หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5616

เฉินผิงเดินลึกเข้าไปในซากปรักหักพัง มาถึงที่ซึ่งน่าจะเคยเป็นห้องโถงใหญ่

แม้จะผุพัง โครงสร้างของที่นี่ก็ยังเหลือความโอ่อ่าในอดีตอยู่บ้าง

ตรงกลางห้องคือศิลาจารึกอันหนึ่ง พื้นผิวสลักด้วยอักขระโบราณ

พอเฉินผิงเข้าไปใกล้ อาคมในตัวเขาก็ส่องสว่างเจิดจ้า สั่นพ้องกับอักขระบนศิลาจารึก

ตัวอักษรของจารึกสว่างขึ้นทีละตัวและเรียงกันเป็นรูปแบบซับซ้อน

ใช่จริงๆ ด้วย! เฉินผิงดีใจ

เขารีบเรียงอาคมในตัวเขาให้ตรงกับอักขระบนจารึกที่กำลังตอบรับ

เมื่ออักขระตัวสุดท้ายเข้าที่ โถงใหญ่ก็สะเทือน

พื้นเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นบันไดที่พาลงไปยังความมืด ปราณเซียนจางๆ แผ่ขึ้นมา บรรยากาศอบอวลด้วยความพิศวง

เฉินผิงลงไปทันทีโดยไม่ลังเล

ทางเดินค่อนข้างสั้น ไม่นานเขาก็มาถึงห้องใต้ดินกว้างขวาง

ภายในคือทรัพยากรบำเพ็ญเพียรกองโต มณีสวรรค์เปล่งประกาย โอสถส่งกลิ่นหอมหวน และผลึกเซียนที่สร้างจากวัตถุดิบหลายชนิดอย่างประณีต

โชคดีเป็นบ้า! เฉินผิงตื่นเต้นจนกลั้นไม่อยู่

ทรัพยากรเหล่านี้พาเขาไปถึงขั้นเซียนปุถุชนระดับสามได้สบาย

ทว่าเฉินผิงก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองวอกแวกไปกับสมบัติตรงหน้า เขาไปต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ที่สุดทางของห้องใต้ดินคือโลงผลึกขนาดมหึมา พื้นผิวโปร่งใสราวแก้ว

นี่มัน...หลิงเยว่เหรอ? เฉินผิงใจเต้นแรง ความงามของเธอเกินกว่าที่เขาคาดไว้

เขาเงยหน้าขึ้นมองเฉินผิงพร้อมอ้อนวอน "เฉินผิง ข้ารู้ว่าคุณชี่ที่คอยช่วยเหลือเจ้าแข็งแกร่งแค่ไหน เขาพาหลิงเยว่กลับมาได้ ข้าขอร้อง...ช่วยชุบชีวิตเธอ ข้ายอมแลกกับทุกอย่าง ต่อให้ต้องเสียวิญญาณเสี้ยวสุดท้ายของข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องฟื้นคืนร่างกายให้ข้าก็ได้!"

เฉินผิงมองจ้าวมารสีชาดลึกลงไปจนเห็นความโศกเศร้า และอดไม่ได้ที่จะเห็นใจ

หลังจากคิดครู่หนึ่งเขาก็พูด "จ้าวมาร ผมเข้าใจความรู้สึกของท่าน แต่การชุบชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย และตอนนี้ผมติดต่อคุณชี่ไม่ได้ ถ้าทำได้ผมยินดีช่วยทุกอย่าง"

ในแววตาจ้าวมารสีชาดมีประกายความหวัง "ข้าเชื่อใจเจ้า"

"คุณฝืนพาวิญญาณออกมาจากทะเลจิตสำนึกของผม" เฉินผิงพูดเสียงเบา "มันเสี่ยงเกินไป รีบเข้ามาดีกว่า ผมต้องใช้ทรัพยากรพวกนี้บำเพ็ญเพียร แต่ถ้าได้พบคุณชี่ ผมจะขอให้ช่วยพาหลิงเยว่กลับมา ไม่ต้องห่วง"

เสียงอ่อนโยนของเฉินผิงหนักแน่น เหมือนคนที่กำลังปลอบสัตว์บาดเจ็บ

เสี้ยววิญญาณของจ้าวมารสีชาดอ่อนแออยู่แล้ว ขืนออกมานานเกินไปอาจสลายได้

เขาพยักหน้าและมองร่างหลิงเยว่อย่างเศร้าๆ จากนั้นกลับเข้าไปในทะเลจิตสำนึกของเฉินผิง