กระบี่จงมา Sword of Coming กระบี่จงมา! นิยาย บท 1177

ฮ่องเต้เด็กหนุ่มที่เพิ่งจะอายุสิบสี่ปี ดวงหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวดุร้าย

ในมือถือแส้ฟาดม้าสีทองฟาดโบยลงไปบนร่างของนางกำนัลที่เพิ่งจะถูกส่งมาจากตัวจวนชินอ๋องอย่างอำมหิตครั้งแล้วครั้งเล่าจนเนื้อของนางปริแตกอาบเลือด

นอนหายใจรัวรินอยู่บนพื้น เด็กหนุ่มโยนแส้เปรอะเลือดทิ้งไป รู้สึกเบื่อแล้ว

นางถึงกับไม่พูดอะไรสักแอะ ก่อนหน้านี้ข่มขู่นางไปว่าหากนางกล้าส่งเสียงออกมาก็จะฆ่าเจ้านายเก่าของนางซะ

ฮ่าๆ น้องชายตัวดี ยังคิดอยากจะออกจากเมืองหลวงไปอยู่ในพื้นที่ศักดินาอีกหรือ?

ครั้งนี้ไปเยือนเมืองหลวงต้าหลีคิดว่ากั้วเหรินไม่รู้ถึงแผนการเล็กๆ ที่เจ้าวางเอาไว้หรือไร?

มีขันทีเดินซอยเท้าก้าวถี่ๆ ยกอ่างน้ำมาให้อย่างว่องไว

เด็กหนุ่มล้างมือ ยกมือขึ้นก็มีนางกำนัลเอาผ้ามาเช็ดให้จนสะอาด

หมัวมัวผู้สอนกิริยามารยาทของไทเฮามาถ่ายทอดคำสั่งว่า

“ไทเฮาให้บอกฝ่าบาทว่าอย่าได้ก่อเรื่องอีก”

เด็กหนุ่มพยักหน้า หญิงชราเหมือนผีที่ขนาดเดินก็ยังไม่มีเสียง

ฮ่องเต้กลับพูดกับนางด้วยสีหน้าอ่อนโยน

“รบกวนหงหมัวมัว ช่วยนำความมาบอกแล้ว”

ในฐานะแคว้นเหนือหัว ราชสำนักต้าหลีกลับไม่ได้เรียกร้องให้จักรพรรดิของแคว้นใต้อาณัติห้ามเรียกตัวเองเป็นฮ่องเต้

เจินเหรินผู้พิทักษ์แคว้นที่คบหาสนิทสมกับจวนเสนาบดีมานานหลายปี

ครั้งนี้รับพระราชโองการให้มาเข้าประชุมที่เมืองหลวง ก็ได้มาพักอยู่ในเรือนใหญ่หนาชั้นของจวนเสนาบดี

ครั้งนี้เจินเหรินผู้พิทักษ์แคว้นลงมาจากภูเขาพาลูกศิษย์ผู้สืบทอดมาแค่คนเดียว

เวลานี้คนที่เข้าร่วมการประชุมลับกับหัวหน้าขุนนางของราชสำนักยังมีขุนนางในวัยหนุ่มฉกรรจ์ตำแหน่งสูงอีกกลุ่มหนึ่ง

ขุนนางหนุ่มที่มาจากตำหนักรัชทายาทรู้สึกเป็นกังวลจึงถามหยั่งเชิงว่า

“ใต้เท้าเสนาบดี เจินเหรินผู้เฒ่า กองทัพชายแดนแคว้นชิวไม่ได้เอาไข่ไปกระทบหินจริงๆ หรือ พวกเราจะถูกหญิงบ้านั่นทำให้เดือดร้อนหรือไม่? สาสน์ที่ส่งมาจากต้าหลีฉบับนั้นถึงกับให้คำนิยามพวกเราว่าก่อกบฏ ว่ากันว่าอีกเดี๋ยวจะมีการป่าวประกาศรายชื่ออย่างเปิดเผยรายชื่อนั้นยาวมาก มีร้อยกว่าคน คนทั่วทั้งราชสำนักแคว้นชิวพวกเราจะได้รับรู้แล้ว ขอแค่เป็นคนที่มีชื่ออยู่ในใบรายชื่อก็จะต้องถูกจัดการในฐานะโจรกบฏทั้งหมด ภายในสามวัน ทุกคนต้องไปมอบตัวที่จวนแม่ทัพหานโจว หาไม่แล้วก็จะ…”

เสนาบดีลูบหนวดยิ้มเอ่ย

“นางไม่ได้เสียสติหรอกนะ หลิวเหวินจินชู้รักของนางมีแผนการที่ยิ่งใหญ่ยาวไกลกว่านั้น”

หลายปีมานี้ การรวมกลุ่ม การชุมนุมด้านวรรณศิลป์ประเภทต่างๆ การเรียนการสอนในสำนักศึกษา

และยังมีนักเล่านิทานที่เดินไปทั่วทุกหัวถนนในราชสำนักแคว้นชิว ต่างก็แอบป่าวประกาศถึงการกระทำอันโหดเหี้ยมของกองทัพชายแดนต้าหลี

ระหว่างนั้นก็มีถ้อยคำมากมายที่ปลุกเร้าใจคนให้ฮึกเหิม ยกตัวอย่างเช่นสกุลหานแคว้นชิวอุปถัมภ์เลี้ยงดูบัณฑิตมาห้าร้อยปี บัณฑิตอย่างพวกเราก็ควรพูดเพื่อความถูกต้อง นักสู้ที่ชายแดนพยายามกอบกู้สถานการณ์วิกฤตให้กลับมาดีขึ้นก็ล้วนอยู่ที่การกระทำในครั้งนี้แล้ว…

เจินเหรินผู้เฒ่ายิ้มเอ่ย

“แล้วจะอย่างไร? จะฆ่าให้สิ้นซากหรือ? สมมติว่าคนสามสี่ร้อยคน อย่างน้อยก็ต้องเกี่ยวพันไปถึงร้อยกว่าตระกูลแล้ว ตระกูลที่เชื่อมสัมพันธ์ผ่านการแต่งงานกับร้อยตระกูลนี้ บวกกับความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ในการสอบเคอจวีทำไม ไม่ว่าจะฆ่าใครก็ล้วนคือการฆ่าใจคนแถบใหญ่”

“ถ้าอย่างนั้นกองทัพชายแดนต้าหลีจะกล้าสังหารกองทัพชายแดนหกหมื่นนาย แล้วค่อยบุกสังหารจนมาถึงเมืองหลวง สุดท้ายก็ฆ่าพวกเราด้วยอย่างนั้นหรือ? จะฆ่าท่านเสนาบดีหรือไม่ ขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วราชสำนักจะฆ่าหรือไม่ ฮ่องเต้ล่ะจะฆ่าไหม ไทเฮาเหนียงเนียงจะฆ่าไหม? สองฟากฝั่งของถนนหลวงก็ยังมีคนอีกหลายร้อยคนนะ”

“หากทำเช่นนี้ได้ก็ถือว่าต้าหลีมีความสามารถ แคว้นใต้อาณัติสามสิบกว่าแห่งต่างก็มองดูอยู่นะ แจกันสมบัติทวีปครึ่งหนึ่งที่อยู่ทางทิศใต้ของลำน้ำใหญ่ก็ไม่ใช่ว่ากำลังมองอยู่เหมือนกันหรอกหรือ?”

ใต้เท้าเสนาบดีมีสีหน้ากระอักกระอ่วน สถานการณ์การสู้รบที่ชายแดนจะดุเดือดรุนแรงก็ไม่เป็นไร

นับแต่โบราณมามีสงครามใดบ้างที่ไม่มีคนตาย ก็เหมือนอย่างที่หลิวเหวินจินแห่งกรมพิธีการบอกไว้

นอกเมืองหลวงมีคนตายเยอะเข้า ขุนนางบุ๋นบู๊ของแคว้นชิวถึงจะมีเส้นทางในการเลื่อนขั้นเป็นขุนนางเพิ่มมาหนึ่งเส้น

พวกคนเถื่อนต้าหลีถึงจะยอมลดภาษีอากร อาจารย์และศิษย์สองคนกลับไปยังที่พัก

ลูกศิษย์เอ่ยอย่างเดือดดาลว่าต้าหลีชาติสุนัขจงใจตั้งอัตราภาษีสูงขนาดนี้ แต่กลับกำหนดกฎระเบียบยิบย่อยที่ขยายต่อเนื่องไปให้ตายตัวและเข้มงวด

คนเป็นขุนนางไม่ได้ค่าน้ำร้อนน้ำชา ทำเอารายรับของบนภูเขาอย่างพวกเราก็ถูกหักลดลงไปมากด้วย

เจินเหรินผู้เฒ่ายิ้มเอ่ย

“เดิมทีสกุลซ่งต้าหลีก็เป็นคนเถื่อนทางเหนือสุดของแจกันสมบัติทวีปที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา ชอบฆ่าคนพร่ำเพรื่อมากที่สุด ใช้ดาบมาจนเคยชิน สะบั้นชะตาแคว้นไปกี่แคว้น ทำลายวัฒนธรรมระบบสืบทอดอันดีงามไปกี่มากน้อยแล้ว”

เข้ามาในห้องแล้วก็ปิดประตู ลูกศิษย์ใช้เสียงในใจเอ่ยว่า

“อาจารย์ หากว่าราชสำนักต้าหลีไม่กล้าสังหารขุนนางและปัญญาชนจำนวนมากล่างภูเขา แต่เลือกที่จะระบายโทสะกับผู้ฝึกบำเพ็ญตนบนภูเขาอย่างพวกเรา จะทำอย่างไร?”

เจินเหรินผู้เฒ่าแค่นเสียงหยัน

“อาจารย์ได้พูดคุยกับแม่ทัพบู๊ที่กุมอำนาจอย่างแท้จริงคนหนึ่งของหานโจวไว้แล้ว ให้ร่วมมือกับแคว้นชิวแค่พอเป็นพิธี หากแม่ทัพหานโจวผู้นั้นคือไท่ซ่างหวงของแคว้นชิว ถ้าอย่างนั้นเขาเป็นผู้ดูแลงานด้านการทหารของต้าหลีในอาณาเขตแคว้นชิวก็ถือว่าเป็นฮ่องเต้ครึ่งตัวได้แล้ว เสนาบดีของแคว้นชิว หลิวเหวินจินของกรมพิธีการ เจอกับเขาแล้วจะถือเป็นผายลมอะไรได้”

ลูกศิษย์เอ่ยชื่นชมจากใจจริง

“อาจารย์วางแผนลึกล้ำยาวไกร รอบคอบรัดกุม ป้ายผู้ถวายงานที่กรมอาญาของต้าหลีจะแจกจ่ายมาให้ก็น่าจะได้มาครองแน่นอนแล้ว ”

เจินเหรินผู้เฒ่าลูบหนวดยิ้มพูดอย่างลำพองใจ

“ไม่ต้องมาประจบข้าหรอก แต่จะว่าไปแล้วมีป้ายสงบสุขแผ่นนั้นก็จะไม่เหมือนเดิมจริงๆ”

แต่ในใจกลับใคร่ครวญว่าน่าเสียดายที่กฎระเบียบของขุนนางท้องถิ่นต้าหลีมีเยอะมาก

เมืองหลวงและเมืองหลวงสำรองที่อยู่เบื้องบนยังมีการตรวจสอบอย่างเข้มงวด

ไม่อย่างนั้นหากเป็นแจกันสมบัติทวีปเมื่อหลายสิบปีก่อน ถ้าไทเฮาสาวผู้นั้นสูญเสียอำนาจเมื่อไหร่ก็ควรจะมาปรนนิบัติบนเตียงที่นี่ได้แล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน