หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5521

"นะ-นี่มันพลังอะไรกัน?" ทหารยามคนหนึ่งอุทานพร้อมกำด้ามหอกแน่น

แม้แต่หม่าจู้ก็ยังเสียความเยือกเย็น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ

แม้แต่กองทหารฝีมือดีที่เขาทุ่มเงินจ้างมาก็ไม่อาจทนรัศมีกดดันของชายแปลกหน้าผู้นี้ได้

เฉินผิงก้าวเดินเข้ามาอย่างหนักแน่น พื้นหินใต้เท้าแตกร้าว

หม่าจู้ถอยไปข้างหลัง ยกมือขึ้นราวกับจะหยุดเขาได้

"ยะ-อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้!" เขาพูดเสียงสั่น "ตำหนักทวยเทพหนุนหลังข้า หากข้าเป็นอะไรไปพวกเขาตามล่าเจ้าแน่!"

เฉินผิงตอบด้วยรอยยิ้ม "ตำหนักทวยเทพเหรอ? ดี ยังไงก็จะสะสางกับพวกมันอยู่แล้ว ผู้บริสุทธิ์มากมายตกเป็นเหยื่อพวกแกกับตำหนักลำดับหก วันนี้แกต้องชดใช้"

หม่าจู้พูดตะกุกตะกัก "เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่?"

ไม่เคยมีใครในชั้นเจ็ดตั้งตนเป็นศัตรูกับตำหนักทวยเทพอย่างเปิดเผยเช่นนี้ เขานึกสงสัยในใจว่าเฉินผิงเป็นใครกัน

"เป็นใครไม่สำคัญหรอก" เฉินผิงพูดเสียงต่ำ "จะยังไงแกก็ต้องพาเราไปหาตำหนักลำดับหก"

หม่าจู้ตัวสั่น แล้วกระซิบ "ข้า...ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน ข้าเพียงแค่ทำตามคำสั่ง"

สายตาเฉินผิงคมกริบ "ไม่รู้เหรอ?" ทุกคำที่เขาพูดแฝงจิตสังหาร ประโยคต่อมาเสียงยิ่งต่ำกว่าเดิม "ต้องให้ลงมือสินะ"

เขาเริ่มเดินข้าไป ฝีเท้ากระพื้นเป็นจังหวะ ทุกย่างก้าวคุกคามราวกับมัจจุราช

"เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน! ข้าจะบอกแล้ว!" หม่าจู้โพล่งออกมาอย่างตื่นตระหนก เสียงอ้อนวอนติดๆ ขัดๆ ดังขึ้น

เขารู้ดีว่าความตายอาจถึงตัวได้ทุกวินาที เฉินผิงหยุด ราวกับอากาศในห้องหนาวเหน็บเมื่อเขามองหม่าจู้ที่ตัวสั่นเทา

หม่าจู้พยายามหายใจ "ตำหนักลำดับหกซ่อนอยู่ทุ่งร้างสักแห่ง ลึกเข้าไปในยอดเขา สาบานจริงๆ ว่าข้ารู้แค่ว่ามันอยู่ทางไหน ไม่ได้รู้พิกัดแน่ชัด"

"จริงเหรอ?" เฉินผิงพูดเสียงต่ำๆ

หม่าจู้หน้าถอดสี ขาสั่นและล้มลง ฝ่ามือวางบนพื้นขณะที่เขาก้มหัว "ได้โปรด เมตตาข้าด้วย!"

เฉินผิงอยู่ห่างออกไปก้าวหนึ่ง "แกส่งคนของตัวเองไปให้ตำหนักทวยเทพ คนอย่างแกไม่สมควรอยู่อีกต่อไป"

ฝ่ามือของเขาฟาดลงไปในพริบตา ร่างของหม่าจู้ร่วงลงอย่างไร้เสียง พลังชีวิตหมดลงก่อนจะถึงพื้น

หลินหยู่เอ๋อขมวดคิ้ว เธอยังไม่ได้วิญญาณของพ่อกลับมา ซึ่งหม่าจู้อาจจะรู้ได้ว่าอยู่ที่ไหน อาจไม่มีโอกาสได้รู้อีกเลย เธอคิดด้วยแววตาขมขื่น

เฉินผิงที่รู้ว่าเธอกังวลพูดเสียงเบา "มีเพียงตำหนักลำดับหกที่รู้ว่าวิญญาณของพ่อคุณจะเอากลับมาได้หรือเปล่า หุ่นเชิดอย่างเจ้านี่ไม่รู้อะไรหรอก"

หลินหยู่เอ๋อพยักหน้า ความมุ่งมั่นกลับมา "เจ้าไปไหนข้าไปด้วย เจ้าไปตำหนักลำดับหกข้าก็จะไป"

"อีกไม่นานเราจะไปที่นั่น" เฉินผิงพูด "แต่เราจะพักที่เขตตงเซียงอีกสักสองวัน เราต้องการอาหาร พักผ่อน เติมเต็มความต้องการ จากนั้นค่อยไป"

หูหม่าซือพุ่งเข้ามาก่อนจะมีใครทันได้พูดอะไรต่อ