Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1194

ตอนที่ 1194 สะเทือนลั่นทุกสารทิศ (1)

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ซุนเย่าหั่วก็ออกจากหอจัดแสดงศิลปะแห่งจงโจว

ภายในอาคาร

จู่เฟิงยืนอยู่ข้างกล่องที่ก่อนหน้านี้เขากับซุนเย่าหั่วช่วยกันยกเข้ามาอย่างระมัดระวัง สายตากวาดมองกล่องใบอื่นๆ ที่วางอยู่เต็มห้อง ก่อนจะเอ่ยคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เปิดกล่องได้!”

แม้เขาจะรู้ดีว่าในกล่องใบนี้มีภาพจากชุดจิตรวิญญาณของอิ่งจือเพียงหนึ่งเดียว แต่ผลงานอีกเก้าสิบเก้าชิ้นที่เหลือก็ไม่อาจมองข้ามได้เช่นกัน

ถึงอย่างไรภาพทุกชิ้นก็ล้วนเป็นผลงานของอิ่งจือ

แม้อันดับของอิ่งจือในตารางจัดอันดับจิตรกรบลูสตาร์จะยังไม่นับว่าสูงนัก แต่ในสายตาของจู่เฟิงและเหล่าเศรษฐีระดับแนวหน้าทั้งหลาย อันดับพรรค์นั้นไม่ได้มีความหมายเลยแม้แต่น้อย

ภายในหอจัดแสดงศิลปะแห่งจงโจว

บรรดาเจ้าหน้าที่รีบลงมือทันที

พอดีกับที่หลายคนในใจยังคงสงสัยว่า

สรุปแล้ว คนอย่างอิ่งจือโด่งดังจากวงการการ์ตูน กล้าจัดนิทรรศการเดี่ยวของตัวเองได้อย่างไร มีดีอะไรนักหนา?

ปัง

ปัง

ปัง

กล่องถูกเปิดออกทีละใบ

เจ้าหน้าที่เริ่มหยิบภาพวาดออกมาทีละชิ้น

แม้จะยังมีอีกหลายภาพที่ยังไม่ได้ถูกนำออกจากกล่อง แต่สายตาของเจ้าหน้าที่แต่ละคนก็แทบจะหยุดนิ่ง ราวกับถูกโจมตีด้วยพลังบางอย่างจากภายใน

…

พวกเขาเหล่านี้ล้วนเป็นเจ้าหน้าที่รุ่นเก๋าของหอจัดแสดงศิลปะแห่งนี้

ผ่านการหล่อหลอมทางศิลปะมาหลายปี คนกลุ่นนี้จึงมีสายตาที่เฉียบคมไม่น้อย!

ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้ลงมือวาดเอง แต่ก็เห็นผลงานศิลปะมานักต่อนัก จะบอกว่าเจ้าหน้าที่ของหอจัดแสดงศิลปะแห่งจงโจวนั้นเชี่ยวชาญก็คงไม่เกินจริง

อย่างไรก็ตาม

แม้จะเป็นสายตาอันเฉียบคมของพวกเขาที่เคยได้ชมผลงานของจิตรกรแนวหน้าในบลูสตาร์มาแล้วนับไม่ถ้วน ก็ยังต้องยอมรับว่า ภาพวาดเหล่านี้ของอิ่งจือ ล้วนงดงามวิจิตรสมกับฝีมือระดับปรมาจารย์อย่างแท้จริง!

“พระเจ้าช่วย!”

“เป็นไปได้ยังไง!”

“นี่อิ่งจือเป็นคนวาดหรือ?”

“เขาเป็นนักวาดการ์ตูนไม่ใช่หรือ?”

“จริงๆ ถ้าใครติดตามอิ่งจือมาก่อนจะรู้ว่าเขาวาดภาพพู่กันโบราณได้อยู่แล้วนะ พวกนายแค่ไม่เคยสนใจเท่านั้นเอง แต่ฉันก็เพิ่งเคยเห็นกับตาเป็นครั้งแรกเหมือนกัน นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะวาดภาพพู่กันโบราณได้เทพขนาดนี้! งานแบบนี้มันคนละทางกับการ์ตูนเลยนะ!”

“อิ่งจืออยู่อันดับที่สิบแปด?”

“ต่ำไป!”

“ต่ำเกินไปจริงๆ !”

“อันดับแค่นั้นไม่คู่ควรกับฝีมือของเขาเลยสักนิด!”

“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมซุนเย่าหั่วถึงระมัดระวังขนาดนั้น ทำไมผู้อำนวยการถึงออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง นิทรรศการครั้งนี้ต้องเขย่าวงการศิลปะทั้งบลูสตาร์แน่นอน!”

ภายในหอจัดแสดงศิลปะแห่ง

เจ้าหน้าที่ทุกคนลมหายใจถี่กระชั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

คุณภาพของภาพวาดเหล่านี้ ได้ทำลายภาพจำทั้งหมดที่พวกเขาเคยมีต่อ อิ่งจือไปจนหมดสิ้น!

…

ในขณะเดียวกัน

ผู้อำนวยการหอจัดแสดงศิลปะอย่างจู่เฟิงก็ยืนมองผลงานเหล่านี้ สีหน้าแม้จะตื่นเต้น แต่กลับไม่ได้แสดงอาการประหลาดใจมากนัก

ก็แน่ละ

ในเมื่ออิ่งจือยังสามารถสร้างสรรค์ผลงานระดับภาพชุดจิตรวิญญาณ ที่เหนือชั้นไร้เทียมทานออกมาได้แล้ว งานระดับนี้จะคณามือเขาหรือ?

คิดได้ดังนั้น

จู่เฟิงจึงสั่งการอีกครั้งว่า “แยกผลงานทั้งหมดตามหมวดหมู่ แล้วจัดวางในพื้นที่จัดแสดงที่เหมาะสม!”

“รับทราบ!”

เจ้าหน้าที่พร้อมใจกันขานรับ เสียงดังฟังชัด ใบหน้าเต็มไปด้วยความ กระเหี้ยนกระหือรือเสียจนจู่เฟิงเองยังรู้สึกแปลกใจ

เฮ้อ

พวกนี้ก็เหมือนกัน

แค่เห็นผลงานธรรมดาของอิ่งจือก็ถึงกับตะลึงขนาดนี้ ถ้าได้เห็นผลงานระดับภาพชุดจิตรวิญญาณเข้าไปล่ะ จะเป็นอย่างไรกัน?

‘ดูท่าแล้วอิ่งจือจะสนิทกับฉู่ขวงกับเซี่ยนอวี๋มากจริงๆ แต่ศิลปินการ์ตูนจะมาจัดนิทรรศการภาพวาดพู่กันโบราณเนี่ยนะ ทำไมถึงฟังดูยังไงก็ไม่สมเหตุสมผลสักเท่าไหร่เลย?’

‘สไตล์ต่างกันเลย’

‘สไตล์ไม่เข้ากันอะ’

‘อิ่งจือจะไม่เผลอวาดลูฟี่ฉบับภาพวาดพู่กันโบราณหรอกใช่ไหม?’

‘ฮ่าๆๆ ทำไมจะไม่เป็นนินจาจอมคาถาฉบับภาพวาดพู่กันโบราณไปเลยล่ะ?’

‘พวกคุณพอได้แล้ว อิ่งจือวาดภาพจีนเป็นอยู่แล้วนะ เคยส่งงานเข้าร่วมแสดงในนิทรรศการด้วย คำวิจารณ์ก็ดีมากด้วย เพียงแต่พวกคุณมาจากทวีปที่เพิ่งผนวกรวม หรือไม่ค่อยตามข่าวน่ะเลยไม่รู้’

‘ฉันก็จำได้เหมือนกัน’

‘ต่อให้ไม่พูดถึงเรื่องที่เขาเคยจัดแสดงงานภาพเขียนพู่กันโบราณมาก่อน อย่างน้อยหลายคนน่าจะเคยดูแอนิเมชันสั้นในช่องเด็กช่องที่สอง เรื่องลูกอ๊อดน้อยตามหาแม่กันบ้างแหละ?’

‘นั่นมันก็ภาพสีน้ำหมึกในหมวดภาพวาดพู่กันโบราณน่ะสิ!’

‘อิ่งจือเป็นผู้กำกับของแอนิเมชันเรื่องนั้นนะ แล้วภาพสีน้ำหมึกในเรื่องทั้งหมด อิ่งจือก็เป็นคนวาดทั้งนั้น!’

‘พอฟังแบบนี้ ผมก็เริ่มสนใจขึ้นมาหน่อยแล้วละ’

‘ดูท่าแล้วฝีมือภาพวาดพู่กันโบราณของอิ่งจือน่าจะไม่เลวเลย ไม่แปลกที่เขาจะติดอันดับที่ 18 ในการจัดอันดับด้านจิตรกรรมม ทีแรกนึกว่าได้คะแนนจากงานการ์ตูนกับแอนิเมชันอย่างเดียว’

‘ผมไม่สนใจภาพวาดพู่กันโบราณเท่าไหร่แฮะ’

‘แต่ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นภาพวาดพู่กันโบราณของอิ่งจืออยู่นะ เป็นภาพม้าควบวิ่งก่อนหน้านั้นฉันเฉยๆ กับเขาเลย ไม่ดูการ์ตูนด้วยซ้ำ แต่หลังจากนั้นก็ยอมเลย ฝีมือเขาเด็ดจริงๆ เป็นปรมาจารย์ภาพวาดพู่กันโบราณที่โดนมองข้ามแบบมากๆ !’

‘ปรมาจารย์ภาพวาดพู่กันโบราณ?’

‘คำว่าปรมาจารยนี่เกินไปไหม แม้แต่คนที่อยู่อันดับต้นๆ ของสิบอันดับแรก ยังไม่ค่อยมีใครกล้าพูดแบบนั้นเลย แต่ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่างานที่เขาบอกว่าภูมิใจที่สุดจะดีเลิศขนาดไหนกัน

บลูสตาร์เป็นโลกที่มีบรรยากาศทางศิลปะเข้มข้น

ผู้ที่ชื่นชอบภาพผู้กันโบราณนั้นมีอยู่ไม่น้อยเลย ซึ่งจุดนี้ต่างจากที่แดนมังกรมาก ส่วนหนึ่งที่ทำให้ภาพเขียนสไตล์จีนในแดนมังกรเป็นแขนงศิลปะเฉพาะกลุ่มนั้นมีสาเหตุหลายประการ

เช่น กระแสของศิลปะตะวันตกที่หลั่งไหลเข้ามา

ระดับการเข้าถึงซึ่งต้องใช้ความรู้และสุนทรียภาพค่อนข้างสูง

หรือพวกที่แสร้งทำตัวเป็นศิลปินเพื่อชื่อเสียงนั้นมีมากเกินไปในประเทศ เป็นต้น

เอาเป็นว่าปัญหาทั้งหลายที่เกิดขึ้นในแดนมังกรนั้น แทบไม่มีในบลูสตาร์เลย

เพราะบริบทและสภาพแวดล้อมของทั้งสองโลกนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ยิ่งกว่านั้น นิทรรศการเดี่ยวของอิ่งจือครั้งนี้ยังมีทั้งเซี่ยนอวี๋และฉู่ขวงช่วยโปรโมตด้วยตัวเอง จึงไม่แปลกที่ข่าวนี้จะได้รับความสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว

……………………………………………………………..