อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1712

"เชิงเทียนชิ้นนี้ องค์จักรพรรดิสามารถสังคนให้ลองจุดเทียนดูได้"

มีคนวังเข้ามา จุดเทียนขึ้น

แสงเทียนถูกหยกน้ำงามที่ใสบริสุทธิ์ส่องกระทบ จนเปล่งวงแสงเล็กๆ ออกมานับไม่ถ้วน ตัวหยกน้ำงามก็ถูกยอมไปดวงแสงระยับจับตา มองแล้วงดงามอย่างมาก

"สวย สวยงามมากจริงๆ!"

"นี่คือกล่องแต่งหน้า ด้านบนสลักดอกนกกระเรียนที่เป็นตัวแทนความมั่งคั่งและอายุยืนของแคว้นหมิ่นเราไว้ เห็นหรือยัง? แกนกลางดอกไม้นี้เป็นสีม่วง และหยกน้ำงามชิ้นนี้ก็มีหลายจุดที่เปล่งแสงม่วงด้วย สอดคล้องกับดอกนกกระเรียนได้อย่างสมบูรณ์ กล่องแต่งหน้าทั้งใบจึงเปล่งแสงสีม่วงออกมา งดงามจับตามาก"

หยวนอี้อธิบายให้กับพวกเขาอยู่ข้างๆ พูดขึ้นอย่างภูมิใจ

พระชายาเยว่พอได้ยินก็นั่งไม่อยู่แล้ว อย่างอื่นนางฟังอย่างใจเย็นได้ แต่พอได้ยินสิ่งที่เป็นตัวแทนของความมั่งคั่งอายุยืน แล้วยังเป็นกล่องแต่งหน้าหยกน้ำงามสีม่วง นางก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาทันที

ไม่ได้ นางต้องรีบดูเสียหน่อย

พอมองไป กล่องแต่งหน้าหยกน้ำงามสีม่วงนี้ดูซับซ้อนและหรูหรามาก จุดกึ่งโปรงใสนั่น แสงม่วงวิบวับ งดงามจนส่องประกายในตานาง

สวยมากเลย!

นี่เป็นของชิ้นเดียวในแคว้นเจาแน่นอน!

ของที่งดงามขนาดนี้ ก็ควรเป็นของนางไหม?

พระชายาเยว่จ้องเขม็งที่กล่องแต่งหน้านั้นโดยไม่มีเบนสายตา

"และยังมีสิ่งนี้ นี่คือต้นท้ออายุยืนที่ใช้หยกน้ำงามสลักขึ้น"

นั่นก็เป็นอีกชิ้นหนึ่ง แต่เป็นหยกน้ำงามสีชมพู พวกเขาเองก็ไม่เคยเห็นกันมาก่อน พอมองท้ออายุยืนที่เปล่งประกายวิบวับแล้ว ก็ทำให้คนชื่นชอบมาก

ถ้าวางไว้ในห้อง มองมันทุกวันคงจะเบิกบานน่าดู

ชิ้นที่เหลือถัดจากนั้นก็ล้วนงดงามจับตา แต่ละชิ้นทำเอาพวกเขามองกันไม่วางตา อยากจะให้ตัวเองได้ไปคนละชิ้นจริงๆ

"หยกน้ำงามแคว้นหมิ่น มีเยอะไหม?" องค์จักรพรรดสูดปากถามขึ้นมา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน