เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 94

“ง้อยังไงดีน้า”

ดอกแก้วจอมยั่วพูดออกมาเหมือนจะถามความเห็น สวนทางกับสะโพกอิ่มที่ยกขึ้นทาบทับความอวบใหญ่ไว้จนมันไม่สามารถดิ้นได้อีกต่อไป

“ร้ายนัก” พิธานบีบก้นอวบแรงๆ ไปสองสามที ดอกแก้วก็เป็นงาน เธอส่งเสียงซี้ดเบาๆ กระตุ้นให้อารมณ์ของพิธานลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

“อื้อ”

สะโพกกลมกลึงขยับไปมา เธอจงใจให้ดอกแก้วน้อยๆ เสียดสีกับท่อนเนื้อแข็งใหญ่ผ่านชุดนอนที่สวมใส่อยู่ มือทั้งสองข้างวางลงบนหน้าท้องลอนเพื่อพยุงตัว โดยที่ฝ่ามือใหญ่ก็ช่วยโอบประคองก้นไว้กันเธอร่วงหล่น

เสียงผ้าเสียดสีกันดังสวบสาบ เคล้าไปกับเสียงครางหวานๆ ของดอกแก้ว และเสียงหอบหายใจหนักของพิธาน เครื่องปรับอากาศถูกเปิดไว้ที่ยี่สิบห้าองศาไม่ช่วยอะไร เพราะคนสองคนบนเตียงนอนเร่าร้อนเกินความสามรถของเครื่องปรับอากาศราคาแพง

เมื่อเริ่มร้อนได้ที่ ดอกแก้วก็ค่อยๆ ขยับสะโพกออกห่าง เธอขยับลงไปนั่งบนหน้าแข้งของคนรัก ตากวางมองสบตาคมในความมืด ก่อนที่มือน้อยๆ จะค่อยๆ ดึงกางเกงนอนลง

สิ่งที่ถูกปลุกจนตื่นกระเจิงดีดเด้งขึ้นมาทันทีที่ได้เป็นอิสระ มันตั้งตระหง่านอวดความน่าเกรงขามท่ามกลางแสงรำไร ความมืดทำให้เธอไม่เห็นสีเนื้อที่แท้จริง แต่นั่นยิ่งทำให้ภาพตรงหน้าอีโรติกมากกว่าเดิม

มือบางกอบกุมความภาคภูมิใจของพิธานไว้เต็มกำมือ เธอขยับมือขึ้นลงอย่างเชื่องช้าง และดูเหมือนว่ามันจะไม่ทันใจคนใจร้อนเอาเสียเลย

“ดอกแก้ว เร็วอีก”

คนที่ต้องง้อทำตามโดยไม่อิดออด มือบางขยับขึ้นลงเร็วขึ้น เสียงมือกระทบกับฐานของท่อนเนื้อดัง ฟึบ ฟึบ เพียงไม่นานเธอก็รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่ไหลออกมาจากส่วนปลาย

“เปียกแล้วค่ะ”

“แล้วดอกแก้วล่ะ เปียกหรือยัง”

พิธานไม่รอคำตอบ เขาจัดการดึงร่างของดอกแก้วขึ้นมาจูบ มือที่ซุกซนรีบล้วงลึกเข้าไปหาคำตอบด้วยตัวเอง เมื่อเจอสิ่งที่พอใจเขาก็ยิ่งลุกล้ำโพรงปากหวานๆ หนักหน่วงขึ้น

พิธานใช้ช่วงเวลาที่จูบดอกแก้วดึงรั้งกางเกงนอนและชั้นในของดอกแก้วลง เขาไม่มีเวลาดึงให้มันลงไปจนสุด แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

“ที่รัก” เป็นครั้งแรกที่พิธานใช้คำนี้กับดอกแก้ว และมันก็มอมเมาให้หญิงสาวลอยคว้างไปกับคำหวานจนลืมไปเสียสนิทว่ากำลังทำอะไรอยู่ “วันนี้อยู่บนให้คุณพิธานนะ”

“.....”

“นะ... คนเก่ง”

ดอกแก้วพยักหน้ารับหงึกหงักเหมือนคนไม่รู้ตัว เธอถูกยกขึ้นให้นั่งคร่อมที่กลางตัวของพิธาน เนื้อร้อนเสียดสีไปมาจนเธอสะดุ้งอยู่หลายครั้ง และหลังจากนั้นเธอก็รู้สึกได้ว่าช่องทางถูกบุกรุกจนเจ็บเสียด

“กดตัวลงมาให้คุณพิธาน” พิธานอ้อนขอ เพราะไม่ได้ลึกซึ้งกับดอกแก้วนาน ปากทางเธอถึงได้กลับมาคับแคบแบบนี้ “ดอกแก้วกินคุณพิธานสิ”

“เจ็บค่ะ”