เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 92

พี่หวานใจ สาวสวยประจำหมู่บ้านที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆ เมื่อก่อนดอกแก้วชื่นชมพี่หวานใจมากเพราะเธอเป็นคนขยัน ตื่นมาช่วยแม่เปิดร้านตั้งแต่เช้ายันมืดไม่เคยบ่น และพี่หวานใจก็สวยมาก ประกวดนางงามเวทีไหนก็ได้รางวัลตลอด แม้จะไม่สนิท แต่เธอก็ยังอดใจหายไม่ได้ตอนที่รู้ว่าพี่หวานใจจะไปกรุงเทพฯ

เธอไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับพี่หวานใจมาก่อน เธอจึงไม่เข้าใจว่าทำไมพี่หวานใจถึงเอาเรื่องของเธอไปพูดแบบนั้น

“เขาอิจฉาเธอมาตลอดรู้หรือเปล่า?”

“...ดอกแก้วไม่รู้”

“ตอนที่มาร์คไปสืบเรื่องที่หมู่บ้านของเธอ คนที่นั่นพูดถึงเธอและหวานใจในเชิงเปรียบเทียบ ตอนนั้นเธอคงเด็กจนไม่สนใจอะไร แต่หวานใจรู้เรื่องทุกครั้ง และกลายเป็นปมในใจมาตลอด”

“ไม่มีใครชอบการถูกเปรียบเทียบ...”

“ใช่ ไม่มีใครชอบ” พิธานเห็นด้วย เขาไม่เข้าใจความคิดผู้ใหญ่ที่ชอบเปรียบเทียบเด็กเท่าไหร่ พวกเขารู้บ้างไหมว่าคำพูดพวกนั้นจะฝังอยู่ในใจของเด็กๆ ไปอีกกี่ปี “ดีแล้วที่ดอกแก้วไม่รู้เรื่อง ฉันไม่อยากให้ดอกแก้วรู้สึกแย่”

“แต่พี่หวานใจ...”

“ดอกแก้ว ฉันรู้ว่าเธอกำลังเห็นใจหวานใจ แต่เขาทำให้แม่เธอเข้าโรงพยาบาล ทำให้ทุกคนเข้าใจเธอผิด เพราะฉะนั้นอย่าต่อว่าฉันเลยที่ต้องลงโทษผู้หญิงคนนั้น”

“คุณ... ลงโทษยังไงคะ?” ดอกแก้วอดถามไม่ได้ เธอโกรธหวานใจ แต่ก็เข้าใจเหมือนกัน ทว่าเธอก็เห็นด้วยกับพิธาน อย่างน้อยคนทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ เธอได้แต่ภาวนาให้มันไม่หนักหนาเกินไป

“ยึดคอนโดกับรถที่ให้ไปคืน ทีแรกฉันจะยึดเงินที่ให้ไปคืนด้วย แต่เพราะฉันไม่อยากเอาเปรียบผู้หญิงมากเกินไป เธอไม่โกรธใช่ไหมที่ฉันลงโทษคนใจร้ายแค่นี้?”

“ไม่เลยค่ะ”

ดอกแก้วส่ายหน้าจนผมสะบัด เธอไม่โกรธเลย ทั้งยังประทับใจพิธานมากกว่าเดิม ผู้ชายคนนี้แต่เดิมก็เป็นคนที่มักจะให้เกียรติคนอื่นอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเธอเลยไม่แปลกใจกับบทลงโทษของเขา

พอแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

“กับหวานใจฉันลงโทษแค่นั้น แต่กับผู้ชายคนนั้น...”

“คุณอยากทำอะไรก็ทำค่ะ” พิธานพูดไม่ทนจบ ดอกแก้วก็แทรกขึ้นเสียก่อน แววตาที่เคยเห็นอกเห็นใจคนอื่นแปรเปลี่ยนเป็นโกรธแค้นในชั่วพริบตา “มันทำลายครอบครัวของดอกแก้ว ทำร้ายแม่มาเป็นสิบๆ ปี ดอกแก้วเกลียดมัน”

กับหวานใจ ดอกแก้วไม่รู้สึกโกรธเท่าไหร่ แต่กับผู้ชายคนนั้น ถ้าเผาพริกเผาเกลือสาปแช่งแล้วมันได้ผลเธอก็จะทำ คนเลวบริสุทธิ์แบบนั้นไม่ควรได้รับโอกาสแม้แต่ครั้งเดียว

“ดุจัง เมียใคร” พิธานเห็นว่าดอกแก้วเริ่มรู้สึกไม่ดีเมื่อพูดถึงพ่อเลี้ยง เขารีบดึงร่างบางมากอดไว้ พลางเอ่ยหยอกล้อให้ดอกแก้วลืมเลือนเรื่องแย่ๆ ไป

“ดอกแก้วแค่เจ็บแล้วจำค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ เธอหันไปมองใบหน้าคมที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบก่อนจะขู่ “คุณก็ด้วยนะคะ ดอกแก้วไม่สนอดีตของคุณ แต่ถ้าอนาคตคุณรับใครมาเลี้ยงอีก ดอกแก้วก็จะไม่อยู่เหมือนกัน”

“ขู่เป็นลูกแมวเชียว”

พิธานมันเขี้ยวจนก้มลงงับปลายจมูกรั้นเบาๆ ตั้งแต่ดอกแก้วกลับมาเป็นปกติเหมือนว่าเธอจะเปิดเผยตัวตนมากขึ้น ทั้งดื้อรั้น และขี้หวงไม่แพ้เขา

“คุณไม่กลัวเหรอคะ?”