ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 64

เหวินอิงประคองเจี่ยนอันอัน มายังที่ห่างไกลจากค่าย

ที่นั่นมีเรือนมุงจากตั้งตระหง่านอยู่ ดูเหมือนว่าจะเป็นห้องน้ำ

เจี่ยนอันอันไม่ได้ให้เหวินอิงตามเข้ามาด้วย

นางเดินเข้าไป รีบเปิดยาแก้เมาค้างแล้วดื่มเข้าคำโต

หลังจากที่ดื่มยาแก้เมาค้างแล้ว ไม่นานนัก นางก็เหมือนว่าจะสร่างเมาขึ้นมา

นางออกมาจากในห้องน้ำ ก็พบว่าเหวินอิงยืนอยู่สถานที่ไกลออกจากห้องน้ำไป

เจี่ยนอันอันเดินก้าวใหญ่ออกมา

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เดิมทีเหวินอิงที่ก้มหน้าลง ก็พบเจี่ยนอันอันเดินตรงมาทางนาง

นางมองเห็นท่าทีของเจี่ยนอันอันที่เดินมา ก็ไม่โซเซเหมือนกับก่อนหน้านั้น

มุมปากของเหวินอิงยกโค้งงดงามขึ้น

“ดูเหมือนว่าเจ้าตอนนี้คงจะสร่างเมาแล้ว ไป พวกเราสองคนกลับไปดื่มกันต่ออีกสักเล็กน้อยเถอะ”

เจี่ยนอันอันเมื่อได้ยินว่ายังจะดื่มอีก นางก็รีบโบกไม้โบกมือพูดออกมา “ไม่ดื่มแล้วๆ เหล้าของพวกเจ้าแรงเกินไป ข้าไม่ไหวจริงๆ”

เหวินอิงเมื่อได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ

เหล้าในค่ายนั้นแรงจริงๆ นั่นไม่ใช่ของที่หญิงสาวทั่วไปจะดื่มได้

หากไม่ใช่ว่านางเกิดมาแล้วดื่มเหล้าพันแก้วไม่เมาแล้ว เกรงว่านางก็คงจะทนเหล้ารุนแรงเช่นนี้ไม่ได้

นางสามารถเป็นรองหัวหน้าที่นี้ได้ ไม่ได้อาศัยเพียงแค่ทักษะศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งของนางเท่านั้น

ในปีนั้นในตอนที่นางมายังค่ายเทียนอวิ๋น โจรภูเขาที่นี้ไม่มีใครสามารถดื่มชนะนางได้เลย

ทุกคนต่างก็บอกว่า หากว่านางสามารถดื่มเอาชนะทุกคนที่นี้ได้ ทุกคนก็จะเลือกนางเป็นรองหัวหน้า

ผลสุดท้ายแล้วนางดื่มจนโจรภูเขาในค่ายทั้งหมดรวมถึงเซิ่งฟางพากันล้มลง

ท้ายที่สุดแล้วเหล่าโจรภูเขาต่างก็ยินยอม เลือกให้นางเป็นรองหัวหน้าของค่ายโจร

เมื่อคิดถึงในปีนั้นที่นางดื่มเหล้ารุนแรงติดต่อกันถึงห้าไหใหญ่ ดื่มจนเหล่าโจรภูเขาเหล่านี้เมามายไป

ในใจของเหวินอิงก็รู้สึกมีความสุขอย่างมาก

มิฉะนั้นแล้ว เหตุใดเหวินอิงถึงไม่ยอมพานางไปเดินเล่น ซ้ำยังมีท่าทีระแวดระวังเป็นอย่างมาก?

เหวินอิงไม่ยอมให้นางไปเดินเล่น นางก็จะไปให้ได้

ในเมื่อไม่อาจไปอย่างโจ้งแจ้งได้ นางก็จะไปในที่ลับ

เมื่อคิดถึงตรงจุดนี้ เจี่ยนอันอันก็คว้าแขนของเหวินอิงเอาไว้ ก่อนจะเผยรอยยิ้มไม่เป็นพิษไม่เป็นภัยให้กับนาง

“ในเมืองท่านรองหัวหน้าไม่อยากไปเดินเล่นกับข้า เช่นนั้นพวกเราก็กลับไปกินอาหารกันต่อเถอะ เพียงแต่ว่ารองหัวหน้าอย่าได้ดวลเหล้ากับข้าอีกเลย ข้าคงสู้เจ้าไม่ได้”

เหวินอิงเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันไม่ได้มีเจตนาจะไปเดินเล่นในค่ายอีก นางก็ลอบผ่อนลมหายใจออกมา

“เจ้าวางใจได้ หากเจ้าไม่อยากดื่มเหล้า ข้าก็ไม่ดวลเหล้ากับเจ้าอีก”

เหวินอิงนำเจี่ยนอันอันกลับไปยังห้องโถงใหญ่ของค่ายอย่างมีความสุข

เจี่ยนอันอันเพิ่งเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ก็พบว่าบรรยากาศที่นี่เหมือนว่าจะเปลี่ยนไปไม่ค่อยถูกต้อง

เจี่ยนอันอันกลับไปยังที่นั่ง และก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา

กลับเป็นเหวินอิงที่รีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว “เหตุใดพวกท่านถึงได้ไม่ดื่มไม่กินกันแล้วเล่า? ท่าทางของพวกท่านแต่ละคนก็ดูเหมือนไร้ชีวิตชีวากัน หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”