อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1926

ฟู่จาวหนิงไปล้างหน้าให้ใจเย็นลงหน่อย พอกำลังจะเข้าไปห้องหนังสือคุยเรื่องนี้กับเซียวหลันยวน ก็ได้ยินที่นอกเรือนมีคนตะโกนขึ้นมา

"อ๋องเจวี้ยน ลวี่กั่วขอเข้าพบ!"

เสี่ยวเยว่พอวางกล่องเครื่องหอมนั่นแล้วก็เดินออกมา "คุณหนู นางทำไมถึงวิ่งแจ้นมานี่แล้ว? หรือเพราะไม่ให้พวกเขาขุดหญ้าเฝิ่นซิงนั่นออก เลยคิดจะมาฟ้องท่านอ๋อง?"

"เฮ้อ แม่นางลวี่กั่ว เจ้าอย่ามาเอะอะโวยวาย ท่านอ๋องกำลังยุ่งอยู่!"

ผู้ดูแลตามมาถึง ขวางลวี่กั่วเอาไว้

ลวี่กั่วน่าจะรู้ว่าเรือนของเซียวหลันยวนจะบุกเข้าไปดื้อๆ ไม่ได้ พอมาถึงนอกประตู ตนเองก็ยืนนิ่ง ห่างจากประตูเรือนหลายก้าว ไม่กล้าเข้าใกล้นัก

"เช่นนั้นผู้ดูและก็ไปส่งข่าวให้หน่อย" ลวี่กั่วเอ่ยขึ้น

"แค่เรื่องเล็กๆ เท่านั้น ไม่มีความจำเป็นต้องเอะอะไปถึงท่านอ๋องหรอก" ผู้ดูแลน้ำเสียงขรึมลงมาแล้ว

เขาหงุดหงิดจริงๆ แล้ว

ลวี่กั่วคนนี้ไม่สงบเสงี่ยมเอาเสียเลย จะหาเรื่องให้ได้เลยใช่ไหม?

"ทำไมถึงกลายเป็นเอะอะไปได้ ข้าก็แค่มาขอคำชี้แนะท่านอ๋องเอง ว่าพวกเราต้องไปอยู่ในโรงเตี๊ยมถึงจะเหมาะกว่าใช่ไหม นี่มันเอะอะตรงไหนกัน?"

ลวี่กั่วร้องเฮอะ "ผู้ดูแลวางใจได้ ข้าจะพูดจาดีดีแน่นอน!"

"นี่ถือว่าพูดจาดีดีของเจ้าหรือ?"

"ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ?"

"แม่นางลวี่กั่ว เรื่องนี้ ไม่ได้ใช่เรื่องหนักหนา เจ้าก็ฬจเย็นหน่อย ข้าให้ทางครัวทำของว่างชาววังไว้แล้ว เจ้าส่งไปให้ฮูหยินเฉิงเสีย แล้วก็รินน้ำชาดีดีให้นาง อย่างนี้เจ้าว่าดีไหม?"

"ผู้ดูแล" ลวี่กั่วน้ำเสียงขรึมลง "ข้าทำไมรู้สึกว่า ท่านกำลังหลอกล่อพวกเราเหมือนหลอกขอทานเลย?"

ผู้ดูแลพอได้ยินก็แทบกระโดดเหยง เกือบจะรักษาภาพลักษณ์สงบนิ่งของเขาไว้ไม่ได้

"เจ้า เจ้าๆๆ เจ้าทำไมถึงคิดแบบนี้? ไม่มีเรื่องเช่นนั้นแน่นอน"

ผู้ดูแลถูกลวี่กั่วเอะอะจนทนไม่ไหว ท้ายสุดจึงต้องเข้าไปหาเซียวหลันยวน

แต่ไป๋หู่เองก็มาถึงแล้ว ยืนอยู่ด้านในเงียบๆ ไม่พูดจา

สืออีสือซานได้ยินข่าวนี้ก็รีบตรงเข้ามา

พวกเขากับไป๋หู่อยู่ด้วยกันมานาน คุ้นเคยกันดีแล้ว ถือว่าเป็นพี่น้องกันได้เลย พอได้ยินเรื่องนี้ก็รู้สึกกังวลว่าเขาจะถูกท่านอ๋องตำหนิ จึงตามเข้ามาอย่างไม่วางใจ

"ไป๋หู่ เกิดอะไรขึ้น?"

ไป๋หู่เหลือบมองลวี่กั่วผาดหนึ่ง ส่ายหัวเงียบๆ

เขาเองก็ไม่รู้ว่าตนเองหาเรื่องให้คุณหนูหรือเปล่า แต่ว่า เขารุ้สึกว่าตนเองทำถูกแล้ว ถ้าหากคุณหนูถึงตอนนั้นยังตำหนิเขาอีก เขาค่อยขอรับโทษก็แล้วกัน

"ลวี่กั่วถูกฮูหยินเฉิงเอ็นดูจนนิสัยเสียแล้ว" สืออีเอ่ยขึ้น