ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 63

ฮูหยินใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างกายเจี่ยนอันอัน ก็รีบตบไปยังแผ่นหลังของเจี่ยนอันอัน เพื่อช่วยให้นางหายใจได้สะดวกมากยิ่งขึ้น

ฉู่จวินสิงกลับขมวดคิ้วออกมา ก่อนจะพูดกับเจี่ยนอันอันเสียงเบา “เหล้านี้แรงมาก อย่าได้ดื่มอีก”

เมื่อกระแอมไปชั่วครู่หนึ่ง ในที่สุดเจี่ยนอันอันถึงได้หยุดลง

นางเงยหน้าขึ้นไปมองยังเหวินอิง ก็พบว่านางกำลังมองมายังตนเองด้วยรอยยิ้ม

“น้องสาวช่างดื่มเหล้าได้เก่งจริงๆ ข้าขอดื่มให้เจ้าอีกชามหนึ่ง!”

เหวินอิงพูดออกมา ก่อนจะรินเหล้าให้ตนเองอีกชามหนึ่ง และดื่มลงไปในไม่กี่อึดใจ

ในชามตรงหน้าของเจี่ยนอันอันเองก็ถูกโจรภูเขารินให้จนเต็มชามใหญ่

เหวินอิงยิ้มแล้วพูดกับเจี่ยนอันอัน “เจ้าดูข้าดื่มเหล้าไปจนหมดแล้ว น้องสาวเองก็ควรจะดื่มเหล้าในชามนั้นให้หมดเช่นกันไม่ใช่หรือ?”

เจี่ยนอันอันในเวลานี้ บนใบหน้าเล็กมีริ้วแดงๆ ออกมาสองกลุ่มใหญ่แล้ว

นางรู้สึกได้ว่าศีรษะเริ่มวิงเวียน ก่อนจะรีบส่ายหัวอย่างเร็ว เพื่อที่จะให้ตนเองมีสติขึ้นมาบ้าง

เมื่อเห็นว่าเหวินอิงจับจ้องยังตนเองอยู่ตลอดเวลา หากว่านางไม่ยอมดื่มเหล้าถ้วยนี้ เกรงว่าคงจะทำให้อีกฝ่ายขบขันเอาได้

เจี่ยนอันอันหยิบชามเหล้าตรงหน้าขึ้นมา และกำลังจะดื่มลงไป

และก็เป็นในตอนนี้ที่มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมา แล้วแย่งเหล้าในมือนางไป

เจี่ยนอันอันหันหน้ามา แล้วใช้สายตาพร่ามัวมองไปยังคนข้างกาย

ก็เห็นว่าฉู่จวินสิงหยิบชามเหล้าของนางไป และดื่มเหล้าในนั้นไปจนหมด

มือของเขายังมีผ้าพันแผลพันเอาไว้ เป็นเจี่ยนอันอันที่พันเอาไว้เพื่อช่วยต่อกระดูกนิ้วให้เขา

เจี่ยนอันอันค่อยๆ ขมวดคิ้ว นางรีบแย่งชามกลับมา

เมื่อเห็นว่าเหล้าด้านในนั้นถูกดื่มจนหมด นางจึงพูดตำหนิออกมา

“ร่างกายของท่านในตอนนี้ยังไม่หายดี ทำไมถึงได้ดื่มเหล้าที่แรงเช่นนี้”

ฉู่จวินสิงไม่ได้พูดอะไรออกมา ใช้เพียงสายตาที่ลึกซึ้งมองไปยังเจี่ยนอันอัน

อาการวิงเวียน ทำให้เจี่ยนอันอันรู้สึกไม่สบายตัว

นางหลับตาลง ก่อนเอนศีรษะลงไปพักไว้บนเก้าอี้

แล้วลอบหยิบยาแก้เมาค้างออกมาจากห้วงมิติ คิดจะใช้ช่วงเวลาที่ทุกคนไม่ใส่ใจดื่มลงไป

หลังจากที่เซิ่งฟางได้ยินแล้ว สายตาที่มองไปยังเจี่ยนอันอันก็ยิ่งเต็มไปด้วยความชื่นชม

เหวินอิงที่นั่งอยู่ข้างกายเขา ก็เปลี่ยนความเกลียดชังที่มีก่อนหน้านั้น

ใช้สายตาชื่นชมมองไปยังเจี่ยนอันอัน

เจี่ยนอันอันไม่อยากถูกทุกคนจับตามอง นางหาข้ออ้างออกไปห้องน้ำ แต่จริงๆ แล้วคือต้องการลอบดื่มยาแก้เมาค้าง

เหวินอิงลุกขึ้นยืน แล้วอาสาจะพาเจี่ยนอันอันไปห้องน้ำ

เจี่ยนอันอันยืนโงนเงนไปมา และมองเห็นฉู่จวินสิงจากทางหางตา

อีกฝ่ายกำลังเงยหน้าขึ้นมองไปยังนาง ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความกังวล

เจี่ยนอันอันโบกมือแล้วพูดออกมา “ข้าไม่เป็นอะไร ไม่ต้องเป็นกังวลไป”

และก็เป็นในตอนนี้ เหวินอิงก็เดินเข้ามา แล้วประคองเจี่ยนอันอันเดินออกจากโถงใหญ่ไป

ในตอนที่ทั้งสองคนเดินออกมาถึงด้านนอกนั้น ลมหนาวก็พัดมาระลอกหนึ่ง

เจี่ยนอันอันยังรู้สึกวิงเวียนศีรษะอยู่บ้าง เมื่อถูกลมพัดมา ก็เหมือนว่าจะได้สติขึ้นมาไม่น้อย