อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1989

"ลุงเหล่าว่าน ข้าทราบแล้ว พวกเขายืมห้องครัวข้างๆ เพื่อเตรียมกับข้าวกันเองน่ะ" เสี่ยวเฉิงเอ่ยขึ้น

"ทำเองหรือ?" เหล่าว่านตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะขึ้นมา "เช่นนั้นก็เอาเถอะ ข้าคงจะดูคนผิดจริงๆ แม่นางสองคนนั้นกับชายอีกสองคนทำอาหารทะเลกันเป็นด้วย"

เขาเองก็ไม่พูดอะไรอีก

หลังจากเซียวหลันยวนออกไปส่งจดหมายแล้วกลับมา ก็ไปที่ครัวหลังหาฟู่จาวหนิง

ครัวใหญ่อีกด้านก็มีคนเข้าๆ ออกๆ เขาเหลือบมองไป เห็นว่าเหล่าว่านกำลังยุ่ง

เซียวหลันยวนจึงไม่เข้าไป แต่เดินไปยังห้องครัวรองข้างๆ

หลังจากเข้าไปเขาก็เห็นพวกของสืออีกำลังล้อมฟู่จาวหนิงอยู่ กำลังมองอย่างเคลิบเคลิ้ม ใครก็ไม่ทันสังเกตว่าเขาเข้ามาแล้ว

นี่กำลังทำอะไรกัน?

เขาเดินเข้าไป ก็เห็นฟู่จาวหนิงกำลังใช้มีดเชือดปู

ขาหูขนาดใหญ่พวกนั้น แต่ละท่อนถูกเฉือนออกมา มีดเล็กในมือฟันลงไป ตัดหั่น กรีดแล้วเปิดออก เผยให้เห็นเนื้อใสเป็นประกายด้านใน

ข้างๆ มีถาดใบใหญ่ใบหนึ่ง วางเรียงขาปูไว้แล้ว

ฟู่จาวหนิงสมกับที่ใช้มีดผ่าตัดเป็น ปู่ที่นางจัดการ เป็นระเบียบเรียบร้อย รอยตัดเป็นแบบเดียวกันทั้งหมด ขนาดเล็กใหญ่ก็เท่ากัน แค่วางเรียงไว้ก็ทำให้คนที่ป่วยโรคย้ำคิดย้ำทำสบายใจได้แล้ว

เพียงแต่ของพวกนี้เซียวหลันยวนไม่เคยกิน มองไปยังกระดองแข็งพวกนั้น เขาเองก็ไม่รู้ว่ากินแล้วจะอร่อยไหม

"เจ้าสิ่งนี้ปรุงอย่างไรกัน?"

เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็ส่งเสียง ทำเอาพวกของสืออีสะดุ้งโหยง รีบหลีกทางออก

"ท่านอ๋อง"

"พวกเจ้ามาช่วยไม่ใช่หรือ? ทำไมข้าเห็นพวกเจ้าเอาแต่ล้อมดูล่ะ?" เซียวหลันยวนเหลือบมองพวกเขาผาดหนึ่ง

ไม่รู้ว่าเจ้าอารามโยวชิงจะช่วยเหลือนางได้ไหม จะเตือนให้อ๋องเจวี้ยนหันมาดูแลนางได้ไหม หรือชี้ทางสว่างที่เหมาะสมให้กับนางเสียหน่อย

ถ้าเจ้าอารามไม่ช่วยนาง เช่นนั้นนางก็ทำได้แค่กลับเมืองหลวง รอดูว่าจะกล่อมองค์รัชทายาทได้ไหม หรือไม่ก็ไปเป็นสามีภรรยาปลอมๆ กับหยวนอี้ที่แคว้นหมิ่น

ถ้าหากมีเส้นทางอื่น นางจะยอมไปเป็นสามีภรรยาปลอมๆ กับหญิงสาวทำไมกัน? แบบนั้นไม่รู้ว่าภายหลังจะยุ่งยากแค่ไหน จะทรมานสักแค่ไหน

"อาฝู มาเร็ว พวกเราจะไปกินข้าวกันแล้ว"

ฮูหยินเฉิงเรียกนางจากนอกประตูเรือน ฮูหยินเฉิงพอกลับมาอุทยานเขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งหน้าแต่งตา ทั้งเนื้อตัวดูเปล่งปลั่งมีสง่าราศี

อาฝูอาฝู ดูจะชอบนางจริงๆ หวังว่าพรุ่งนี้จะช่วยนางพูดดีดีต่อหน้าเจ้าอารามได้นะ

"มาแล้ว"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเผยรอยยิ้ม เดินไปทางนาง