Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1193

ตอนที่ 1193 นำส่งภาพวาด

เช้าวันถัดมา

หอจัดแสดงศิลปะของจงโจว

ผู้อำนวยการจู่เฟิงยืนอยู่หน้าทางเข้าหอจัดแสดงศิลปะ มองดูเวลาบนโทรศัพท์เป็นระยะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่พยายามจะเก็บซ่อนไว้แต่ก็แทบปิดไม่มิด

และก็แน่นอนว่าเขาตื่นเต้น!

เพราะในอีกไม่กี่อึดใจก็จะมีภาพวาดจำนวนหนึ่งร้อยชิ้นถูกส่งมายังหอจัดแสดงศิลปะที่เขารับผิดชอบ เพื่อให้สามารถจัดเตรียมสถานที่และจัดแสดงล่วงหน้าได้

จริงอยู่ว่าภาพวาดร้อยชิ้นนั้นถือว่าน้อยมาก

โดยเฉพาะสำหรับหอจัดแสดงผลงานศิลปะระดับนี้

เพราะหอจัดแสดงศิลปะจงโจวนับเป็นสถานที่จัดแสดงระดับสูงสุดของบลูสตาร์ จัดนิทรรศการแต่ละครั้ง บางทีมีนับร้อยหรือนัยพันภาพที่ต้องเตรียมจัดแสดง

แต่ประเด็นคือ

ภาพวาดหนึ่งร้อยชิ้นนี้ เป็นผลงานของอิ่งจือนะสิ!

แม้แต่จิตรกรร่วมสมัยชื่อดังส่วนใหญ่ของบลูสตาร์ หากจะจัดแสดงนิทรรศการที่นี่ จู่เฟิงยังไม่คิดจะมาต้อนรับด้วยตัวเองเสียด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการมายืนรอตากลมหนาวล่วงหน้าตั้งครึ่งชั่วโมงแบบนี้!

การให้เลขาคนสนิทมารับแทนก็ถือว่าให้เกียรติอย่างมากแล้ว

นี่คือความหยิ่งทะนงและความมั่นใจของจู่เฟิงในฐานะผู้อำนวยการหอจัดแสดงศิลปะระดับสูงสุด

แต่กับอิ่งจือนั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง!

ในวงการศิลปะร่วมสมัย มีเพียงผลงานของอิ่งจือเท่านั้น ที่ทำให้จู่เฟิงยอมออกมายืนรอท่ามความหนาวเหน็บล่วงหน้าครึ่งชั่วโมงได้เช่นนี้!

เพราะจู่เฟิงเคยอาศัยความช่วยเหลือจากกลุ่มเพื่อนมหาเศรษฐี จึงได้มีโอกาสไปชมภาพวาดชุดจิตรวิญญาณทั้งห้าภาพด้วยตาตัวเองที่โรงแรมราชวงศ์ปลา!

ชุดจิตรวิญญาณ

คือผลงานที่แม้แต่จู่เฟิงในฐานะผู้อำนวยการหอจัดแสดงศิลปะจงโจว ผู้ซึ่งเคยเห็นงานศิลปะชั้นยอดมานับไม่ถ้วน ยังรู้สึกตื่นตะลึงจับใจ!

จู่เฟิงยังจำความรู้สึกวันนั้นได้ดี

เขายืนอยู่หน้าภาพวาดทั้งห้า รู้สึกว่าตนเองเล็กกระจิริดดุจฝุ่นผง ความคิดเดียวที่อยู่ในห้วงสำนึกของเขาคือ

ถ้าฉันได้ครอบครองภาพทั้งห้านี้ก็คงดี

ไม่สิ!

แค่ได้ครอบครองเพียงหนึ่งภาพก็พอแล้ว!

ต่อให้ต้องแลกภาพนี้ กับภาพสะสมล้ำค่าที่เก็บรักษาไว้ในบ้านมานานหลายปีก็ไม่เป็นไร!

น่าเสียดาย.

จู่เฟิงซึ่งพดเข้าถึงวงการเศรษฐีระดับสูงได้บ้าง ก็ยังรู้ดีว่าภาพชุดจิตรวิญญาณของอิ่งจือคือผลงานระดับตำนานที่แม้แต่มหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของบลูสตาร์ ก็ยังแย่งชิงกันจนแทบหัวร้างข้างแตก แต่แทบไม่มีใครได้มันมาครอบครอง

ใช่แล้ว

ตำนาน

ผลงานของอิ่งจือ คือตำนานในแวดวงมหาเศรษฐี

หลายต่อหลายคนพูดถึงด้วยแววตาเปล่งประกายระหว่างจิบน้ำชา เหล่าเศรษฐีเล่าถึงความหลงใหลและความปรารถนาต่อภาพชุดจิตรวิญญาณ

และมหาเศรษฐีเหล่านั้น ก็ไม่ใช่มหาเศรษฐีธรรมดาเสียด้วย

ในหมู่พวกเขา มีบางคนคือบุคคลระดับสูงสุดที่ทรงอิทธิพลในแต่ละทวีป

ขยับเท้าเพียงครั้งเดียว พื้นก็แทบสะเทือน!

ด้วยเหตุนี้

ตอนที่จู่เฟิงได้รับข่าวว่าอิ่งจือจะจัดแสดงผลงานที่หอจัดแสดงศิลปะแห่งจงโจว เขาแทบลมจับด้วยความดีใจ พยักหน้ารัวๆ ตอบตกลงทันทีแบบไม่คิด!

และในวันนี้

อิ่งจือจะส่งภาพวาดทั้งหมดหนึ่งร้อยภาพมายังหอจัดแสดงศิลปะที่เขารับผิดชอบ

สำหรับจู่เฟิง ผู้ซึ่งคลั่งไคล้ภาพชุดจิตรวิญญาณอย่างถึงที่สุด จะกล้านั่งนิ่งๆ อยู่ในห้องทำงานได้อย่างไรกัน?เพียงแต่สิ่งที่เขาสงสัยที่สุดคือ ในบรรดาหนึ่งร้อยภาพที่จะนำมาจัดแสดงครั้งนี้ จะมีภาพจากชุดจิตรวิญญาณรวมอยู่ด้วยหรือไม่?

เพราะการมีภาพชุดจิตรวิญญาณกับไม่มีนั้น เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง!

ในแวดวงศิลปะยังร่ำลือกันมาโดยตลอดว่า แม้แต่อิ่งจือเอง ก็ไม่อาจวาดภาพชุดจิตรวิญญาณออกมาได้ง่ายๆ

เรื่องนี้จู่เฟิงเองก็เชื่อข่าวลือเช่นกัน เพียงแต่เขาคิดว่า ในเมื่อเป็นนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกในชีวิตของอิ่งจือ ก็คงต้องนำภาพชุดจิตรวิญญาณมาจัดแสดงเพื่อสร้างความขลังให้สมเกียรติบ้างไม่อย่างนั้นก็คงน่าเสียดายเกินไปหน่อย อีกอย่าง ต่อให้วาดออกมายาก ก็ใช่ว่าจะวาดไม่ได้เลยเสียเมื่อไหร่!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้

จิตใจของจู่เฟิงยิ่งร้อนรุ่ม แม้แต่ร่างกายก็สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความคาดหวัง!

…

ด้านหลังของผู้อำนวยการจู่เฟิง มีเหล่าผู้บริหารระดับรองของหอจัดแสดงศิลปะแห่งนี้ หัวหน้าฝ่ายต่าง ๆ ของหอจัดแสดงศิลปะ รวมไปถึงเจ้าหน้าที่นับไม่ถ้วนเดินตามมาด้วย

ขณะนั้น

เจ้าหน้าที่หลายคนก็พลันนึกสงสัย

ทุกคนรู้กันดีว่าอิ่งจือกำลังจะจัดนิทรรศการ

วันนี้จะมีการนำผลงานมาส่ง แต่ทำไมท่านผู้อำนวยการต้องออกมาต้อนรับด้วยตัวเองด้วย

เมื่อเดือนก่อน

จิตรกรระดับสูงของบลูสตาร์คนหนึ่งซึ่งติดอันดับที่ 12 ส่งผลงานมาจัดแสดงที่นี่ ผู้อำนวยการก็ยังแค่ให้เลขาส่วนตัวออกมาต้อนรับแทนเท่านั้นเอง

อิ่งจือยังจัดอันดับไม่ได้สูงเท่าคนนั้นสักหน่อย

ทำไมผู้อำนวยการถึงต้องมายืนสั่นอยู่ตรงนี้ด้วยล่ะ?

ต้องเป็นเพราะเพราะอากาศหนาวเกินไปแน่ๆ เพราะทุกคนก็หนาวเหมือนกัน

แต่ในเมื่อผู้อำนวยการยืนอยู่นอกอาคาร

พวกเขาจะกล้าเข้าไปหลบหนาวในตึกได้อย่างไรล่ะ?

ทันใดนั้นเอง

เสียงรถดังมาจากด้านหน้า

จู่เฟิงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ทั้งหมดก็พากันมองไปยังรถสองคันที่ค่อยๆ แล่นตรงเข้ามาพร้อมกัน

“ระวังบันได!”

“ประคองด้านล่างไว้ดีๆ !”

“คนข้างหน้า หลบทางหน่อย!”

“ภาพพวกนี้มีมูลค่าสูงมาก!”

“อย่าเผลอทำตกเชียวนะ!”

เจ้าหน้าที่ของหอจัดแสดงศิลปะถึงกับพูดไม่ออกกันหมด

ที่ผ่านมาเคยมีผลงานของศิลปินชื่อดังระดับแนวหน้าของบลูสตาร์มากมายถูกส่งมาจัดแสดงที่นี่ ในจำนวนนั้นก็มีไม่น้อยที่มีอันดับสูงกว่าอิ่งจือในวงการจิตรกรรม แต่ก็ไม่เห็นมีใครดูแลระมัดระวังเท่าซุนเย่าหั่วเลยสักคน

ต้องจริงจังขนาดนี้เชียวหรือ?

สิ่งที่ทำให้เจ้าหน้าที่ยิ่งไปไม่เป็นก็คือ ผู้อำนวยการอย่างจู่เฟิงกลับไม่เห็นว่าแปลก แถมยังช่วยพูดเสริมด้วยอีกต่างหากว่า

“ระวังหน่อย!”

ทำไมผู้อำนวยการถึงทำตัวเหมือนซุนเย่าหั่วไปด้วยละ อิ่งจือก็แค่นักวาดการ์ตูน ภาพของเขาจะล้ำค่าขนาดนั้นเชียวหรือ?

พูดได้เพียงว่า ใครที่ไม่เคยสัมผัสกับผลงานภาพวาดแนวโบราณของอิ่งจือ ก็คงไม่มีวันเข้าใจว่าคือระดับไหน

เป็นเช่นนี้

และแล้วภาพวาดหลายชุดก็ทยอยถูกส่งเข้ามาเรื่อยๆ

ทันใดนั้นเอง จู่เฟิงก็รีบเดินเข้าไปกระซิบกระซาบกับซุนเย่าหั่วอย่างกระตือรือร้นว่า

“เมื่อกี้ในพวกนั้น มีภาพจากชุดจิตรวิญญาณของอิ่งจือบ้างไหม?”

ซุนเย่าหั่วส่ายหน้าเบาๆ

สีหน้าของจู่เฟิงไม่ปิดบังความผิดหวังเลยแม้แต่น้อย

แต่ซุนเย่าหั่วไม่ได้ใส่ใจ กลับหันไปเปิดประตูรถ หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาด้วยตัวเอง

ทุกการเคลื่อนไหวของเขาช่างแผ่วเบาและระมัดระวัง ราวกับว่าข้างในใส่สมบัติล้ำค่าที่ประเมินมูลค่าไม่ได้อยู่อย่างไรอย่างนั้น

จู่เฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง “นั่นมัน…”

ซุนเย่าหั่วคล้ายกับจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร “ใช่แล้วครับ”

จู่เฟิงสะดุ้งเฮือก พุ่งตัวเข้ามาในทันที รีบยื่นมือออกไปอย่างตื่นตระหนก ราวกับกำลังจะรับเด็กแรกเกิดที่บอบบางที่สุด “เบาๆ นะ เบาๆ ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวผมช่วย ถือพร้อมกันดีกว่า…”

ด้านข้าง

พนักงานของหอจัดแสดงศิลปะที่ยืนดูอยู่นั้น ตกตะลึงจนตาแทบถลน!

พวกเขาทำงานในวงการนี้มาหลายปีดีดัก แต่ไม่เคยเห็นผู้อำนวยการจู่เฟิงยอมลงมือช่วยขนผลงานด้วยตัวเองแบบนี้มาก่อนเลย!

อะไรกันเนี่ย?

หรือว่าผู้อำนวยการของพวกเขาจะเป็นแฟนการ์ตูนของอิ่งจือ?

แต่ผู้อำนวยการก็ไม่ยักดูเหมือนคนที่อยู่ในวัยจะชอบการ์ตูนเลยนี่นา หรือว่าลึกๆ แล้วเขาจะแอบซ่อนจิตวิญญาณความจูนิเบียวไว้ภายใน?

………………………………………………….