อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1659

จูบนี้ทำให้เซียวหลันยวนใจยวบลงมา

"วางใจเถอะ ข้าไม่ให้ตัวเองเกิดเรื่องหรอก"

เพื่อให้หลังจากนี้สามารถอยู่กับนางได้นานๆ เขาเองก็จะหวงแหนชีวิตด้วย

ถ้าเขาตายไป หลังจากนี้นางก็จะมีคนอื่นน่ะสิ แค่เขาคิดว่านางต้องไปอยู่ในอ้อมกอดคนอื่น ใจเขาก็เหมือนถูกโยนเข้าไปในทอดในกะทะแล้ว

ไม่ได้เด็ดขาด

"ข้าเองก็จะระวังด้วย" ฟู่จาวหนิงตอบ

ริมฝีปากเซียวหลันยวนประกบลงมา

หลังผ่านไปเนิ่นนาน ด้านนอกก็มีเสียงชิงอีดังขึ้น

"อะแฮ่ม ท่านอ๋อง พระชายา ผู้ตรวจการอันถามว่าจะออกเดินทางได้หรือยัง?"

เซียวหลันยวนปล่อยตัวฟู่จาวหนิง หยิบหน้ากากขึ้นมาสวม

"ครึ่งเดือนนะ"

เขาเน้นมาอีกรอบ

"ได้" ฟู่จาวหนิงริมฝีปากแดงระเรื่อ พอได้ยินเขากังวลว่าตนเองจะไม่กลับมาตามเวลา จึงหัวเราะเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าข้าไม่กลับมาท่านก็ไปจับข้าสิ"

อืม ถ้าหากนางกลับมาตรงเวลาไม่ได้ เขาคงจะมาจับตัวไปจริงๆ

จะอาลัยอาวรณ์แค่ไหน ก็ต้องแยกกันแล้ว

เซียวหลันยวนขี่ม้า มองขบวนที่ค่อยๆ ห่างออกไป จนกระทั่งลับสายตา เขาจึงหันหัวม้ากลับ "กลับเมือง"

พอฟู่จาวหนิงไป ความรู้สึกตอนเข้าเมืองหลวงก็เหมือนเมืองว่างเปล่าไปเสียอย่างนั้น

"เอาจดหมายนั่นไปแช่น้ำเสย ให้อักษรมันเลือนราง แล้วค่อยยัดกลับเข้าไปในแผลเป็นเขา" เซียวหลันยวนกำชับกับองครักษ์ลับ "ใช้ยาที่พระชายาให้มา"

เก๋อมู่กวงรีบร้อนกลับไปที่บ้านรอบหนึ่ง อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็ถูกบิดารั้งไว้พูดคุยอีกครึ่งวัน

กว่าเขาจะได้กลับมาเมืองหลวงสักครั้ง กลับมาแบบไม่บอกกล่าว พอกลับบ้านก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็จะออกมาอีก เช่นนี้ได้ที่ไหนกัน?

ท่านผู้เฒ่าเก๋อถามคำถามเขาเป็นชุด บอกว่าเขาหิวจะแย่ แล้วก็กินอาหารพร้อมหน้ากันไปมื้อหนึ่ง

"เช่นนั้นเจ้าก็จะเข้าวังไปหาจักรพรรดิสินะ?" ท่านผู้เฒ่าเก๋อในที่สุดก็ยอมปล่อยคน จากนั้นจึงพูดประโยคนี้ออกมา

เก๋อมู่กวงจึงเข้าวังไปขอพบจักรพรรดิด้วยสีหน้าร้อนรน

รอจนจักรพรรดิพบเข้าก็เป็นช่วงหลังเที่ยงแล้ว ถึงอย่างไรองค์จักรพรรดิก็ยังต้องนอนกลางวันอีก

"เก๋อมู่กวง เจ้าไม่ใช่คุ้มกันที่เมืองหูอยู่หรือ? ข้าไม่ได้เรียกเจ้ากลับเมืองหลวง แล้วทำไมจึงกล้ากลับมาแบบนี้?" องค์จักรพรรดิน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก

เก๋อมู่กวงในใจยังตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงขององค์จักรพรรดิ