Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1190

ตอนที่ 1190-2 ความดี ความชั่ว และความเป็นมนุษย์ (2)

ความจริงถูกเปิดเผยในที่สุด!

ช่วงเวลานี้ถือเป็นจุดไคลแมกซ์ของทั้งเรื่อง ยุคาวะพูดกับยาสึโกะว่า [ผมคิดว่าหลักฐานไม่อยู่ในที่เกิดเหตุของคุณคงจะเป็นความจริง คุณน่าจะไปดูหนังจริงๆ รวมถึงลูกสาวของคุณด้วย พวกคุณแม่ลูกไม่ได้โกหก]

หลู่หยาง “เป็นไปไม่ได้!”

สวีผิง “ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย!”

ในเรื่อง ยาสึโกะเองก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก จนกระทั่งยุคาวะพูดต่อว่า [“แต่ในใจคุณก็น่าจะสงสัยเหมือนกันใช่ไหม ว่าทำไมถึงไม่จำเป็นต้องโกหก

ทำไมตำรวจถึงสอบสวนแบบไม่จริงจังนัก?

ก็เพราะอิชิงามิเขาได้วางแผนไว้หมดแล้ว ว่าเวลาที่พวกคุณถูกตำรวจเค้นถาม พวกคุณแค่พูดความจริงก็พอ

ไม่ว่าตำรวจจะซักไซ้แค่ไหน เขาก็จัดการไว้หมดแล้วว่าคุณจะไม่มีวันโดนตั้งข้อหา

ส่วนคำถามที่ว่าเขาจัดการยังไง ผมคิดว่าคุณเองก็คงไม่รู้เหมือนกัน

คุณรู้แค่ว่าอิชิงามิเหมือนจะใช้กลลวงบางอย่างที่แยบยลมาก แต่คุณไม่รู้เนื้อหาที่แท้จริงใช่ไหมล่ะครับ?”]

ยาสึโกะนิ่งค้างไป

ยุคาวะยังคงพูดต่อ ราวกับวิญญาณของโฮล์มส์และปัวโรต์เข้าสิง [“เพื่อปกป้องคุณกับลูกสาว เขาได้เสียสละอย่างใหญ่หลวง การเสียสละนั้นยิ่งใหญ่จนคนธรรมดาอย่างคุณและผมไม่อาจจินตนาการถึงได้เลย

ผมคิดว่า…

ตั้งแต่เกิดเหตุฆาตกรรมขึ้น เขาก็ตัดสินใจไว้แล้วว่าจะเป็นคนรับผิดแทน เพราะทุกแผนการที่เขาวางไว้ ล้วนสร้างขึ้นจากสมมติฐานข้อนั้นเป็นหลัก

ในทางกลับกัน

สมมติฐานข้อนั้นจะล้มเหลวไม่ได้เด็ดขาด

เพราะมันโหดร้ายเกินไป ไม่ว่าเป็นใครก็ต้องลังเล ซึ่งอิชิงามิเองก็เข้าใจเรื่องนี้ดี

ดังนั้น

เพื่อให้ตัวเองไม่เหลือหนทางให้ลังเลตอนถึงจุดวิกฤต เขาจึงตัดทางหนีทีไล่ของตัวเองไว้ล่วงหน้า

และนั่นแหละคือกลลวงที่น่าตกตะลึงที่สุดของคดีนี้”]

ยาสึโกะเริ่มตัวสั่นเทิ้ม!

และในที่สุดยุคาวะก็บอกความจริงถึงแผนของอิชิงามิออกมา!

ศพที่พบในเขตเอโดงาวะนั้น ฆาตกรตัวจริงก็คืออิชิงามิ!

เพราะศพนั้นไม่ใช่โทงาชิที่สองแม่ลูกสังหาร!

ยุคาวะมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาซับซ้อน [“ดูเหมือนคุณจะเข้าใจที่ผมหมายถึงแล้วละ ใช่แล้ว เพื่อปกป้องคุณ อิชิงามิไปก่อคดีฆาตกรรมอีกคดีหนึ่ง คือในวันที่สิบมีนาคม หนึ่งวันหลังโทงาชิถูกฆ่า”]

โทงาชิตายวันที่ 9 มีนาคม!

วันที่ 10 มีนาคม อิชิงามิลงมือปลิดชีพคนเร่ร่อนคนหนึ่ง แล้วจัดการปลอมแปลงให้ศพนั้นดูเหมือนเป็นศพของโทงาชิ เพื่อเบนความสนใจของตำรวจให้เข้าใจผิด!

คนเร่ร่อนคือใคร?

ที่เรียกว่า ‘คนเร่ร่อน’ ก็เพราะเขาคือคนที่อยู่ในจุดต่ำที่สุดของสังคม ต่อให้หายไปก็ไม่มีใครสนใจ

แม้แต่คนเร่ร่อนด้วยกันเองก็ไม่แปลกใจ เพราะในหมู่พวกเขา มักจะมีคนที่หายตัวไปอย่างกะทันหันอยู่เสมอ

ไม่มีใครแจ้งความ

เพราะพวกเขาไม่มีญาติ ไม่มีเพื่อน แม้แต่อิชิงามิเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่เขาฆ่าชื่ออะไร

แน่นอนว่าไทม์ไลน์ก็ไม่มีปัญหาอะไร

เพราะหลักฐานแสดงความบริสุทธิ์ของยาสึโกะน่ะ จริงๆ แล้วเกิดขึ้นในวันที่ 10 มีนาคม

ซึ่งวันนั้นเธอก็พูดความจริงทั้งหมด ไม่มีอะไรที่เธอจำเป็นต้องปิดบังเลย ก็ในเมื่อโทงาชิตายไปตั้งแต่วันก่อนหน้าแล้ว!

อิชิงามิลงมือสังหารคนเร่ร่อน

ทำให้เบาะแสทั้งหมดคลุมเครือ

แถมยังตั้งใจชี้นำให้ตำรวจสงสัยยาสึโกะและลูกสาว จนพวกเขาค่อยๆ เชื่อว่า ศพนั้นคือโทงาชิจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น อิชิงามิยังจงใจทิ้งหลักฐานสามชิ้นไว้ เพื่อยืนยันกับตำรวจว่านี่คือศพที่พวกเขากำลังตามหา ดังนั้นแผนการทั้งหมดนี้จึงสามารถเรียกได้ว่าแยบยลไร้ช่องโหว่อย่างแท้จริง

แม่ลูกคู่นั้นเอ่ยทักทายกับเขาพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ

ในแววตาของยาสึโกะ เปี่ยมไปด้วยความหวังและมุ่งมั่นต่อการมีชีวิตที่ดีขึ้น

แม้เนื้อเรื่องจะไม่ได้บรรยายชัดเจน แต่ทุกคนต่างก็เข้าใจได้ไม่ยากว่า ตอนนั้นแม่ลูกคู่นี้คงเชื่อเต็มเปี่ยมว่าจะได้หลุดพ้นจากโทงาชิ และได้เริ่มต้นใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเสียที

และด้วยเหตุผลที่เรียบง่ายเพียงเท่านั้นเอง

รอยยิ้มนี้ได้แทงทะลุเข้าไปกลางหัวใจของอิชิงามิ

ทันใดนั้นเขาก็ไม่อยากตายแล้ว เขาเคยพูดไว้ว่า “วันอาทิตย์คือวันที่มีความสุขที่สุด แค่เปิดหน้าต่าง ก็จะได้ยินเสียงของคนสองคนพูดคุยกัน”

นั่นคือจุดเริ่มต้นของความรัก

แต่มันคือความรักจริงๆ หรือ?

หรือว่าการอุทิศตนของอิชิงามิ เป็นเพียงการตอบแทนบุญคุณ?

บางที เรื่องบางเรื่องแม้แต่มุมมองพระเจ้าของผู้อ่านก็ยังตัดสินไม่ได้อย่างชัดเจน แต่ที่แน่ๆ คือบทสรุปนี้ ยังไม่ใช่จุดที่เจ็บปวดที่สุดเลยด้วยซ้ำ

ตอนท้ายของนิยาย

มิซาโตะ ลูกสาวของยาสึโกะก็ปลิดชีพตนเอง

หลังจากที่ยาสึโกะได้รู้ความจริงจากยุคาวะ จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและจำต้องแบกรับความหนักหน่วงไว้ในใจ แต่เพื่อไม่ให้การเสียสละทั้งหมดของอิชิงามิต้องสูญเปล่า เพื่อความสุขของลูกสาว เธอจึงกัดฟันทนมีชีวิตอยู่ต่อไป ทั้งที่ในใจก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ทว่า ข่าวการตายของลูกสาว กลับบดขยี้จนจิตใจของเธอจนพังทลาย

ลูกสาวไม่สามารถแบกรับความกดดันมหาศาลนี้ได้ และยังถูกความรู้สึกผิดกัดกินอย่างรุนแรง ในฐานะแม่ ยาสึโกะเองก็ไม่ต่างกัน นั่น นี่เป็นฟางเส้นสุดท้ายที่กดดันเธอจนไม่อาจทนไหวอีกต่อไป

สุดท้าย ยาสึโกะตัดสินใจเข้ามอบตัวกับตำรวจ

ในตอนที่เธอตัดสินใจเช่นนั้นและก้าวเข้าไปในสถานีตำรวจ

ในวินาทีที่เธอก้าวเข้าไปในสถานีตำรวจ แผนการทั้งหมดที่อิชิงามิยอมแลกด้วยชีวิตของผู้บริสุทธิ์ ก็สูญเปล่าในทันที

………………………………………………………..