อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1673

ฟู่จาวหนิงในเมื่อถามขึ้นมาแล้ว เขาจึงบอกกับนางอย่างตั้งใจ

"ยังมีอีกเรื่อง ข้าอยากจะเปิดโรงศึกษา ไปเป็นอาจารย์"

ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึงว่าเขาอยากเป็นอาจารย์สอนหนังสือด้วย

"อันที่จริงตอนนั้นถ้าหากข้าไม่ได้ออกไป ข้าก็เกือบได้เดินในสองเส้นทางนี้แล้ว ถ้าหากสอบติดขั้นสูง ก็เข้าวังเป็นข้าราชการ ถ้าหากสอบไม่ผ่าน ก็จะทำโรงศึกษาเพื่อสอนผู้คน"

ฟู่จิ้นเชินยิ้มๆ นั่งลงให้สบายอีกหน่อย

ท่าทางของเขาดูมีรสนิยมอย่างเป็นธรรมชาติ แม้จะเข้าวัยกลางคนแล้ว แต่ก็ยังดูดีมีเสน่ห์กว่าคนหนุ่มสาวเสียอีก

"แต่ว่า เรื่องเหล่านี้มันก็เป็นแค่ความฝัน"

คำพูดฟู่จิ้นเชินหักเปลี่ยน มองฟู่จาวหนิง "ข้าไม่รีบร้อนตั้งเป้าหมายอะไรให้ตนเอง เพราะข้ายังรู้สึกได้รางๆ ว่าช่วงสองปีนี้สำหรับแคว้นเจาของพวกเราแล้ว อยู่ในจุดเปลี่ยนที่ยากจะคาดเดา"

"หมายความว่าอย่างไรหรือ?"

ฟู่จาวหนิงนั่งตัวตรง

"องค์จักรพรรดิไม่ยอมรับอ๋องเจวี้ยน"

นี่คือความจริง แต่ที่ทำให้ฟู่จิ้นเชินพูดออกมาตรงๆ ฟู่จาวหนิงเองก็ยังรู้สึกหดหู่ขึ้นมาบ้าง

"ใช่ไหมล่ะ? ท่านว่าทำไมองค์จักรพรรดิถึงได้ใจแคบนักนะ? อันที่จริงเซียวหลันยวนไม่ได้คิดจะนั่งตำแหน่งนั้นด้วยซ้ำ แต่องค์จักรพรรดิก็ไม่ยอมเชื่อ"

ฟู่จิ้นเชินอยากจะหัวเราะ

"เจ้านี่ก็พูดจาออกมาตามใจเช่นนี้ตลอดเลยหรือ?"

คำพูดแบบนี้คนอื่นไม่มีทางกล้าพูดออกมาส่งเดชแน่ บอกว่าองค์จักรพรรดิใจคับแคบ บอกว่าอ๋องเจวี้ยนไม่ได้อยากนั่งตำแหน่งนั้น คำพูดเช่นนี้ ถ้าถูกคนอื่นได้ยินเข้า ก็คงต้องสลัดความกลัวทั้งหมดออกไปแล้ว

"เขามีอยู่"

นางเองก็เอ่ยขึ้นอย่างตั้งใจ "ขอแค่เขาไม่ทรยศข้า ข้าจะไม่มีทางปล่อยเขาไป ดังนั้นไม่ว่าจะมีเหตุการณ์อะไรพวกเราก็จะเผชิญหน้าด้วยกัน"

หรือก็คือ นางไม่มีทางทอดทิ้งเซียวหลันยวน

ฟู่จิ้นเชินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าจึงผ่อนคลายลงมา "ดังนั้นกลับไปยังสิ่งที่เจ้าข้าถามเมื่อครู่ ตอนนี้ข้ายังไม่มีเรื่องที่จะทำแบบรูปธรรม ข้าจะคิดวิธีการหาเงินก่อน แล้วหาสถานที่เหมาะๆ สำหรับทางหนีทีไล่"

บางทีจนถึงตอนท้าย พวกเขาอาจจะอยู่ในเมืองหลวงไม่ได้แล้ว

ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือทำตัวเงียบๆ หาทางหนีทีไล่ในความมืดไป

"จาวหนิง ลองเชื่อข้าให้มากขึ้น มีเรื่องอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือก็บอกข้า ให้ข้าลองดู" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้น