อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1952

นี่คือบ้านตระกูลฟู่ นางเองก็คุ้นเคยมากกว่า แน่นอนว่ายังต้องไปเตรียมของใช้ล้างหน้าให้คุณหนู

เสี่ยวเยว่พอเห็นนางวิ่งออกไปไวขนาดนั้น ก็ยิ้มๆ ส่ายหัว นางไม่ได้จะแย่งงานเสียหน่อย รีบร้อนอะไรกัน?

"คุณหนู ข้าเข้าไปแล้วนะ"

เสี่ยวเยว่ผลักประตูเดินเข้าไป และก็ตามที่คิดไว้ ฟู่จาวหนิงสวมเสื้อคลุมแล้ว

ฟู่จาวหนิงไม่ต้องให้คนมารับใช้สวมเสื้อผ้าให้ตนเอง เว้นเสียแต่เสื้อผ้าที่นางสวมใส่ไม่เป็น

แต่เรื่องสางผมนางเองก็ทำไม่ได้ ยังต้องมีสาวใช้มาคอยช่วย

เสี่ยวเยว่รีบมาช่วยนางคาดเข็มขัด

"คุณหนู เมื่อคืนนี้อ๋องเจวี้ยนเข้ามาแล้ว" นางคิดว่าฟู่จาวหนิงพอตื่นมาคงจะพูดเรื่องนี้ เพื่อไม่ให้นางเข้าใจผิด แล้วคิดว่าอ๋องเจวี้ยนไม่ได้เข้ามา

"เข้ามาด้วยหรือ? ตอนไหนกัน?"

"ตอนที่ท่านเพิ่งจะหลับไปไม่นานนัก"

ฟู่จาวหนิงเดิมทีคิดว่าเซียวหลันยวนจะไม่ยอมเข้ามาเสียแล้ว คิดไม่ถึงว่าพอนางหลับเขาก็เข้ามา

อดพูดไม่ได้เลย พอเขาเข้ามา ก็ทำให้นางหายโมโหไปบ้างหน่อยๆ

"แต่ข้าขวางท่านอ๋องไว้ ไม่ให้เขาเข้ามาในห้อง คุณหนู ข้าได้ยินว่าท่านเพิ่งหลับไป คิดว่าท่านอ๋องเข้าไปคงทำให้ท่านตื่น"

เสี่ยวเยว่ยอมรับผิดออกมา ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่นางตัดสินใจเอง ไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงจะโกรธหรือเปล่า

แต่ฟู่จาวหนิงก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงๆ

"ขวางไว้ดีแล้ว ถ้าเขาเข้ามาแล้วทำข้าตื่น เมื่อคืนนี้ข้าจะหลับสบายๆ ได้อย่างไรกัน?"

"หลังจากนี้ข้าจะไม่ตัดสินใจโดยพลการอีก หลักๆ คือช่วงนี้คุณหนูไม่ค่อยได้พักผ่อนดีดี ดังนั้นข้าจึง..."

พวกเขาชอบกันมาก

เสี่ยวเถาจู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งออก "จริงด้วย คุณหนู นายท่านอยากถามท่านว่าเอายาสีฟันนี้ไปขายได้ไหม"

ยาสีฟันเป็นชื่อที่ฟู่จาวหนิงใช้เรียกออกมา พวกเขาเองก็รู้สึกว่าเหมาะดี ดังนั้นจวนตระกูลฟู่ตอนนี้จึงล้วนใช้ยาสีฟันกัน

ฟู่จาวหนิงตะลึงงัน

ยาสีฟันพวกเขากันมาปีนึงแล้ว ไม่มีใครเคยคิดจะเอาไปขาย คิดไม่ถึงเลยว่าฟู่จิ้นเชินจะหัวการค้าแบบนี้

นี่มันทำได้จริงๆ นี่นา

"ได้สิ แต่ว่า ทำไมเขาถึงไม่มาถามข้าเองล่ะ?"

"นายท่านบอกไม่รู้ว่ายาสีฟันนี้เป็นสิ่งของที่สำคัญสำหรับคุณหนูหรือเปล่า ถ้าเผื่อเขาเอ่ยขึ้นมา คุณหนูคงจะปฏิเสธยาก แล้วจะทำให้คุณหนูลำบากใจเอา เลยให้ข้าเข้ามาถามเจ้าค่ะ" เสี่ยวเถาตอบ