ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 146

ซ่างตงเยว่เมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันช่วยจ่ายเงินคืนแทนพ่อของนาง นางก็คุกเข่าลงด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง

เจี่ยนอันอันรีบประคองซ่างตงเยว่ขึ้นมา แล้วพูดกับนาง “หากว่าภายหน้าอวี้เฟิ่งยังมารังควาญครอบครัวของพวกเจ้า เจ้าก็มาหาข้าได้ ข้ามีวิธีการจัดการกับนาง”

ซ่างตงเยว่รู้สึกซาบซึ้งเสียจนจมูกแสบร้อน น้ำตาไหลรินลงมา

นางเงยหน้าเล็กๆ ขึ้น แล้วพูดอ้อนวอน “ท่านอา ท่านให้ข้าไปช่วยงานที่เรือนของท่านเถอะเจ้าค่ะ ไม่ว่าอะไรข้าก็ทำได้ทั้งหมด”

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นว่าซ่างตงเยว่คิดไปช่วยงานที่เรือนนางอีก นางก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธอีก

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็รอจนอาการป่วยของเจ้าดีขึ้นเสียก่อน เจ้าก็ไปทำงานที่จวนของข้าก็แล้วกัน”

ซ่างตงเยว่เมื่อได้ยินเข้า ก็รีบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาบนใบหน้า

นางพยักหน้าให้เจี่ยนอันอันอย่างแรง ใบหน้าเผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขขึ้นมา

“ขอบคุณท่านอา ข้าจะตั้งใจทำงานให้ดีๆ แน่เจ้าค่ะ”

ซ่างตงเยว่เดินเข้าไปในห้องครัว ก่อนจะยกโจ๊กออกมาชามหนึ่ง

“ท่านอาคงจะหิวแล้ว ท่านกินโจ๊กเสียหน่อยเถอะ”

เจี่ยนอันอันมองโจ๊กที่อยู่ในชาม มีข้าวอยู่เพียงไม่กี่เมล็ดเท่านั้น

นางรับชามมา ก่อนจะวางลงบนโต๊ะกลางลาน

“เจ้ากินของพวกนี้แล้วจะไปช่วยบำรุงร่างกายให้ดีได้อย่างไรกัน ไป ไปกินข้าวที่เรือนของข้ากัน”

เจี่ยนอันอันพูดออกมา ก็ดึงมือเล็กๆ ของซ่างตงเยว่ขึ้นมาแล้วเดินตรงไปยังเรือนของตนเอง

ซ่างตงเยว่มาเรือนของเจี่ยนอันอันเป็นครั้งแรก นางเพิ่งจะเข้าประตูมา ก็มองเห็นซ่างชิวอวี๋ว่านกำลังทำงานอยู่ในลาน

ซ่างชิวเมื่อเห็นว่าซ่างตงเยว่มา ก็รีบวางงานในมือลง

เขาคิดว่าซ่างตงเยว่มาหาเขา ก็รีบพูดออกมา “ตงเยว่ เจ้ามาได้อย่างไร?”

“อีกเดี๋ยวพ่อก็ทำงานเสร็จแล้ว เจ้ารอพ่อที่บ้านก็พอแล้ว”

ซ่างตงเยว่เหลือบมองไปยังเจี่ยนอันอัน ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

เจี่ยนอันอันยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วพูดออกมา “ข้าพาตงเยว่มาเอง นางกินโจ๊กทุกวันแล้วจะบำรุงร่างกายให้ดีได้อย่างไรกัน วันนี้ก็เลยให้ตงเยว่มากินข้าวที่นี่ ท่านทำงานไปก็พอ”

ซ่างชิวไม่คิดเลยว่า เจี่ยนอันอันจะนำตงเยว่มาด้วย

แล้วนางยังจะให้ตงเยว่มากินข้าวที่นี่อีกด้วย

นางถึงได้กล้าหยิบชามและตะเกียบขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าในชามนั้นเต็มไปด้วยข้าวขาวที่มีกลิ่นหอม

ซ่างตงเยว่ยังไม่เคยพบข้าวสวยมากถึงขนาดนี้ เพราะก่อนหน้านั้นที่บ้านของนางก็กินเพียงแค่โจ๊กเท่านั้น

นางไม่กล้ากิน กลัวเพียงแต่ว่าหากตนเองกินข้าวไปแล้ว ข้าวที่บ้านหลังนี้ก็จะไม่เพียงพอ

เจี่ยนอันอันมองความคิดของซ่างตงเยว่ออก นางยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วพูดกับซ่างตงเยว่ “เจ้าไม่ใช่ว่าอยากจะช่วยงานที่บ้านของข้าหรอกหรือ?”

“เช่นนั้นก็กินข้าวในชามให้หมด บำรุงร่างกายเช่นนี้ถึงจะได้หายเร็วขึ้น”

จมูกของซ่างตงเยว่แสบร้อนขึ้นมา นางตักข้าวขึ้นมา แล้วเริ่มกิน

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นว่าซ่างตงเยว่กินแค่ข้าวอยู่ตลอด แม้แต่เนื้อก็ไม่กล้าตัก

นางจึงตักเนื้อขึ้นมา ก่อนจะวางลงไปในชามของซ่างตงเยว่

“เจ้ารีบกินเข้าไปเถอะ ข้ายังรอให้เจ้ามาช่วยงานอยู่นะ”

เจี่ยนอันอันพูดออกมา แล้วยิ้มเล็กน้อยพลางกะพริบตาให้ซ่างตงเยว่