ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 68

เซิ่งฟางเกาหัวไปมา มองไปยังเหวินอิงด้วยสายตาเป็นประกาย

เขาไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี เกรงว่าหากว่าพูดผิดไปจะไปยั่วยุให้อีกฝ่ายไม่สบอารมณ์เอาได้

เหวินอิงพูดออกมาด้วยความโกรธ “เหอะ ใครไปมีความสัมพันธ์กับเขากัน รอเขาจากไปเมื่อไรข้าก็จะไปจากค่ายนี่ ผู้ใดจะยินดีเป็นรองหัวหน้านี่ ให้ใครก็ได้เป็นไป อย่างไรเสียข้าก็ไม่เป็นแล้ว”

เจี่ยนอันอันถูกคำพูดนี้ของเหวินอิงทำให้ส่งเสียงหัวเราะออกมา

ในฐานะที่เป็นหญิงสาว แน่นอนว่าเจี่ยนอันอันรู้ว่าคำพูดนี้ของเหวินอัน ล้วนแต่เป็นคำพูดตรงกันข้าม

นางเองก็มองออก ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนมาจนถึงขั้นที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจจะแยกจากกันได้แล้ว

แต่คำพูดของเหวินอิง กลับทำให้หัวใจของเซิ่งฟางเป็นกังวลขึ้นมาอีกครั้ง

เซิ่งฟางคว้าข้อมือของเหวินอิงเอาไว้ แล้วพูดออกมาอย่างเย็นชา “ไม่ได้ เจ้าจะไปจากค่ายไม่ได้ เจ้าคิดจะให้ข้ามีชีวิตอยู่เพียงลำพังอย่างนั้นหรือ!”

คำพูดของเซิ่งฟางทำให้เหวินอิงโกรธขึ้นมาอีกครั้ง

“ทำไม มีเพียงแค่ท่านที่ออกไปจากค่ายแล้วไปเป็นเจ้าเมืองอินเป่ยของท่านได้ แต่ข้ากลับต้องคอยเฝ้าอยู่ที่ค่ายนี้เพียงคนเดียวจนตาย ไปที่ใดก็ไม่ได้อย่างนั้นหรือ ข้ายังอายุน้อย ข้าต้องแต่งงานออกเรือน”

เหวินอิงพูดออกมา จมูกก็รู้สึกแสบร้อน ดวงตาเริ่มแดงก่ำ

เซิ่งฟางก็ปลอบผู้อื่นไม่เป็น โดยเฉพาะเมื่อเห็นเหวินอิงที่แข็งแกร่งมาโดยตลอด วันนี้ดวงตาแดงก่ำมาถึงสองครั้งแล้ว

เขารู้สึกแย่เป็นอย่างมาก แต่กลับไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรถึงจะดี

เมื่อครู่นี้ในห้อง เขาก็ปลอบประโลมไปเสียนานถึงได้ทำให้เหวินอิงกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้

ทว่าตอนนี้เหวินอิงกลับจะร้องไห้ออกมาอีก เขาก็ไม่รู้แล้วว่าจะทำอย่างไรดีถึงจะถูก

เซิ่งฟางรู้สึกเสียใจเล็กน้อย เรื่องนี้หากว่าเขาปรึกษากับเหวินอิงเสียแต่เนิ่นๆ ก็อาจจะไม่เป็นดั่งเช่นสถานการณ์ในตอนนี้

เจี่ยนอันอันมองออก เซิ่งฟางตั้งใจที่จะกลับไปยังเมืองอินเป่ย

ทว่าเขาก็ยังตัดใจจากเหวินอิงไม่ได้

แผนการแผนหนึ่งเกิดขึ้นในหัวของเจี่ยนอันอัน

และก็เป็นในตอนที่เซิ่งฟางรู้สึกหมดหนทางนั้น เจี่ยนอันอันผุดลุกขึ้นยืน เดินมายังเบื้องหน้าของเหวินอิง

เรื่องที่ในค่ายซ่อนอาวุธโจมตีเอาไว้จำนวนมากนั้น ก็ถูกนางหลงลืมไปเสียหมด

ทั้งสองคนเดินไปในส่วนที่ลึกที่สุดของค่าย

เจี่ยนอันอันคอยมองทุกอย่างภายในค่ายพลางพูด “รองหัวหน้าไม่ต้องเสียใจไป ข้ามองออกว่าหัวหน้าใหญ่รักเจ้าจริงๆ”

เมื่อเหวินอิงได้ยินคำนี้ ก็ตะคอกออกมาอย่างเย็นชา “รักอะไรกัน หากว่าเขารักข้าจริงๆ ก็คงจะไม่ทิ้งข้าไว้โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น”

เจี่ยนอันอันยิ่งรับรู้ขึ้นเรื่อยๆ ว่า เหวินอิงผู้นี้ช่างเป็นคนที่น่ารักมากจริงๆ

นางพูดตรงไปตรงมา และอารมณ์รุนแรงมาก

เมื่อพูดถึงความสัมพันธ์ของหญิงสาวแล้ว ก็เปลี่ยนเป็นเหมือนเด็กสาวคนหนึ่งอีกครั้ง

เจี่ยนอันอันพูดแนะนำออกมา “รองหัวหน้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า ที่หัวหน้าใหญ่คิดอยากจะกลับไปเป็นเจ้าเมืองอินเป่ย ก็เพราะว่าอยากจะให้เจ้าได้มีชีวิตที่ดีขึ้น”

เมื่อถูกเจี่ยนอันอันพูดออกมาเช่นนี้ หัวใจของเหวินอิงพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ