เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 91

“กลับมาแล้ว”

ทันทีที่ออกจากลิฟต์มาได้พิธานก็ส่งเสียงไปก่อนตัว ร่างสูงนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มเพื่อถอดเปลี่ยนรองเท้าหนังเป็นรองเท้าใส่ในบ้านสบายๆ เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยพิธานก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ดอกแก้ว?” พิธานแอบสะดุ้งเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าคนรักมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มาเงียบๆ แบบนี้เขาก็ตกใจเป็นเหมือนกัน

“เหนื่อยไหมคะวันนี้?”

ดอกแก้วถามเหมือนทุกวัน มือบางเอื้อมไปถอดสูทสีเข้มให้อีกฝ่าย ซึ่งพิธานก็ยอมให้ดอกแก้วปรนนิบัตรแต่โดยดี

“ไม่ค่อยเท่าไหร่” พิธานก็ยังเป็นพิธาน เขาตอบกลับเรียบๆ ก่อนจะหันไปสบตากวางคู่นั้น “เห็นหน้าเธอก็หายเหนื่อยแล้ว”

“คิดไปเองแล้วค่ะแบบนี้”

ดอกแก้วซ่อนใบหน้าร้อนๆ ของตัวเองด้วยการหันหลังหนี ก่อนจะเดินนำเข้าไปในตัวเพนท์เฮ้าส์พร้อมเสื้อสูทบนแขน

“ดอกแก้วลงไปหาคุณมาเมื่อบ่าย แต่คุณไม่อยู่”

ดอกแก้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้พิธานฟัง เธอไม่ได้ติดใจอะไรเพราะคุณเกวก็บอกชัดเจนอยู่แล้วว่าพิธานออกไปทำงานข้างนอก แต่คำพูดเรียบๆ ของเธอมันทำให้คนฟังร้อนรนแปลกๆ

เขาไม่อยากโกหกดอกแก้ว แต่เขาก็กลัวว่าเธอจะไม่สบายใจ

“ออกไปข้างนอกมาก็ไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนเถอะค่ะ” ดอกแก้วหันกลับไปมองคนที่เดิมตาม ปากอิ่มยกยิ้มขึ้นจนคนมองอดยิ้มตามไม่ได้ “จะได้มาทานมื้อเย็นกัน วันนี้มีกะเพรากุ้งเผ็ดๆ ของโปรดคุณด้วยค่ะ”

ความเอาใจใส่ของดอกแก้วทำให้พิธานรู้สึกอิ่มเอมในใจ แต่ในทางเดียวกันเขาก็ยิ่งรู้สึกแย่ที่ตัวเองยังเหลือเรื่องที่ปกปิดดอกแก้วไว้ ตาคมจ้องมองใบหน้าขาวใสไม่วางตา จนคนถูกมองเอียงคอเล็กน้อยราวกับตั้งคำถาม

“ดอกแก้ว อยากรู้หรือเปล่าว่าฉันไปไหนมา”

“ไม่หรอกค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้าไปมาเบาๆ แม้เธอกับพิธานจะอยู่ในฐานะคนรัก แต่เธอไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องที่เขาทำ แบบนั้นจะทำให้อีกฝ่ายอึดอัดเสียเปล่าๆ

ต่างจากพิธาน ยิ่งเห็นว่าดอกแก้วให้เกียรติกันมากแค่ไหน พิธานก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองช่างใจร้ายมากเท่านั้น เขาคิดถึงแต่ตัวเอง กลัวว่าดอกแก้วจะโกรธ จนลืมเลือนไปว่าดอกแก้วเองก็มีความรู้สึก ถ้าเธอรู้เรื่องที่เขาทำและเคยทำจากปากคนอื่น เธอคงจะเสียใจและโกรธเขามากกว่านี้หลายเท่า

พิธานสูดลมหายใจเข้าปอด เขาประหม่า และตื่นเต้นจนหัวใจแทบทะลุออกมาจากอก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว

“แต่ฉันอยากบอก”

“คะ?”

“วันนี้ฉันไปจัดการเรื่องนั้นมา”

“เรื่องนั้น?” คิ้วสวยขมวดเข้าหากันแน่น เธอไม่เข้าใจคำว่าเรื่องนั้นของพิธาน ได้แต่ส่งสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามไปให้อีกฝ่าย

“เรื่องผู้ชายที่โทรมาหาเธอวันนั้น”

“คุณ?”

“ฉันขอโทษที่ตามสืบเรื่องของเธอโดยไม่บอก แต่ตอนนั้นเธอกำลังแย่ ฉันไม่กล้าถามเรื่องทั้งหมดจากปากเธอเอง”