อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1696

เซียวหลันยวนยืนมือไว้บนหน้าผาก ถามเขาว่า "เจ้าคิดว่า เจ้าอารามอยู่บนยอดเขาโยวชิงจะเหงาไหม?"

"หา?" ชิงอีงงงัน

เจ้าอารามยอดเขาโยวชิงอยู่บนเขามาไม่รู้กี่ปี พวกเขาแม้จะอยู่ที่นั่นมาสิบกว่าปี แต่ก็ไม่เคยเห็นปัญหานี้มาก่อน

ดังนั้น ชิงอีจึงไม่รู้คำตอบของคำถามนี้

คิดๆแล้ว เขาจึงถามคำถามที่ซ่อนไว้ในใจออกมา "ท่านอ๋อง เจ้าอารามตอนนี้อายุเท่าไรแล้ว?"

คำถามนี้อันที่จริงเขาอยากถามมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่กล้า

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขา "ข้าเองก็ไม่เคยถาม"

"ดังนั้นท่านอ๋องก็ไม่รู้ว่าเจ้าอารามอายุเท่าไรหรือ?"

"นี่มันสำคัญไหม?"

"ไม่ ไม่ขอรับ" ชิงอีรีบโบกมือ "ข้าน้อยก็แค่อยากรู้"

"ออกไปก่อน"

"่ขอรับ"

หลังจากชิงอีออกไป เซียวหลันยวนจึงหยิบจดหมายขึ้น เปิดออกอ่าน

จดหมายสั้นกระชับ เป็นลักษณะของเจ้าอารามโยวชิง

แต่ที่เขียนบนจดหมาย ก็ไม่ใช่เรื่องที่เร่งรีบอะไร

"ก่อนเดือนสาม พาภรรยาของเจ้ามาที่ยอดเขาโยวชิงหน่อย"

แค่ประโยคเดียว

เซียวหลันยวนงงงัน

พาจาวหนิงไปยอดเขาโยวชิง? มีเรื่องอะไรกัน?

"ลุงฟู่ เหนื่อยแย่เลยสิ?"

"จาวหนิงยังไม่พูดว่าเหนื่อยสักคำ" ฟู่จิ้นเชินบิดคอบิดแขนบิดไหล่ บริหารแขนขาสักหน่อย "ยังดีที่หลังจากหายป่วย ข้าเองก็ฝึกยุทธ์กับเสี่ยวเฟยด้วย ร่างกายดีขึ้นมากจริงๆ ไม่เช่นนั้นด้วยร่างกายครึ่งปีก่อน แค่เดินทางนี่ข้าคงต้องนอนไปสองวันแน่"

อันเหนียนยิ้มๆ "ยาของพระชายาอ๋องเจวี้ยนน่าจะดีกระมัง?"

"นั่นก็จริง"

ฟู่จิ้นเชินรู้สึกภูมิใจมาก "ตำรับอาหารยาจีนของนางก็บำรุงดีมาก สอนให้แม่ข้าไปแล้ว"

พูดถึงคำนี้ เขาก็โบกไม้โบกมือ "ข้าไปนอนก่อนล่ะ อันเหนียน เจ้าเองก็ดูแลสุขภาพด้วย"

อันเหนียนส่งเขากลับห้องด้วยสายตา ตนเองยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ครู่หนึ่ง จึงกลับไปหาผู้บริหารท้องถิ่นโหยว พวกเขายังนอนไม่ได้ เขาต้องเข้าใจเรื่องสถานการณ์การจัดแจงผู้ประสบภัยเสียก่อน ลแ้วค่อยดูว่าสัมภาระพวกไหนจ่ายได้ จ่ายให้ใคร

อาเหอกลับมาถึงห้องที่แบ่งให้พวกเขา ได้ยินเสียงพ่อกับแม่นอนกรนไปแล้ว

ภรรยาก็กุมมือเขาไว้