื่นนั้นเป็นองค์หญิงใหญ่ก็ตาม

จากความคิดของหญิงสาวคนอื่น ท่านอ๋องกับองค์หญิงใหญ่ก็ไม่ได้ถือว่ามารังแกอะไรนาง สามารถนั่งอย่างทัดเทียมกับองค์หญิงใหญ่ได้ หญิงสาวทั่วไปก็คงจะรู้สึกสบายใจ คิดว่าท่านอ๋องให้ความสำคัญกับนาง วางนางไว้เป็นที่หนึ่ง

ท่านอ๋องถ้าจะต้อนรับองค์หญิงใหญ่เข้ามาจวนอ๋องเจวี้ยนจริงๆ เช่นนั้นเขาก็อาจจะเสียพระชายาไป

อย่างนั้นได้เสียที่ไหนกัน?!

เทียบกับองค์หญิงใหญ่แล้ว พวกเขาต้องการฟู่จาวหนิงมากกว่า

ฟู่จาวหนิงไม่ได้สังเกตถึงความคิดของพวกเขาเลย

นางเห็นชายหนุ่มสามคนในชุดสีฟ้าครามตรงหน้า กำลังยืนฝึกยุทธ์อยู่ในที่ว่างมุมหนึ่ง

ดูแล้วอายุประมาณสิบสามสิบสี่ปีเท่านั้น แต่เพลงหมัดที่ฝึกกลับดูสง่างามราวกับเทพเซียน

"พวกเขาเป็นศิษย์ของเจ้าอารามหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ไม่ใช่ เจ้าอารามไม่รับศิษย์" เซียวหลันยวนตอบ "พวกเขาเป็นศิษย์ของซางจื่อ"