ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 120

นางรู้ว่าฉู่จวินหลุนไม่ชอบฉู่ชางเหยียน

เพื่อไม่ให้ทั้งสองคนทะเลาะกัน นางก็เลยหยิบชาขึ้นมาดื่มแทนเหล้า

ฉู่ชางเหยียนในตอนนั้นเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีแปลกประหลาดใดออกมา

หลังจากที่เขาดื่มชาไปแล้วก็ไม่ได้รั้งอยู่นาน ลุกขึ้นออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ในตอนนั้นที่ฉู่จวินหลุนและฟางอิ๋งทั้งสองคนก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นอีก

เพราะอย่างไรแล้วเมื่ออยู่ในจวนจิ้นอ๋อง ฉู่ชางเหยียนคิดจะทำร้ายพวกเขา เขาเองก็ต้องชั่งน้ำหนักความสารชมารถของตนเอง

หลังจากที่ฉู่จวินหลุนพูดเรื่องในปีนั้นออกมา เหล่าสมาชิกในตระกูบที่อยู่ที่นั่นทุกคนต่างก็เข้าใจกันขึ้นมา

จะต้องเป็นฉู่ชางเหยียนที่ลอบวางยาเอาไว้ในน้ำชา

เขาจะต้องคิดอยากจะฆ่าฉู่จวินหลุนแน่!

เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็จะสามารถแย่งชิงบัลลังก์ฮ่องเต้ได้อย่างสบายใจ

หลังจากที่เจี่ยนอันอันได้ยินแล้ว ก็ถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ “ในเมื่อเขาคิดอยากจะทำร้ายพวกเจ้า ทำไมถึงได้วางยาที่แพร่กระจายได้ช้าเช่นนี้มาทำร้ายพี่สะใภ้ใหญ่กัน?”

ฟางอิ๋งในตอนนี้ น้ำตาก็หยุดไหลลงแล้ว

นางใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ก่อนจะพูดออกมา “ถ้วยชาในตอนนั้น เดิมทีเพื่อให้ฉู่จวินหลุนดื่ม ทว่าในตอนนั้นฉู่จวินหลุนไม่ได้ดื่มมัน ข้าเห็นว่าฉู่ชางเหยียนกำลังจะโมโหขึ้นมา ก็เลยหยิบชาถ้วยนั้นดื่มลงไปในรวดเดียว”

เจี่ยนอันอันเข้าใจแล้ว พิษประเภทนี้หากว่าถูกคนที่ได้รับบาดเจ็บดื่มเข้าไป จะต้องตายภายในสามวันเป็นแน่

แต่หากว่าถูกหญิงตั้งครรภ์ดื่มเข้าไป ก็จะกลายเป็นพิษเรื้อรัง

และบังเอิญที่ในตอนนั้น ฟางอิ๋งก็ตั้งครรภ์แล้ว

พิษที่อยู่ในกายของนาง ก็ถูกเด็กในครรภ์ดูดซับไปกว่าครึ่ง

ในร่างกายของฟางอิ๋งหลงเหลือพิษอยู่เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น

และต่อให้จะเป็นหมอหลวงจากในวัง ก็ไม่อาจจะวินิจฉัยออกมาได้

หลังจากที่เจี่ยนอันอันพูดความคิดของตัวเองออกมาแล้ว ฉู่จวินหลุนก็ตบฝ่ามือลงบนโต๊ะ

หลังจากที่โต๊ะนั้นกวัดแกว่งไปมาสองสามครั้ง ก็แตกออกเป็นสองส่วนล้มลงบนพื้น

เจี่ยนอันอันมองไปยังโต๊ะที่ล้มพุพังไป ในใจก็คิดว่าไม่เสียแรงที่ฉู่จวินหลุนเป็นถึงจิ้นอ๋อง

และต่อให้ถึงแม้ว่าเขาจะพิการไป แต่พลังของเขาก็ยังแข็งแกร่งมาก

ฉู่จวินสิงนั่งลงบนเตียง สายตามองไปยังเจี่ยนอันอันอย่างลึกซึ้ง

“เจ้าสามารถทำยาแก้พิษได้จริงๆ หรือ?”

เจี่ยนอันอันเมื่อถูกเขาถามขึ้น ใบหน้าเล็กๆ ก็แดงก่ำขึ้นมา

นางก้มหน้าลง อย่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี

เมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันก้มหน้าลงไม่พูดอะไร ฉู่จวินสิงก็พูดออกมาอีกครั้ง “หากว่ามีอะไรให้ข้าช่วยเหลือ ก็ให้รีบบอกออกมา”

เจี่ยนอันอันก้มหน้าลง แล้วจะให้นางพูดออกมาได้อย่างไร!

ภายในห้องเริ่มเงียบขึ้นมาอีกครั้ง

ฉู่จวินสิงไม่รู้ว่าเจี่ยนอันอันคิดอะไรอยู่ เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

แล้วพูดออกมาเบาๆ “อันที่จริงแล้วอาการบาดเจ็บของพี่ใหญ่ข้า ทั้งหมดล้วนแต่เป็นเพราะว่าข้า”

“หากว่าในตอนนั้นไม่ใช่ว่าเขาช่วยข้าป้องกันธนูอันแหลมคมนั้นเอาไว้ พี่ใหญ่ของข้าก็คงจะไม่ต้องกลายเป็นเช่นนี้”

“ข้ารู้สึกผิดกับเขามาโดยตลอด เมื่อได้ยินว่าเจ้าบอกว่าสามารถช่วยพี่สะใภ้ใหญ่และจื่อซีแก้พิษได้ ข้าก็อยากจะช่วยอีกแรง”