Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1231

ตอนที่ 1231-2 นายนั่นแหละ มานี่เลย (2)

ทำไมถึงเรียกว่ากฎข้อที่ศูนย์?

เพราะนี่คือกฎในระดับสูงสุด ที่ต้องได้รับการปฏิบัติก่อนข้ออื่นๆ

การเสริมนี้ก็คือการตีความกฎข้อแรก แต่ยกระดับจากปัจเจกบุคคล ไปสู่องค์รวม

แล้วก็จะมีคนถามว่า

งั้นกฎข้อที่ศูนย์ก็ดีน่ะสิ ทำไมถึงบอกว่ามันเป็นการโค่นกฎเหล็กสามข้อ?

คำตอบนั้นง่ายมาก

เพราะทันทีที่หุ่นยนต์เริ่มคิดว่าอะไรคือ ‘ผลประโยชน์ของมนุษยชาติในภาพรวม’ กฎก็จะซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

เช่น มนุษย์อาจเกิดสงครามกันเอง

ตามกฎข้อที่ศูนย์ หุ่นยนต์จะต้องปกป้องคนส่วนใหญ่ และเพื่อทำเช่นนั้นก็จำเป็นต้องสละคนส่วนน้อย

นั่นย่อมจะก่อให้เกิดการปฏิวัติของหุ่นยนต์ พวกมันจะคำนวณผลลัพธ์แล้ว ลงมือฆ่ามนุษย์บางส่วน เพื่อรับประกันความปลอดภัยของมนุษยชาติทั้งมวล

แล้วแบบนี้ไม่ใช่การละเมิดกฎเหล็กสามข้อที่เหลืออยู่หรือ?

ใช่แล้ว

กฎเหล็กสามข้อของฉู่ขวงเมื่อถูกนำมาประกอบกับกฎข้อที่ศูนย์ ก็ยิ่งแนบแน่นไร้ช่องโหว่ยากจะโค่นล้ม ทว่าผลประโยชน์โดยรวมของมนุษยชาตินั้นกลับเป็นเพียงวาทกรรมลวงตา เพราะบ่อยครั้งมนุษย์เองก็มีความเห็นแตกต่างกันอยู่เสมอ

ทางเลือกแบบใดกันแน่ที่สอดคล้องกับผลประโยชน์โดยรวมของมนุษยชาติ?

ในหนังสือ ฉู่ขวงแสดงทัศนะว่า เช่นเดียวกับพฤติกรรมของมนุษย์ หุ่นยนต์ก็ควรมีทั้งเหตุผลเชิงกฎหมายและความเป็นมนุษย์อย่างเสรี

เพราะมนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่ผสานทั้งอารมณ์และเหตุผลเข้าด้วยกัน ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีบางช่วงเวลาพิเศษที่เกิดพฤติกรรมประเภทที่ ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรทำ แต่ก็ยังทำ

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า การปรากฏของกฎข้อนี้ช่างแยบยลเหลือเกิน’

ต่อให้เป็นผู้อ่านที่ยังไม่เข้าใจมากนัก แต่เมื่อได้อ่านบทวิเคราะห์ของฮูเหยียนต้าปั๋ว ก็เข้าใจความหมายของกฎข้อที่ศูนย์ขึ้นมาทันที

‘สิ่งที่ยิ่งใหญ่งดงามและวิจิตรแท้จริง ก็คือมนุษยธรรม!’

‘ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือหุ่นยนต์ ต่างก็ควรมีมนุษยธรรม มนุษยธรรมในที่นี้เป็นเพียงคำหนึ่งซึ่งแทนความหมายของการเคารพต่อชีวิต ความเมตตาและความรัก’

‘การใช้เหตุผลที่มากเกินไปจะทำให้ดูเลือดเย็น’

‘ดังนั้นทางออกที่แท้จริงคือ ต้องมอบความเป็นมนุษย์บางส่วนให้หุ่นยนต์ ให้พวกมันสามารถตัดสินได้เช่นเดียวกับมนุษย์ คือผสมผสานทั้งเหตุผลและความเป็นมนุษย์เข้าด้วยกัน’

‘ที่แท้ปัญหาก็ยังคงอยู่ที่มนุษย์’

‘พูดให้ชัดคือ ปัญหาจากข้อจำกัดของตรรกะมนุษย์’

‘ปัญหาที่บางครั้งแม้แต่มนุษย์ยังไม่เข้าใจ หุ่นยนต์ก็ย่อมไม่อาจเข้าใจได้เช่นกัน’

‘สุดยอด!’

‘ยอดเยี่ยมจริงๆ !’

‘ชัดเจนว่า ฉู่ขวงได้โค่นล้มกฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์ ทว่าในเวลาเดียวกัน การโค่นล้มนั้นกลับทำให้กฎเหล็กทั้งสามสมบูรณ์ยิ่งกว่าเดิม!’

‘ฉู่ขวงสุดยอดจริงๆ !’

ถ้อยคำเป็นพันเป็นหมื่น ท้ายที่สุดก็ยังถูกสรุปเหลือเพียงคำง่ายๆ ว่า ‘ฉู่ขวงสุดยอด!’

ฉู่ขวงยังคงเป็นร่างจำแลงของกฎเกณฑ์!

เขาโค่นล้มกฎ แต่ก็ไม่ได้โค่นล้มจนเหี้ยนเตียน

เขาพลิกผันกฎเหล็ก แต่ก็ไม่ได้ล้มเลิกอย่างสมบูรณ์

ฉู่ขวงกำลังใช้กฎข้อที่ศูนย์ประกาศต่อแฟนๆ นิยายวิทยาศาสตร์ทั้งโลกว่า

สิทธิ์ในการตีความกฎหมายของโลกหุ่นยนต์ขั้นสุดท้าย ยังคงอยู่ในมือของฉู่ขวงเอง เว้นเสียแต่ใครสักคนจะสามารถทำลายวงจรตรรกะที่สมบูรณ์แบบหลังจากที่เขาปรับปรุงแล้วได้!

…

ฮ่า!

แนวคิดของกฎข้อที่ศูนย์ร้อนแรงไปทั่วทั้งบลูสตาร์ ไม่ต่างอะไรกับกฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์!

อันที่จริง

เมื่อชาวบลูสตาร์พูดถึงกฎเหล็กสามข้อของอาซิมอฟนั้น แท้จริงก็รวมถึงกฎข้อที่ศูนย์ไปด้วยแล้ว ซึ่งก็เท่ากับเป็นการยอมรับในความสมเหตุสมผลของกฎนี้โดยปริยาย

และเมื่อกฎข้อที่ศูนย์ดังสนั่นไปทั่วหล้า เหล่าชาวเน็ตจากแต่ละทวีปก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่า

คู่ต่อสู้ของฉู่ขวงในการประชันวรรณกรรมครั้งนี้ ยังไม่ได้ถูกกำหนดเลยไม่ใช่หรือ!?

ในตอนนั้นเอง

‘ก่อนหน้านี้คู่ต่อสู้จะต้องออกหมัดก่อน แล้วเจ้าแก่ฉู่ขวงค่อยรับมือ แต่คราวนี้เจ้าแก่ฉู่ขวงเป็นฝ่ายออกหมัดก่อน แล้วใครล่ะที่จะกล้ามารับมือ?’

‘จะรับมือยังไงไหว!?’

‘กฎข้อที่ศูนย์ ใครกันจะต้านทานได้!?’

‘เหลืออยู่แค่สามคู่ต่อสู้ แต่ละคนก็แข็งแกร่งยิ่งกว่าอีกคน แต่กฎข้อที่ศูนย์แบบนี้ ต่อให้มีฟ่านชงสองคนก็รับไม่ไหวหรอก!’

‘เฮือก!’

‘แล้วทั้งสามก็ยังเงียบสนิท’

‘ฉู่ขวงมองคู่ต่อสู้ทั้งสามที่เหลือ เข้ามาสิ!’

‘ทั้งสามคนนั้นตัวสั่นงันงกมองเจ้าแก่ฉู่ขวง: อย่าเข้ามานะ!’

ฉู่ขวงแท็กหาตัวเองจริงๆ

‘นิยายชุดหุ่นยนต์ รบกวนขอคำชี้แนะ’

ตาผางหลงถึงกับสีหน้าครึ้มลงทันที

บรรลัยแล้ว!

หลังจากสูดหายใจลึกหลายครั้งกว่าจะตั้งสติได้ เขาก็รีบพิมพ์ตอบไปว่า

‘คราวหน้าพวกนายสองคนก็อย่าหวังว่าจะรอดเลย!’

เฉินสือพูดขึ้นว่า

‘พูดแบบนั้นไม่ถูกหรอกนะ กฎเหล็กสามข้อกับกฎข้อที่ศูนย์มันก็จริงที่เจ๋งมาก แต่เขาไม่อาจจะสร้างแนวคิดที่ทำให้แวดวงวิทยาศาสตร์สั่นสะเทือนได้ตลอดไปหรอก”

“ถูกต้องแล้ว”

เหวินเชาก็เห็นด้วย ‘ครั้งนี้เราหลีกกระแสไปก่อน แล้วคราวหน้าพวกเรา จะช่วยแก้แค้นเอง เหล่าผาง นายหลับตาไปสบายเถอะ’

‘ฉันจะรอพวกนายอยู่ข้างล่าง!’

ผางหลงกัดฟันพูดด้วยความแค้น ก่อนจะกดออกจากกลุ่มแช็ตไปทันที

พูดไปก็อดโทษไอ้งั่งอย่างฟ่านชงไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนี่ ฉู่ขวงเล่นพิเรนทร์มาเขียนนิยายหุ่นยนต์หรือ!?

…

หลินเยวียนไม่ได้มีเจตนาจะเล่นงานนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์จากเว่ยโจวอย่างผางหลงโดยตรงหรอก เหตุผลหลักๆ ก็คือในบรรดาคู่ต่อสู้ในการประชันวรรณกรรมนั้นเหลืออยู่เพียงสามคนเท่านั้น เขาจึงจำใจสุ่มเลือกผู้โชคดีขึ้นมาสักคน

แต่ผางหลงก็ตอบสนองได้ตรงไปตรงมาเหมือนกัน

หลังจากถูกหลินเยวียนแท็กหา ก็รีบตอบกลับทันทีว่าหนังสือเล่มใหม่จะออกเมื่อไหร่

แถมยังพูดด้วยท่าทีสุภาพว่า

‘ถึงเวลานั้นก็ขอให้คุณช่วยชี้แนะด้วยเถอะ (อีโมจิแสยะยิ้ม)’

บรรดาชาวเน็ตเมื่อเห็นรูปแบบประโยคคุ้นตาเช่นนี้ ก็รู้ได้ทันทีเลยว่าผางหลงถึงคราวจบเห่แน่แล้ว

‘นี่เหล่าผางประกาศยอมแพ้ชัดๆ ?’

‘กลุ่มสามเกลอจอมขี้ขลาด คราวนี้มีสมาชิกใหม่เข้าแล้วนะ ฮ่าๆ ’

‘ตลกจะแย่’

‘ผางหลงคงงงเลย ทำไมฉู่ขวงไม่เลือกอีกสองที่เหลือแทนฟระ?’

‘ฉู่ขวง: นายนั่นแหละ มานี่เลย!’

……………………………………………………….