หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5560

หลิงซื่อที่กำลังโมโหรีบไปที่ตำหนักลำดับสาม ผลุนผลันเข้าไปในห้องประชุมของเจ้าตำหนักซาน

ในตอนนั้นเจ้าตำหนักซานกำลังนั่งที่บัลลังก์ของเขา เมื่อเห็นหลิงซื่อรีบเข้ามา ความกังวลก็ผุดขึ้นบนใบหน้า แต่สีหน้าท่าทางเย่อหยิ่งตามปกติของเขาก็กลับมาอย่างรวดเร็ว

หลิงซื่อขมวดคิ้ว แววตาโกรธเคืองขณะที่เธอตะเบ็งเสียง "เจ้าตำหนักซาน รู้ไหมว่าเจ้าเพิ่งทำความผิดมหันต์?"

ทว่าเจ้าตำหนักซานก็ยังไม่รู้ร้อนรู้หนาว ขาข้างหนึ่งไข่วห้าง "อ้อ เจ้าตำหนักซื่อ โมโหอะไรขนาดนั้น? ข้าทำอะไรผิดหรือ?"

"เจ้าใช้วิชาต้องห้ามของชาวสวรรค์ขังเฉินผิงไว้ในช่องว่างมิติ! จะไม่ให้ผิดได้ยังไง?" หลิงซื่อกัดฟันพูด

เจ้าตำหนักซานหัวเราะเสียงดัง "เจ้าตำหนักซื่อ อย่ากล่าวหาโดยไม่มีมูลดีกว่า ข้าใช้วิชาต้องห้ามตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? มีหลักฐานหรือเปล่า?"

"หลักฐานเหรอ? หยุนเสี่ยวเห็นมากับตา! ยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ?" เสียงหลิงซื่อสั่นด้วยความโกรธ

เจ้าตำหนักซานไม่มีทีท่าสำนึกผิด "หยุนเสี่ยว? แล้วคำพูดของบริวารเจ้าเชื่อถือได้หรือ? อาจจะเข้าใจผิดก็ได้ หรือไม่ก็เจ้านั่นแหละที่สั่งให้นางพูด"

"เจ้า..." หลิงซื่อโกรธจนพูดไม่ออก ไม่นึกว่าเจ้าตำหนักซานจะไร้เหตุผลเช่นนี้

เมื่อเห็นหลิงซื่อเงียบไปด้วยความโกรธ เจ้าตำหนักซานก็ยิ่งได้ใจและถึงกับกล้าเกี้ยวเธอ "เจ้าตำหนักซื่อ เจ้าคงหมายปองเฉินผิงสินะ ถึงได้เป็นห่วงขนาดนี้ แต่อย่างเปลืองแรงเลย ป่านนี้เจ้าเด็กนั่นคงไม่เหลือซาก แทนที่จะเป็นห่วงเขา เจ้าห่วงตัวเองก่อนดีกว่า ทำไม่มอบกายให้ข้าล่ะ? ข้าจะทำให้ชีวิตเจ้าในตำหนักทวยเทพสุขสบายยิ่งขึ้น"

เมื่อหลิงซื่อได้ฟังถ้อยคำหยามเกียรติจากเจ้าตำหนักซาน ใบหน้าของเธอก็บึ้งตึง กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเนื้อ

เธอรู้ตัวว่าฝีมือยังเทียบเจ้าตำหนักซานไม่ได้ ขืนบุ่มบ่ามตัวเธอนั่นแหละที่จะต้องอับอาย

หลิงซื่อข่มความโกรธและพูดอย่างเยือกเย็น "เจ้าตำหนักซาน เจ้าต้องชดใช้!"

เจ้าตำหนักซานยังคงไม่แยแสและเย้ยหยันต่อไป "อะไรนะ? ข้าต้องชดใช้เหรอ? อย่าดีกว่าเจ้าตำหนักซื่อ ถ้าเก่งขนาดนั้นก็ไปช่วยเฉินผิงในช่องว่างมิติสิ แต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะทำได้หรอก"

เวลาผ่านไป เหงื่อเริ่มจับหน้าผากหลิงซื่อ แต่เธอไม่ย่อท้อ

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เธอจะไม่ปล่อยให้เฉินผิงติดอยู่ในช่องว่างมิติ

แม้จะไม่รู้สึกอะไรกับเฉินผิง แต่หลังกลับมาจากชั้นหก เธอก็คิดถึงเขาเรื่อยมา

บางครั้งเธอยังฝันถึงเฉินผิง เหมือนกับว่าเขาไม่ยอมไปจากความทรงจำของเธอ

ทั้งชีวิตหลิงซื่อบำเพ็ญเพียรมาตลอด ไม่เคยสัมผัสความรัก

แต่ตอนนี้หัวใจเธอว้าวุ่น เมื่อได้ยินว่าเฉินผิงตกอยู่ในอันตราย เธอก็ร้อนใจจนไม่เป็นอันฝึกวิชา

เธอยังไม่รู้ว่าตัวเองมีใจให้เฉินผิง พร้อมที่จะเสี่ยงทุกอย่างเพื่อไม่ให้เขาจบชีวิตในช่องว่างมิติ