อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1958

ฟู่จาวหนิงมองไปทางลวี่กั่ว "แล้วก็สาวใช้คนนี้ ถ้าไม่ได้การยินยอมจากท่าน นางจะไปเอาความกล้าจากไหนมาบ่นจุกจิกใส่ข้า? เชื่อไหมข้าแทงเข็มนางเป็นใบ้ได้เลยด้วยซ้ำ?"

ลวี่กั่วม่านตาหดลง มือไวกว่าสมอง รีบปิดปากขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว

"ดูสิ ถ้าข้าแสดงอารมณ์ไม่เป็นมิตรออกมา นางก็เพิ่งจะรู้จักกลัวข้าเรอะ? ดังนั้นความกำเริบเสิบสานก่อนหน้านี้ ถ้าไม่ใช้เพราะท่านยินยอม ยิ่งไปกว่านั้นพวกท่านคิดว่าข้าจะใจกว้างต่อพวกท่านเพราะเซียวหลันยวน? นี่ก็อธิบายได้แล้วว่าไม่ใช่ว่าพวกท่านไม่รู้จักนิสัยข้า แต่เป็นการคาดเดาไว้ล่วงหน้า แต่แค่เดาผิดไปเท่านั้น"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะประชดประชันขึ้นมา

"ประเมินตัวข้าลับหลังไปหลายรอบ ตอนนี้มาบอกว่าไม่สนิทกับข้าไม่รู้จักนิสัยข้า กลัวข้าจะโกรธ? ท่านรู้ไหมว่าคนแบบท่านมันเรียกว่าอะไร? มันเรียกว่าเสแสร้ง พวกหวังดีมีเจตนาแฝง น่ารำคาญสุดๆ ไปเลย"

ผู้เฒ่าฟู่เองก็ถลึงตาโตอ้าปากค้าง

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าสองปีนี้หลานสาวจะอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้น ปากเองก็ไม่ค่อยจะไว้หน้าใคร แต่ก็ไม่เคยเห็นนางพูดจาตอบโต้ใครยาวเหยียดแบบนี้มาก่อน

หลานเอ๊ย นี่ นี่คงไม่คิดจะด่าฮูหยินเฉิงจนร้องไห้หรอกนะ?

"หนิงหนิง พอแล้วล่ะ" เซียวหลันยวนอุ้มฟู่จาวหนิงขึ้นมา บอกกับฮูหยินเฉิงว่า "ท่านน้าเฉิง ท่านกลับไปก่อนเถิด"

เขาคิดว่าท่านน้าเฉิงคงจะไม่มีหน้าอยู่ที่นี่ต่อแล้ว

พูดจบคำนี้ เขาก็อุ้มฟู่จาวหนิงสาวเท้าใหญ่ก้าวออกไป

"เอ๊ะ?" ผู้เฒ่าฟู่ยื่นมือออกมา แต่ก็รู้สึกเหมือนไม่สะดวกที่จะห้าม จึงตัดสินใจไม่พูดอะไร

ฟู่จิ้นเชินเองก็ตอบสนองขึ้นมา เขาปรับอารมณ์ บอกกับฮูหยินเฉิงว่า "ฮูหยินเฉิงกลับดีดีล่ะ"

แม้เซียวหลันยวนจะให้นางกลับไปก่อน แต่ฟู่จิ้นเชินก็เชิญแขกกลับอย่างชัดเจนเหมือนกัน

คนขับพยักหน้ารับคำ

ชิงอีมองรถม้าแล่นออกไป อดถอนหายใจออกมาไม่ได้

ขั้นตอนที่พระชายาพูดมาเมื่อครู่นี้ ทำเอาเขาลมหายใจเกร็งขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ ไม่รู้เพราะอะไรตอนนั้นแรงกดดันจึงมหาศษล กลัวว่าพระชายาด่าฮูหยินเฉิงจบจะหันมาด่าทันอ๋อง จากนั้นก็จะเหลือบมาทางเขาแล้วด่าเขาให้อีกทอดหนึ่ง

ภาพของพระชายาเมื่อครู่นี้ น่ากลัวจริงๆ

คำพูดนั่นก็ราวกับใบมีด ฉัวะๆ ฉับๆ กรีดเนื้อจนเหวอะเลย

"ไม่รู้ว่าท่านอ๋องตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง" ชิงอีงึมงำกับตัวเอง ไม่กล้าตามไปที่เรือนหลัง