ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 75

เมื่อทุกคนอิ่มหนำสำราญกับข้าวปลาสุราเมรัยแล้ว เซิ่งฟางก็จัดแจงให้ทุกคนเข้าพักผ่อน

ในค่ายจู่ๆ มีคนมากมายเช่นนี้ ห้องที่แต่เดิมนับว่ากว้างขวาง ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นคับแคบขึ้นมา

เหล่าครอบครัวของฉู่จวินสิงถูกจัดให้อยู่กันภายในห้องห้องเดียว

ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้น ถูกจัดไปยังอีกห้องหนึ่ง

ทว่าเหล่าโจรภูเขาในค่าย กลับถูกไล่ที่ไปพักที่อื่น

พวกโจรภูเขาต่างไม่กล้าปากมากทักท้วง อย่างไรเสียก็เป็นการจัดการของหัวหน้าใหญ่

มีเพียงเจี่ยนอันอันกับฉู่จวินสิงที่ถูกจัดแจงมายังห้องหับด้านข้าง

ที่ซึ่งตัวห้องอยู่ถัดจากห้องหลัก แต่เดิมเป็นห้องที่เหวินอิงใช้พักอาศัย

ตอนนี้เจี่ยนอันอันกับฉู่จวินสิงเข้าพัก เหวินอิงจึงทำได้เพียงตามมาพักอยู่กับเซิ่งฟาง

เซิ่งฟางจัดสรรเช่นนี้ ก็มีจุดประสงค์ของตัวเขาเองแอบแฝงอยู่

คืนนี้เขาอยากรักถนอมเหวินอิงให้ดี

รอจนถึงพรุ่งนี้เช้า เขาก็ต้องตามคนของจวนเยียนอ๋องทั้งตระกูลไปยังเมืองอินเป่ยแล้ว

ร่างกายของฉู่จวินสิงไม่เอื้อต่อการเดินเหิน จึงต้องมีทหารรักษาพระองค์สองนายยกเขาขึ้นไปบนเตียง

เจี่ยนอันอันยืนอยู่ข้างเตียง เห็นว่าในห้องนอกจากเตียงหลังเดียว ก็มีเก้าอี้อยู่อีกตัว

นางจึงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นอึดอัดอยู่ไม่สุขขึ้นมา

เดิมทีเจี่ยนอันอันคิดอยากจะพักรวมกับครอบครัวของฉู่จวินสิง แต่ในตอนนี้นางเป็นเพียงภรรยาที่ยังไม่ผ่านประตูวิวาห์ของฉู่จวินสิง

ผนวกกับอาการของฉู่จวินสิงนับว่าสาหัส ร่างกายแทบไม่ดีขึ้น ต้องการคนคอยดูแลอยู่ข้างกาย

ด้วยเหตุผลนานัปการ นางจึงไม่อาจแยกจากฉู่จวินสิงได้

มองเห็นเจี่ยนอันอันที่ยืนอยู่ข้างเตียงอย่างทำตัวไม่ถูก

ฉู่จวินสิงจึงตบลงบนที่ว่างข้างเตียงแล้วพูดขึ้น “เจ้ามานอนนี่สิ”

เจี่ยนอันอันได้ยินประโยคนี้ ดวงตาพลันเบิกโตขึ้น

นางไม่ได้ฟังผิดหรอกเหรอ ที่เขาให้นางไปนอนบนเตียง?

เตียงหลังนี้เดิมก็ไม่ใหญ่ คนเดียวนอนยังนับว่ากว้างขวาง

หากแต่นอนลงสองคน ก็เปลี่ยนเป็นคับแคบลงแล้ว

อีกอย่างนอนลงบนเตียงเดียวกับฉู่จวินสิง คนสองคนก็ยากจะหลีกเลี่ยงร่างกายแนบเข้าด้วยกัน

นางเองก็ไม่ได้อยากจะใกล้ชิดกับฉู่จวินสิงปานนั้น

เมื่อเจี่ยนอันอันตั้งสติกลับมาได้ ใบหน้าเล็กก็พลันแดงปลั่งขึ้นมาทันที

นางกระวีกระวาดพยายามลุกขึ้นมา ทว่ามือไม่ทันระวังแตะจับเข้ากับบาดแผลของฉู่จวินสิง

ฉู่จวินสิงจึงโอดครวญออกมาอีกครั้ง

เจี่ยนอันอันขอโทษขอโพยไม่หยุดปาก ลนลานลุกขึ้นมาจากตัวของฉู่จวินสิง

“อย่างไรก็ให้ข้าไปนั่งบนเก้าอี้สักคืนเถอะ” เจี่ยนอันอันว่าพลางกำลังก้าวลงจากเตียง

เมื่อครู่นางทำอะไรลงไปกัน ช่างน่าอายอย่างถึงที่สุด

ฉู่จวินสิงร้องออกมาเบาๆ ปิดบังจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของตน

เขาเริ่มเปิดปากพูด “นอนลงข้างกายข้าเถอะ ข้าไม่แตะต้องเจ้าแน่”

เจี่ยนอันอันมองยังฉู่จวินสิงอย่างตื่นตะลึง เมื่อครู่พวกนางยังเป็นถึงขั้นนั้น

เหตุใดเขาจึงยังให้นางนอนบนเตียงด้วยอีก?

ฉู่จวินสิงออกแรงพลิกตัว เหลือพื้นที่ว่างบนเตียงให้เจี่ยนอันอันมากขึ้น

“ข้าเพลียแล้ว รีบนอนลงเถอะ”

เจี่ยนอันอันจนใจ ทำได้เพียงกลั้นใจเอนตัวนอนลงบนเตียง