เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 95

ดอกแก้วลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับความเมื่อยขบ ร่างกายเธอปวดร้าวเหมือนโดนรถเหยียบมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งยังอ่อนเพลียเพราะเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ค่อนคืนเข้าไปแล้ว แต่ความเคยชินก็ปลุกให้เธอตื่นขึ้นมาตอนหกโมงตรงเหมือนทุกวันอยู่ดี

แต่ดูเหมือนว่าเธอจะตื่นสายกว่าใครอีกคนที่นอนดึกไม่ต่างกัน ดอกแก้วฝืนร่างกายให้ลุกขึ้น เนื้อตัวของเธอไม่ได้เปลือยเปล่าเพราะจำได้รางๆ ว่าใครอีกคนเช็ดตัวรวมถึงใส่เสื้อผ้าให้เธอแล้ว แขนเรียวเอื้อมไปจัดที่นอนให้เรียบร้อยแม้จะไม่ช่วยอะไรมาก แต่เธอก็ทดเอาไว้ในใจว่าเดี๋ยวจะเข้ามาถอดผ้าออกซัก หลังจากที่ตามหาคนร่วมเตียงเคียงหมอนเจอแล้ว

หญิงสาวเดินออกจากห้องนอนเหมือนแมวย่อง เธอรู้สึกขัดๆ ที่ส่วนเร้นลับเล็กน้อย อาจจะเพราะห่างหายมาซักพัก โชคดีที่ไม่ได้ฉีกขาดจนมีเลือดออกเหมือนครั้งแรกๆ

เพียงแค่โผล่พ้นระเบียงชั้นลอยออกไป ดอกแก้วก็ได้เห็นคนที่ตามหายืนจิบกาแฟอยู่ริมสระน้ำ ท่าทางของเขาดูสบายจนเธอไม่กล้าลงไปขัด

แสงแดดในยามเช้าดูอบอุ่น ทำให้บรรยากาศของเมืองหลวงดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ แต่สิ่งที่ดูดีที่สุดไม่ใช่แสงแดด แต่เป็น... ร่างกายสูงใหญ่แต่สมส่วนของคนที่เธอรัก

ดวงตากวางทอดมองร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อด้วยความชื่นชม พิธานอยู่ในชุดตัวเดียวกับที่ใส่เมื่อคืน กางเกงขายาว และท่อนบนที่เปลือยเปล่า มือข้างขวาถือแก้วกาแฟ ส่วนมือข้างซ้ายลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

ใบหน้าหล่อคมถูกอาบด้วยแสงจากพระอาทิตย์ยามเช้าสีส้ม ไม่ต่างกันจากหน้าท้องเป็นลอนที่ถูกแสงสีส้มระบายจนเห็นกล้ามเนื้อส่วนนั้นได้ชัดเจน

หล่อจัง

ชมผู้ชายของตัวเองว่าหล่อไม่ได้เข้าข้างเกินไปใช่ไหม

พิธานยืนมองพระอาทิตย์ขึ้นอยู่แบบนั้น ส่วนดอกแก้วก็ยืนมองพิธานอีกที ราวหกโมงครึ่ง พระอาทิตย์ดวงโตก็โผล่ขึ้นมาทักทายเต็มตัว พิธานจิบกาแฟดำเข้มอึกสุดท้าย ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในตัวเพนท์เฮ้าส์

“ดอกแก้ว”

สายของพิธานสะดุดเข้ากับร่างขาวผ่องที่ยืนอยู่บนระเบียงเป็นอย่างแรก ใบหน้าขาวใสซีดลงเล็กน้อย อาจเป็นเพราะว่าเธอนอนน้อยกว่าปกติ แต่ไม่ได้ดูอ่อนเพลียจนมีไข้ขึ้นอย่างที่กังวล

“รีบตื่นทำไม?”

พิธานทำท่าจะเดินขึ้นไปหา แต่ดอกแก้วเป็นฝ่ายเดินลงมาก่อน ร่างสูงใหญ่จึงทำได้แค่รอรับอีกฝ่ายอยู่ที่ขั้นแรกของบันไดเท่านั้น เพราะเขาสังเกตเห็นว่าเธอเดินไม่สะดวกเท่าไหร่

“มันตื่นเองค่ะ” ดอกแก้วตอบในตอนที่เดินมาถึงคนที่รอ เอวของเธอถูกโอบไว้ทันที ก่อนจะถูกชักจูงให้เดินไปที่ห้องทานอาหารด้วยกัน “ดอกแก้วตื่นเวลานี้จนชิน”

“น่าจะฝืนนอนต่อซักหน่อย”

“ทีคุณยังตื่นเร็วเลยค่ะ” ดอกแก้วเถียงไม่ลดละ เธอทำปากยื่นเหมือนเป็ดจนพิธานอดบีบมันเบาๆ ไม่ได้

“ยอกย้อนเก่ง” ต่อว่าไปก็เท่านั้น เพราะพิธานไม่ได้จริงจังอะไร ซ้ำยังดึงคนเถียงเก่งเข้ามาจูบแรงๆ ด้วยความมันเขี้ยวด้วย “อรุณสวัสดิ์”

ดอกแก้วหัวเราะ เธอรั้งต้นคอแกร่งลงมาหา ก่อนจะกดจูบกลับไปด้วยแรงที่มากกว่า

“กู๊ดมอร์นิ่งค่ะ”

พิธานเลยมอบจูบที่ร้อนแรงให้ดอกแก้วเป็นของขวัญรับอรุณ ร่างขาวผ่องแหงนรับจูบที่ร้อนแรงจนแข้งขาอ่อน ยังดีที่พิธานยังเมตตากัน ยอมผละออกห่างก่อนที่เธอจะเป็นลมเข้าจริงๆ