ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 122

เมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันวิ่งออกไปด้วยความตื่นตระหนก มุมปากของฉู่จวินสิงก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน่ามอง

ความอบอุ่นบนริมฝีปากยังคงหลงเหลืออยู่ ฉู่จวินสิงยกมือขึ้น ไล้ไปยังริมฝีปากของตนเอง

เขาไม่เคยจูบกับใครมาก่อน แต่ความรู้สึกนี้ดูเหมือนว่าจะไม่เลวเลย

เจี่ยนอันอันวิ่งออกไปยังลานบ้าน แก้มของนางเห่อร้อนขึ้น หัวใจก็เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

นางนั่งอยู่ในลานบ้าน ใช้มือพัดให้ตนเอง

เพียงแค่อยากลบภาพฉากเมื่อครู่นี้ให้หายออกไปจากสมองจนหมดสิ้น

โชคดีที่ท้ายที่สุดแล้วก็สามารถทำภารกิจของห้วงมิติได้สำเร็จ และก็สามารถเลือกวัสดุยาที่ช่วยฉู่จื่อซีแก้พิษได้

และก็เป็นในตอนที่เจี่ยนอันอันเลือกวัสดุยาอยู่นั้น ซ่างชิวที่ทำงานอยู่ด้านหลังเรือนอยู่ตลอดเวลาก็เดินเข้ามา

“แม่นาง น้ำที่พวกเราเอามาไม่เพียงพอใช้ ข้าอยากจะกลับไปเอาน้ำมาอีกสักสองถัง”

เจี่ยนอันอันไม่ได้ห้ามเอาไว้ ปล่อยให้ซ่างชิวกลับไปตักน้ำมา

ซ่างชิวกลับไม่ได้ตักน้ำในเรือนนี้ แต่กลับไปยังบ้านของตนเอง

ไม่นานนัก เขาก็เลือกถังน้ำมาสองถังแล้วย้อนกลับมา

เจี่ยนอันอันเองก็อยากรู้ว่าพวกเขาทำงานกันอย่างไรบ้าง

นางเดินไปยังด้านหลังเรือน ก็พบว่าด้านหลังเรือนนั้นสร้างกำแพงด้านหนึ่งเอาไว้เสร็จแล้ว

จากความเร็วนี้ไม่เกินสามวัน คลังสินค้าก็คงจะถูกพวกเขาสร้างได้เสร็จ

ทั้งสี่คนนั้นล้วนแต่กำลังรอน้ำมา

พวกเขาหยุดงานในมือลง เมื่อเห็นว่าเจียนอันอันเข้ามา ต่างก็ยิ้มให้นางอย่างไร้เดียงสา

เจี่ยนอันอันพูดกับพวกเขาทั้งสี่ “พวกท่านทำงานกันชำนาญมาก ทำให้ดีเถอะ รอจนเมื่อคลังสินค้าสร้างเสร็จแล้ว ข้าจะให้เงินค้าจ้างกับพวกท่าน”

ในใจของทั้งสี่คนยินดีขึ้นมา พวกเขาพากันพยักหน้าขอบคุณเจี่ยนอันอัน

เมื่อเจี่ยนอันอันไม่ได้ดูพวกเขาทำงาน นางก็กลับไปยังด้านหน้าของเรือน แล้วเริ่มต้นศึกษาปรุงยาแก้พิษให้ฉู่จื่อซี

นางพบวัสดุยาหลายชนิดออกมาจากคลังวัสดุยา

ไม่นานนักวัสดุยาหลายชนิดก็ออกมาวางอยู่บนโต๊ะ

เจี่ยนอันอันยังซื้อเตาหลอมยาออกมาจากร้านค้าอีกด้วย

นางมายังมุมหนึ่ง แล้วเริ่มจุดไฟปรุงยาขึ้นมา

นางหันหลังกลับไปทันที ก็มองเห็นฉู่จวินสิงที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตูห้อง

“ท่านมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้?” เจี่ยนอันอันประหลาดใจเล็กน้อย

ฉู่จวินสิงไม่ยอมพักผ่อนรักษาตัวอยู่ในห้อง แต่กลับมายืนอาบแดดอยู่อย่างนั้นหรือ?

ฉู่จวินสิงคาดไม่ถึงว่า เจี่ยนอันอันจะพบเขาเข้าได้เร็วถึงเพียงนี้

เขานิ่งเงียบไปชั่วครู่จึงพูดออกมา “ข้าอยากจะไปปลดปล่อยเสียหน่อย”

เจี่ยนอันอันเข้าใจทันที ว่าปลดปล่อยที่ฉู่จวินสิงพูดนั้นหมายถึงอะไร

นางกำลังจะไปหาเด็กรับใช้ ให้พาฉู่จวินสิงไปเข้าห้องปลดทุกข์

ก็กลับถูกเสียงของฉู่จวินสิงเรียกเอาไว้

“เจ้ามาช่วยข้า” คำพูดของฉู่จวินสิง มาพร้อมกับน้ำเสียงที่ห้ามไม่ให้คัดค้านออกมา

มุมปากของเจี่ยนอันอันอดไม่ได้ที่จะกระตุกขึ้นมา ขณะที่นางกำลังจะส่งเสียงต่อต้านออกมา

ก็ได้ยินเสียงของฉู่จวินสิงพูดออกมาต่อ “ข้าไม่ชอบให้ผู้อื่นแตะต้องข้า นอกจากเจ้า”