อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1675

อันเหนียนยื่นมือไปประคองฟู่จาวหนิง แต่เขาเพิ่งยื่นมือออกไป ตอนที่ได้ยินเสียงฝีเท้ากับเสียงฟางซือฉิงด้านหลัง สีหน้าก็จริงจังขึ้นมา หดมือกลับไป

เขาเอียงตัว ให้ฟางซือฉิงผ่านเข้าไป

จากนั้นก็ส่งสายตากับฟู่จิ้นเชิน

"คุณชายฟู่ เข้าไปในวัดหลบฝนก่อนเถิด" อันเหนียนเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนโยน

"เชิญท่านผู้ตรวจการอัน"

ฟู่จิ้นเชินส่งร่มให้ฟู่จาวหนิง ส่วนตนเองก็เข้าไปในร่มของอันเหนียน

ฟู่จาวหนิงกางร่ม กระโดดลงมาจากรถม้า ยื่นร่มไปกางบนหัวฟางซือฉิง "ทำไมถึงวิ่งมาที่นี่ล่ะ? ระวังเปียก"

"จาวหนิง" ฟางซือฉิงใช้ศอกสะกิดนาง จากนั้นมองไปทางอันเหนียน ประชิดตัวนางเอ่ยขึ้นเบาๆ "ผู้ตรวจการชิงนี่อ่อนโยนดีจัง"

ภาพที่อันเหนียนกางร่ม แล้วยื่นมือไปหาฟู่จาวหนิงนั่น น่าดูจริงๆ

แต่นางก็กล้าคิดแค่ในใจ ไม่กล้าพูดออกมา

แค่คิดเช่นนั้นก็รู้สึกผิดต่ออ๋องเจวี้ยนแล้ว

ฟู่จาวหนิงตีนาง "ผู้ตรวจการอันโอ่นโยนกับองค์หญิงหนานฉือมากกว่าอีก"

"อืมอืม"

ฟางซือฉินเองก็ไม่กล้าพูดมากกว่านี้

"พระชายา รีบเดินเร็ว" ฮูหยินฟางกวักมือหาพวกนาง "ซือฉิงเด็กคนนี้นี่ อายุตั้งเท่าไรแล้ว ยังจะกระโดดโลดเต้นแบบนี้อีก"

ยืนรออยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว จะวิ่งแจ้นออกไปทำไมกัน แค่ไม่กี่ก้าวยังต้องให้นางไปรับด้วยหรือ?

"ท่านแม่บุญธรรม" ฟู่จาวหนิงกับนางเองก็สนิทกัน "พวกท่านไม่ต้องออกมาส่งแบบนี้ก็ได้ แค่ครึ่งเดือนข้าก็กลับมาแล้ว"

เศรษฐีฟางที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะหึหึ "ลูกข้ายังมีใจเป็นเด็กอยู่ แต่ว่านางกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็สนิทกันดี ข้ากับแม่นางก็ดีใจมาก ได้มาเป็นพี่น้องกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนเช่นนี ลูกข้าเองก็ได้เรียนรู้ไม่น้อย"

"เมื่อครู่ข้าได้ยินพระชายาเรียกฮูหยินฟางว่าแแม่บุญธรรม?" อันเหนียนเลิกคิ้วขึ้น

"เรื่องนี้ เป็นพวกเราที่ใฝ่สูงไปน่ะ ฮ่าๆ"

ถึงแม้จะบอกว่าใฝ่สูง แต่เศรษฐีฟางเองก็ยังยิ้มตาหรี่จนมองแทบไม่เห็น จนฟันโผล่ออกมาหมดแล้ว

เขาไม่ได้อยากจะปีนจวนอ๋องเจวี้ยน แต่ที่เขาให้ความสำคัญคือตัวฟู่จาวหนิง และที่ให้ความสำคัญยิ่งกว่าคือวิชาแพทย์ของนาง

ยิ่งไปกว่นั้น นิสัยของฟู่จาวหนิงเองก็ดีมากจริงๆ พวกเขาเองก็ชอบมาก

"จาวหนิงกับแม่นางฟางตอนอยู่ด้วยกันดูดีใจมาก" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้น "แม่นางฟางเองก็น่าจะเป็นคนที่จิตใจดีงามเช่นกัน"

เขาเองก็เข้าใจลูกสาวตนเองอยู่ ถ้าไม่ใช่คนดี ก็ไม่น่าจะกลายเป็นเพื่อนรักของนางได้