ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 138

เวลาล่วงเลยไปถึงช่วงค่ำอย่างรวดเร็ว

พวกซ่างชิวทำงานกันใกล้เสร็จแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านไปกินข้าวและพักผ่อน

หลังจากที่ครอบครัวของฉู่จวินสิงกินมื้อเย็นกันเสร็จก็ออกมานั่งรับลมเย็นๆ ที่ลานบ้าน

ฮูหยินใหญ่เห็นเจี่ยนอันอันเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันก็พูดด้วยความสงสาร “อันอัน พรุ่งนี้อย่าทำงานหนักขนาดนี้อีกเลย”

“ครอบครัวเรามีบ่าวรับใช้ เรื่องบางเรื่องมอบให้พวกเขาจัดการก็พอ”

ฮูหยินรองที่เงียบมาโดยตลอดเอ่ยปากพูดเช่นกัน “พี่หญิงพูดถูก อันอัน พรุ่งนี้อย่าทำแบบนี้อีก”

“เจ้ายังไม่ตบแต่งกับจวินสิงแต่กลับทำงานหนักขนาดนี้ มันทำให้พวกข้าเกรงใจ”

เจี่ยนอันอันส่งยิ้มให้ทั้งสองคน “รอให้สร้างโรงเก็บของเสร็จแล้วข้าค่อยพักเจ้าค่ะ”

ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองต่างก็มองเจี่ยนอันอันด้วยสีหน้าปลื้มใจ

พวกนางรู้สึกว่าเจี่ยนอันอันไม่มีความบอบบางไม่สู้งานของคุณหนูใหญ่แม้แต่น้อย

ไม่เพียงเท่านั้น เจี่ยนอันอันยังคอยดูแลทุกอย่างมาตลอดหลายวัน

หากให้นางเป็นผู้ดูแลครอบครัว เช่นนั้นต้องดูแลบ้านให้เป็นระเบียบเรียบร้อยได้แน่นอน

ทั้งสองคนต่างก็หวังว่าฉู่จวินสิงจะได้แต่งเจี่ยนอันอันเข้าเรือนในเร็ววัน

หลังจากที่เจี่ยนอันอันนั่งได้สักพักก็ไปต้มยาให้ฉู่จื่อซีกับฟางอิ๋ง

นางซื้อหม้อโอสถอีกใบเพิ่มจากร้านค้าในมิติ

เลือกสมุนไพรสองสามชนิดจากคลังวัสดุยาออกมาแล้วเริ่มต้มยา

ฟางอิ๋งเห็นดังนี้ก็รีบเดินเข้ามา

“จะให้น้องสะใภ้ต้มยาเพียงคนเดียวได้อย่างไร ให้ข้าช่วยอีกแรงเถอะ”

เจี่ยนอันอันไม่ได้ปฏิเสธ นางส่งพัดด้ามหนึ่งให้ฟางอิ๋ง

ทั้งสองคนคอยควบคุมกำลังไฟ คุยกันไปด้วย ต้มยาไปด้วย

เดิมทีเจี่ยนอันอันหมายจะต้มยาให้ฉู่จวินสิงเช่นกัน แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายก็โมโหมาก

นางจงใจไม่ต้มยาให้ฉู่จวินสิง จะไม่สนใจเขาสักหนึ่งวันค่อยว่ากันใหม่

ไม่นาน ยาของฉู่จื่อซีก็ต้มเสร็จ เจี่ยนอันอันเทยาในหม้อลงในถ้วยใบใหญ่

เหยียนเซ่าได้ยินความในใจของเซิ่งฟางก็ตบไหล่ปลอบใจเขาว่า “พี่เซิ่งอย่าพูดแบบนี้”

“แม้ว่าตอนนั้นเมืองอินเป่ยจะไม่ได้เจริญรุ่งเรืองมากมาย แต่อย่างไรก็ถูกท่านดูแลปกครองได้ไม่เลว”

“หากไม่ใช่เพราะเกิดเหตุสังหารหมู่ เมืองอินเป่ยคงไม่ตกต่ำแบบทุกวันนี้”

เซิ่งฟางยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับความโกรธในใจ

“เมืองอินเป่ยมีคลังสมบัติที่ใดกัน ยามนั้นอ๋องเจ็ดหรือก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบันของแคว้นไท่ยวน”

“เพื่อที่จะตามหาคลังสมบัติแล้ว เขาบุกมาเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ที่เมืองอินเป่ยตามอำเภอใจ”

“ส่วนข้าที่เป็นเจ้าเมืองก็ตกเป็นนักโทษ”

เซิ่งฟางพูดแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกรอบ

“ครั้งนี้ข้าคิดว่ากลับมาเมืองอินเป่ยแล้วจะหาวิธีปกครองเมืองอินเป่ยต่อไปได้”

“นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะกลายเป็นหัวขโมยที่ทรยศต่อเมืองในสายตาชาวบ้านไปแล้ว”

“เห็นทีว่าข้าจะเป็นเจ้าเมืองไม่ได้อีกต่อไป ไม่รู้ว่าวันหน้าเหวินอิงรู้เข้าจะดูแคลนข้าหรือไม่”