อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1918

เซียวหลันยวนไม่ตอบอะไรกลับไปชั่วขระ เพราะเขาสวมหน้ากากอยู่ ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่เห็นสีหน้าเขา เห็นแค่ว่าตอนนี้เขายังไม่ตอบกลับ เดาว่าคำถามนี้ของนางอาจจะดูเสียมารยาทไปหน่อยหรือเปล่า

เพราะนานมากแล้วที่นางไม่ได้มายุ่งเรื่องบัญชีการเงินของจวนอ๋อง

น่าจะเพราะยังไม่ได้ร่วมหอกัน ดังนั้นนางจึงรู้สึกว่าความสัมพันธ์ในตอนนี้เหมือนเป็นคู่รัก ที่อยู่ในช่วงเริ่มต้นมีความรัก

แต่ไม่ใช่สามีภรรยากัน

เพราะการเริ่มต้นแบบนั้น นางจึงไม่ได้วางตัวให้ถูกต้องเหมือนภรรยาที่แต่งเข้ามาตามประเพณีในปัจจุบัน

เซียวหลันยวนตอบว่า "ราคากำไลนี้ เกินกว่างบประมาณที่ท่านน้าเฉิงตั้งไว้หน่อย นางเองก็อยู่ภายนอก พกตั๋วเงินมามากเกินไปไม่ได้ ดังนั้นข้าจึงสำรองจ่ายให้นางก่อน พวกเราเองก็กำลังจะไปยอดเขาโยวชิงพอดี พอถึงถึงอุทยาน ท่านน้าเฉิงจะคืนเงินให้ข้าเอง"

เดิมทีก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นอยู่ และอยากจะยืนยันความสัมพันธ์ของเขากับฮูหยินเชิงว่าดีขนาดนั้นจริงไหม ฟู่จาวหนิงจึงไม่ได้ถามคำถามนี้

แต่ตอนนี้พอได้ยินเซียวหลันยวนอธิบายออกมาอย่างละเอียด จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าไม่น่าสนใจขึ้นมาเสียแล้ว

ทำเหมือนจะไปยุ่งเงินของเขาอย่างไรอย่างนั้น

ตอนนี้เซียวหลันยวนก็แหย่เล่นขึ้นมา "หนิงหนิงกลัวว่าจวนอ๋องพวกเราจะไม่มีเงินหรือไรกัน?"

เขาแค่จะล้อเล่นเท่านั้น เพราะฟู่จาวหนิงไม่เคยถามว่าเขารวยหรือว่าจนมาก่อน ก่อนหน้านี้ที่เมืองเจ้อ เขาจะซื้อวัตถุดิบยากับสิ่งของ นางเคยเป็นห่วง ว่าจะลำบากใจไหม จะทำให้จวนอ๋องไม่เหลือเงินเลยไหม

แต่ตอนนี้แค่ไม่กี่หมื่นตำลึง นางกลับถามว่าเขาเป็นคนจ่ายหรือเปล่า ทำเอาเขาตั้งตัวไม่ทันเลยเหมือนกัน

เซียวหลันยวนเองก็พึ่งพาตนเองมาตั้งแต่เด็ก เขาเองก็ไม่มีความเคยชินที่จะเอาเรื่องตนเองมาแบ่งปันให้คนอื่นฟัง กับฟู่จาวหนิงเองก็ยังต้องปรับตัวอยู่สักพัก

แล้วนี่แค่สำรองจ่ายเงินให้คนไปนิดหน่อย เขาจึงไม่คิดว่าฟู่จาวหนิงจะถามขึ้นมา

"ข้าจะไปส่งเจ้าก่อน"

"ไม่ต้อง ท่านไม่เห็นหรือว่าที่นี่อยู่ใกล้ๆ จวนตระกูลฟู่?" ฟู่จาวหนิงพูดพลางชี้ไปยังทิศบ้านตระกูลฟู่ ผลคือแค่หันหน้าก็มองเห็นต่งฮ่วนจือกับผู้อาวุโสจี้ที่กำลังซื้อของอยู่ทางนั้นแล้ว

บังเอิญซะจริง

"อาจารย์กับศิษย์พี่รองข้าอยู่ตรงนั้น ข้าไปหาพวกเขาแล้วกัน" ฟู่จาวหนิงบอก

เซียวหลันยวนมองไป แม้จะห่างไปหน่อย แต่ก็ยังแยกแยะร่างสองคนนั้นได้อยู่ เป็นผู้อาวุโสจี้กับต่งฮ่วนจือจริงๆ

"เช่นนั้นหนิงหนิงก็กลับมาไวไวหน่อยนะ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"อืม ข้าไปก่อนนะ" ฟู่จาวหนิงโบกมือ หมุนตัวรีบสาวเท้าเดินออกไป