ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 139

ฉู่จวินหลุนฟังที่เซิ่งฟางพูดแล้วกัดฟันพูดว่า “ทั้งหมดเป็นแผนการฉู่ชางเหยียน”

“เขาวางแผนเช่นนี้เพื่อหมายจะชิงบัลลังก์”

“เกรงว่าคลังสมบัติที่เมืองอินเป่ยอะไรนั่นจะเรื่องที่เขาจินตนาการขึ้นมาเองมากกว่า”

“ในฐานะที่พวกข้าเป็นองค์ชายของแคว้นไท่ยวน พวกข้าไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนว่าเมืองอินเป่ยมีคลังสมบัติ”

“แม้แต่ขุนนางคนสำคัญในราชสำนักก็ยังไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้”

ฉู่จวินสิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้นเช่นกัน เขามองขาที่พิการของพี่ใหญ่

จากนั้นนึกถึงถ้อยคำที่เจี่ยนอันอันเคยพูดด้วย ยิ่งโกรธแค้นหนักกว่าเดิม

เวลานี้เขานึกย้อนเสียใจจริงๆ ที่ไม่เห็นธาตุแท้ของฉู่ชางเหยียนให้เร็วกว่านี้

เขาไม่ได้กวาดล้างกองกำลังของฉู่ชางเหยียนให้ราบพนาสูญ เพราะเห็นแก่ที่เป็นองค์ชายเหมือนกัน

ส่งผลให้เกิดเหตุการณ์หลายอย่างในเวลาต่อมา

ฉู่อันเจ๋ออดด่าไม่ได้เช่นกัน “เจ้าคนสารเลวฉู่ชางเหยียน เขาทำให้พวกเราถูกเนรเทศมาอยู่ที่นี่!”

“หากวันใดได้กลับไปที่เมืองจิงโจว ข้าจะเป็นคนแรกที่สังหารเขา!”

ฮูหยินรองได้ยินฉู่อันเจ๋อก่นด่าเสียงดังขนาดนี้ก็รีบร้องปราม “เจ๋อเอ๋อร์ เจ้าอย่าพูดเหลวไหล”

“ท่านแม่ ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล ท่านไม่เกลียดฉู่ชางเหยียนหรือ?”

ฉู่อันเจ๋อเดือดดาลมากจริงๆ ท่านแม่ของเขาดีไปหมดทุกเรื่อง เสียก็แต่อ่อนแอไม่สู้คนเกินไป

ฮูหยินรองฟังแล้วก้มหน้าเงียบ

นางจะไม่เกลียดฉู่ชางเหยียนได้อย่างไร แต่เกลียดไปแล้วจะทำอะไร

เจี่ยนอันอันฟังทุกคนก่นด่าฉู่ชางเหยียน

พลันนึกถึงฮ่องเต้องค์นั้นที่พบในคุกของวังหลวงผู้นั้น

ทั้งที่มีรูปกายเป็นคนแต่กลับทำเรื่องผิดมนุษย์

ตอนนั้นนางไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้ หากรู้มาก่อน นางจะไม่ใช้แค่ผงยาถ่ายแน่นอน

หลังจากที่ทุกคนคุยกันได้สักพักก็แยกย้ายกันกลับห้องไปพักผ่อน

เจี่ยนอันอันไม่สนใจฉู่จวินสิง นางชิงกลับเข้าห้องไปก่อน

พฤติกรรมของนางถูกฮูหยินใหญ่เห็นเข้าพอดี

ฉู่จวินสิงตอบแล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวไปทางประตูห้องทีละก้าวๆ

ฮูหยินใหญ่จะให้บ่าวรับใช้ช่วยประคองแต่ก็นึกได้ว่าฉู่จวินสิงไม่ชอบให้คนอื่นสัมผัสตัว

นางจำใจต้องยอมปล่อยไป

เมื่อฉู่จวินสิงกลับมาถึงห้องก็เห็นว่าเจี่ยนอันอันกำลังนั่งใจลอยอยู่บนเตียง

เขาเดินไปที่เบื้องหน้านาง ริมฝีปากเผยอออกแต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เจี่ยนอันอันถลึงตาใส่ฉู่จวินสิงแล้วเอนตัวคลุมโปงใต้ผ้าห่ม ไม่อยากสนใจเขา

ฉู่จวินสิงรู้ตัวว่าช่วงบ่ายนี้ตัวเองเลยเถิดไปไกล

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ย “อันอัน วันนี้ข้าทำไม่ถูก ข้าขอโทษ”

เจี่ยนอันอันคลุมโปงใต้ผ้าห่ม ยังคงไม่อยากสนใจเขา

ฉู่จวินสิงเห็นดังนี้ก็คว้าผ้าห่มแล้วเลิกขึ้น

“ทำอะไรของท่าน เอาผ้าห่มของข้าคืนมานะ”

เจี่ยนอันอันโมโหเล็กน้อย นางลุกขึ้นแย่งผ้าห่มกลับคืน