ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 181

เจี่ยนอันอันเดินเข้ามา ก็มองเห็นท่านปู่เฉินหลับตาแน่น หายใจรัวเร็วขึ้น

เจี่ยนอันอันรีบตรวจชีพจรให้ท่านปู่เฉิน นางเปิดเปลือกตาของท่านปู่เฉิน

ไม่นานนางก็สรุปได้ว่า พิษในตัวท่านปู่เฉินเริ่มจู่โจมแล้ว

และก็เป็นในตอนนี้ ที่มีชาวบ้านหลายคนพากันกุมท้อง ล้มลงบนพื้นด้วยใบหน้าเจ็บปวด

ร่างกายของพวกเขาพากันกระตุก มุมปากมีฟองขาวออกมา

ชาวบ้านคนอื่นๆ เมื่อเห็นเข้า ต่างก็พากันตกใจจนก้าวถอยหลังไปหลายก้าว

พวกเขาต่างก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเพียงแค่ชั่วครู่ก็มีคนล้มลงไปหลายคน?

เจี่ยนอันช่วยตรวจให้ชาวบ้านเหล่านั้นด้วย อาการของพวกเขาคล้ายคลึงกันกับท่านปู่เฉิน

เพียงแต่พิษในกายของพวกเขา ดูจะมีมากกว่าท่านปู่เฉินอยู่เล็กน้อย

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะต้องกินอาหารที่มีน้ำยาคูหยาอยู่ ถึงได้เป็นเช่นนี้

ตอนนี้วิธีการที่จะทำให้พวกเขาฟื้นขึ้นมานั้น ก็มีเพียงแค่ใช้พิษแก้พิษ

เจี่ยนอันอันหยิบเข็มเงินสลายพิษมาจากห้วงมิติ

ฝังลงไปบนกายชาวบ้านเหล่านั้น

ชาวบ้านเหล่านั้นไม่นานก็หยุดชักกระตุกลง ผ่านไปชั่วครู่ พวกเขาต่างก็ทยอยกันได้สติขึ้นมา

เจี่ยนอันอันดึงเข็มพิษออกมา ก่อนจะฝังให้ท่านปู่เฉิน

หลังจากที่ท่านปู่เฉินฟื้นขึ้นมาแล้ว ก็หายใจออกยาวๆ

“ทำไมท้องของข้าถึงได้ปวดเพียงนี้?” ท่านปู่เฉินพูดออกมา ก่อนจะกุมท้องแล้วผุดลุกขึ้นนั่ง

ชาวบ้านเหล่านั้นที่ถูกพิษเข้าจนสาหัส ทั้งหมดยังนอนอยู่บนพื้น ไม่มีใครที่จะเคลื่อนไหวได้แม้แต่คนเดียว

พวกเขาพากันร้องว่าปวดท้อง เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลซึมมาจากหน้าผาก

ชาวบ้านคนอื่นๆ ต่างก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนพากันตั้งคำถามออกมา

“พวกเจ้าเป็นอะไรไป ไปกินของเสียอะไรมา?”

“ใช่แล้ว ทำไมถึงได้ร้องว่าปวดท้องกันหมด?”

หมู่บ้านชิงสุ่ยนอกจากอาหารที่สามารถกินได้แล้ว ก็ไม่มีอะไร

ชาวบ้านไม่กล้าที่จะก้าวมาข้างหน้า พวกเขาล้วนแต่หวาดกลัวดาบในมือของนายอำเภอทำร้ายเข้า

ท่านปู่เฉินเริ่มดีขึ้นแล้ว เขาค่อยๆ ลุกขึ้น ก่อนจะพูดกับชาวบ้าน “ทุกคนรีบกลับบ้านกันไป แล้วโยนอาหารที่มีพิษเหล่านั้นทิ้งไปเสีย”

ชาวบ้านได้สติขึ้นมาทันที ขณะที่พวกเขากำลังจะจากไป กลับถูกเจี่ยนอันอันเรียกเอาไว้

“เพียงแค่ทิ้งไปอย่างเดียวไม่ได้ พิษยังคงกระจายอยู่ในอากาศ ทางที่ดีที่สุดพวกเจ้าเอาอาหารพวกนั้นฝังใต้ดินดีกว่า”

ชาวบ้านพากันตอบรับ ก่อนจะวิ่งไปฝังอาหารที่บ้านของตนเอง

ส่วนชาวบ้านที่นอนอยู่บนพื้นทั้งหลายนั้น ก็คิดอยากจะกลับบ้านไปฝังอาหาร แต่พวกเขายังคงเคลื่อนไหวไม่ได้

พวกเขารู้ว่าเมื่อครู่นี้เป็นเพราะว่าเจี่ยนอันอันช่วยเหลือตนเองเอาไว้ พากันอ้อนวอนเจี่ยนอันอัน

“ขอแม่นางได้โปรดช่วยเหลือพวกเราด้วย”

เจี่ยนอันอันมองไปยังชาวบ้านเหล่านั้น ในตอนแรกที่พวกเขามายังหมู่บ้านชิงสุ่ยนั้น ชาวบ้านเหล่านี้ร้องตะโกนออกมาดังที่สุด

นางไม่อยากรีบช่วยเหลือพวกเขา

เจี่ยนอันอันไม่ได้สนใจชาวบ้านเหล่านั้น นางพูดกับท่านปู่เฉินว่า “ท่านปู่เฉิน ท่านกลับบ้านไปฝังอาหารนั้นก่อน อีกสักครู่ท่านมาที่บ้านข้า ข้าจะปรุงยาแก้พิษให้ท่าน”