ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 74

เหวินอิงเห็นว่าเจี่ยนอันอันดึงดันเช่นนี้ นางก็ไม่อาจพูดสิ่งใดได้

นางกล่าวกับพวกโจรภูเขาด้วยความเอือมระอาพลางโบกไม้โบกมือ “ยืนนิ่งกันอยู่ทำไม ยังไม่รีบไปเอากระต่ายป่ากับไก่ฟ้ามาอีก!”

พวกโจรภูเขายกเนื้อวัวเนื้อแพะขึ้นด้วยความเบิกบานใจ รีบนำกลับไปเก็บยังชั้นใต้ดิน

ผ่านไปไม่นาน พวกเขาก็ยกเอากระต่ายป่าและไก่ฟ้าสิบกว่าตัว สาวเท้าก้าวใหญ่เดินออกมา

เจี่ยนอันอันมองเสบียงอาหารบนพื้น มุมปากก็ยกขึ้นน้อยๆ

นางอยากนำเอาเสบียงอาหารเหล่านี้ใส่เข้าในมิติเต็มแก่ แต่ทว่าไม่อาจทำเช่นนั้นต่อหน้าคนอื่นๆ ได้

ในที่สุดจึงนึกวิธีหนึ่งออกมาได้

นางเอ่ยถามเหวินอิง “รองหัวหน้า ข้าคลับคล้ายคลับคลาว่าในค่ายมีรถม้า เจ้าขายให้ข้าสักคันได้หรือไม่?”

เหวินอิงเข้าใจความหมายของเจี่ยนอันอันอย่างรวดเร็ว

นางมองทองแท่งสองก้อนแสนหนักอึ้งในมือ มือเล็กๆ ก็โบกไปทางโจรภูเขาทีหนึ่งพลางพูดขึ้น

“พวกเจ้ารีบไปเอารถม้ามา นำเสบียงอาหารขนขึ้นรถม้าเสีย”

พวกโจรภูเขาต่างก็เห็นทองแท่งในมือของเหวินอิงแล้ว

พวกเขาคาดเดาว่าทองแท่งสองก้อนนี้จะต้องเป็นสิ่งที่เจี่ยนอันอันให้มาแน่

ทั้งหมดจึงรีบเอ่ยปากรับคำ ไปลากเอารถม้ามาอย่างเบิกบานใจ

วันนี้พวกเขานับว่าได้ลาภแล้ว

เดิมนึกว่าคนพวกนั้นต่างคิดแต่จะฉกฉวยไปเปล่าๆ คิดไม่ถึงว่าจะมีเงินทองมากมายเช่นนี้

โจรภูเขาหลายคนต่างรีบลากเอารถม้ามา และยังนำเอาเสบียงอาหารที่วางเอาไว้หน้าถ้ำ ขนย้ายขึ้นบนรถม้าจนหมด

เจี่ยนอันอันมองไปทางโจรภูเขาหลายคนที่กำลังขะมักเขม้นอย่างพึงพอใจ นางเองก็ไม่คิดจะเอาเปรียบพวกเขา

นางหยิบเอาก้อนเงินเล็กจำนวนหนึ่งออกมาจากมิติ โยนให้โจรภูเขาเหล่านั้น

พวกโจรภูเขารับเอาก้อนเงินเล็กไป ก็ต่างพากันก้มหัวโค้งเอวแสดงคำขอบคุณ

พวกเขาต่างก็รู้สึกที่ตนลงแรงไปวันนี้ไม่เสียเปล่า หลังบรรทุกรถม้าเสร็จสิ้น ก็พากันเดินจากไปอย่างรื่นรมย์

เจี่ยนอันอันสวาปามอย่างตะกละตะกลามอยู่นาน กว่าจะเติมเต็มช่องท้องที่ว่างเว้นจนอิ่มหนำ

เห็นเจี่ยนอันอันกินจนมุมปากมันวาว ฉู่จวินสิงก็นำผ้าแพรเช็ดหน้าขาวสะอาดผืนหนึ่งออกจากอกเสื้อ ยื่นให้กับเจี่ยนอันอัน

“ดูเจ้ากินเข้าสิ มุมปากเลอะหมดแล้ว”

เจี่ยนอันอันรับเอาผ้าเช็ดหน้าไปเช็ดลวกๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยัดกลับใส่มือฉู่จวินสิงตามเดิม

ฉู่จวินสิงเห็นผ้าแพรเช็ดหน้าในมือตนเต็มไปด้วยคราบมัน

เขาไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ใบหน้ากลับเรียบเฉย นำเอาผ้าแพรเช็ดหน้าผืนนั้นใส่กลับคืนเข้าอกเสื้อเช่นเดิม

ฮูหยินใหญ่เห็นท่าทีแบบนี้ของฉู่จวินสิง มุมปากก็พลันกระตุกยกขึ้นเป็นเสี้ยวรอยยิ้ม

แต่ไหนแต่ไรมาฉู่จวินสิงไม่เคยชอบใจให้ใครมาแตะต้องสิ่งของของตน

วันนี้ไม่เพียงแต่นำเอาผ้าแพรเช็ดหน้าให้เจี่ยนอันอัน หากแต่บนนั้นเลอะไปด้วยคราบมัน กลับไม่แม้แต่ปริปากพูดอะไร

ดูท่าเจ้าลูกโง่คนนี้ของนาง ในที่สุดก็รู้ความขึ้นมาแล้ว