เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 76

ก็คนมันไม่เคยชวนสาวออกเดต ทุกครั้งเวลานัดเจอใครก็ให้มาร์คติดต่อให้ทั้งนั้น เขาไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้เองเลยแม้แต่ครั้งเดียว พูดได้ขนาดนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว

ดอกแก้วควรจะเก็บเอาไว้เป็นความภาคภูมิใจ เพราะเธอพิเศษสำหรับเขาขนาดนี้ หลายๆ อย่างที่เป็นครั้งแรกของเขาดอกแก้วก็เป็นคนได้มันไป

“อ้อ... อยากให้ดอกแก้วไปด้วย” คนที่แสร้งไม่รู้เรื่องราวยกยิ้มบางๆ มันเป็นรอยยิ้มที่ถ้าคนปลายสายได้มาเห็น คงจะจับเธอลงบนเตียง และฟัดจนกว่าเธอจะหมดแรงคาอกแน่ๆ

“สรุปเธอจะไปไหม?”

“ดอกแก้วกำลังทำคุกกี้ธัญพืชอยู่ค่ะ กว่าจะเสร็จก็คง...”

“ช่างหัวคุกกี้มันเถอะดอกแก้ว!” ในที่สุดคนปากแข็งก็หมดความอดทน แต่เสียงเข้มๆ ของเขาก็ไม่ได้ทำให้ดอกแก้วเกรงกลัวแม้แต่นิด “นี่ฉันกำลังชวนเธอไปเดตอยู่นะ หรือคุกกี้มันสำคัญกว่าเดตของฉัน ไหนบอกมาสิดอกแก้ว?”

“อย่าอารมณ์เสียสิคะ ก็คุณไม่พูดตรงๆ ดอกแก้วจะเข้าใจได้ยังไงว่ากำลังถูกชวนไปเดต...”

“เธอ!”

เพราะน้ำเสียงของดอกแก้วไม่ได้รู้สึกผิดเลยซักนิด มันจึงทำให้พิธานเข้าใจได้ทันทีว่าถูกเธอปั่นหัวเข้าแล้วจริงๆ

แสบมาก แสบจนเขานึกอยากจะทิ้งงานตรงหน้า แล้วขึ้นไปตีก้นคนที่อยู่ข้างบนแล้วจริงๆ

ดอกแก้วปิดปากกลั้นเสียงหัวเราะ รู้สึกสนุกที่ทำให้พิธานหัวเสียได้ แต่สุดท้ายแล้วเธอก็เลิกแกล้งอีกฝ่ายก่อน ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะได้โกรธเธอเข้าจริงๆ

“ดอกแก้วไปด้วยค่ะ แต่จะไปตอนไหนคะ?”

“ยังไม่รู้”

“ถ้าอย่างนั้น...”

“เธออาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมาหาฉันก่อน งานฉันอีกไม่เกินสองชั่วโมงคงเสร็จ ไม่อยากไปตอนเย็น รถมันติด”

คำพูดที่ไม่ต่างอะไรจากคำสั่งทำให้ดอกแก้วไม่กล้าเถียง สงสัยคุกกี้ธัญพืชที่ลองทำครั้งแรกคงไม่สำเร็จแล้วแน่ๆ

แต่เอาเถอะ เธอแกล้งอีกฝ่ายมากเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่ต้องตามใจบ้าง และที่สำคัญ... วันนี้เธอจะได้ออกเดตครั้งแรกในชีวิตเลยนะ!

“ค่ะ เดี๋ยวดอกแก้วลงไปหา”

.

.

เป็นครั้งแรกที่ดอกแก้วได้มาเหยียบที่ชั้นทำงานของพิธาน เธอกดลิฟต์จากเพนท์เฮ้าส์ลงไปชั้นที่เขาบอกไว้ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ความเงียบก็เข้ามาทักทายเธอทันที

นี่ที่ทำงานแน่เหรอ? ทำไมมันเงียบขนาดนี้