ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 180

เมื่อนายอำเภอเห็นเข้า ก็เตะเข้าไปยังท้องของชายชรา

ชายชราถูกเตะจนร้อง “โอ๊ย” ดังออกมา ก่อนจะซวนเซไปหลายก้าว แล้วล้มนั่งลงบนพื้น”

กระดูกแก่ๆ ของเขารับการเตะนี้ไม่ไหว ชั่วขณะก็ถูกเตะเข้าเสียจนใบหน้าซีดขาว ผ่านไปนานก็ยังลุกไม่ขึ้น

หญิงชราเมื่อเห็นเข้า ก็รีบวิ่งเข้ามาประคองชายชราขึ้น

นางชี้นิ้วไปยังนายอำเภอและเจี่ยนอันอันด้วยมือสั่นเทา

“พวกเจ้าสร้างหายนะฆ่าคนเป็นผักเป็นปลา ข้าจะแจ้งไปทางท่านเจ้าเมือง ให้ท่านเจ้าเมืองช่วยตัดสินให้พวกเรา!”

หญิงชราพูดออกมา ก่อนจะหันไปพูดกับเด็กรับใช้ด้วยความโมโห “ยังจะนิ่งอึ้งกันทำอะไร ยกจางต้าไปสิ”

เด็กรับใช้รีบก้าวมาข้างหน้า แล้วยกศพของจางต้าขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าพวกเขาจะจากไป เหล่าชาวบ้านเองก็ไม่พอใจนัก

พวกเขาทั้งหมดล้อมรอบกันเข้ามา อย่างต้องการคำอธิบายจากหญิงชราและชายชรา

“จางต้าของพวกเจ้าใส่น้ำยาคูหยาลงบนที่ดินของพวกเรา ทำให้ผลผลิตอาหารที่ปลูกจากที่ดินของพวกเรามีพิษ”

“พวกเจ้าคิดจะจากไป ไม่มีทางเสียหรอก!”

เรื่องที่จางต้าใส่น้ำยาคูหยาลงบนที่ดินของชาวบ้านนั้น ทั้งสองผู้เฒ่าต่างก็รู้

พวกเขาเองก็เคยชื่นชมอวี้เฟิ่งที่เสนอความคิดได้ดี

เมื่อชาวบ้านติดค้างอาหารครอบครัวของพวกเขาแล้วไม่คืนเงิน พวกเขาต่างก็ไม่ไว้หน้าชาวบ้าน

ชาวบ้านยังเคยถูกพวกเขาดุด่าเป็นประจำ

มาวันนี้ชาวบ้านต่างก็รู้แล้ว ว่าที่ดินของตนเองปลูกพืชพรรณออกมามีพิษ ล้วนแต่เป็นครอบครัวของจางต้าที่กระทำขึ้น

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ยอมปล่อยครอบครัวของจางต้าไปง่ายๆ

ถึงแม้ว่าจางต้าและอวี้เฟิ่งจะตายไปแล้ว แต่ผู้เฒ่าทั้งสองนี่ก็ไม่ใช่คนดีอะไร

ดั่งคำที่ว่าหากคานเพดานไม่ถูกต้อง คานพื้นด่านล่างก็จะไม่ถูกต้องตามไปด้วย สามารถสั่งสอนคนโง่เง่าอย่างจางต้าออกมาได้ พวกเขาสองผู้เฒ่าก็ไม่ใช่ว่าจะ ‘ไม่มีส่วนต้องรับผิดชอบ’

สองผู้เฒ่าเมื่อเห็นว่าเหล่าชาวบ้านพากันล้อมรอบมายังเบื้องหน้าของพวก แล้วไม่ยอมให้พวกเขาจากไป

หญิงชราก็สบถด่าออกมา “น้ำยาคูหยา น้ำยาดอกไม้แห้งบ้าอะไร ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”

“ที่ดินของพวกเจ้าเพาะปลูกอาหารไม่ได้ ยังจะกล่าวโทษพวกเราอีกหรือ”

นายอำเภอเหวี่ยงดาบในมือ แล้วพูดกับชาวบ้านด้วยความโกรธ “พวกเจ้าใครกล้าเข้ามาจับข้า ข้าจะฆ่าพวกเจ้าเสีย”

ชาวบ้านทั้งหมดพากันชะงักฝีเท้าลง ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าเข้ามา

และก็เป็นในตอนนี้ ท่านปู่เฉินหัวหน้าหมู่บ้านจู่ๆ ก็ส่งเสียง “โอ๊ย” ดังออกมา จับท้องอย่างไม่อาจจะยืดตัวขึ้นมาได้

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขายิ่งดูซีดขาวขึ้น เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลซึมลงมา

เหล่าชาวบ้านต่างก็ไม่รู้กันว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็พากันก้าวเข้ามา

“ท่านปู่เฉิน ท่านเป็นอะไรไป?”

ท่าปู่เฉินรู้สึกเจ็บตรงช่องท้อง เจ็บเสียจนทั่วทั้งกายสั่นเทา

เขากัดฟันแน่น เจ็บเสียจนพูดไม่ออก

ไม่นานเขาก็ล้มตึงลงไป

ชาวบ้านจะเข้าไปประคองท่านปู่เฉิน กลับได้ยินเสียงเจี่ยนอันอันพูดดังขึ้น “พวกเจ้าออกไปให้หมด”

ชาวบ้านเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี จึงทำได้เพียงหลบออกไปอีกด้านหนึ่งตามคำของเจี่ยนอันอัน