เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 75

เผลอกระพริบตาแค่ครั้งเดียว ดอกแก้วก็กลายมาเป็น ผู้หญิงของพิธาน ได้ครบอาทิตย์แล้ว

ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาดอกแก้วไม่ได้รู้สึกว่ามันมีอะไรเปลี่ยนไปมากมายเท่าไหร่ เสี่ยยังคงทำตัวเหมือนเดิม ตื่นไปทำงานแต่เช้า เลิกงานเมื่อไหร่ก็มาหาเธอ มีบางครั้งที่หอบงานขึ้นมาทำระหว่างวันบ้างซึ่งเธอคิดว่ามันคงเป็นเรื่องปกติ ถ้าจะต่าง... ก็คงจะต่างกันตรงที่เสี่ยมีเวลาให้เธอมากขึ้น เพราะที่ทำงานและเพนท์เฮ้าส์ที่เธออยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ชั้น เสี่ยไม่ต้องฝ่าการจราจรที่หนาแน่นในกรุงเทพฯ ไปหาเธอที่ชานเมืองเหมือนเมื่อก่อน และเมื่อมีเวลามากขึ้น กิจกรรมระหว่างเธอและเขาก็เพิ่มขึ้นตาม ทั้งได้ดูหนังด้วยกัน ทานมื้อเย็นที่เธอเป็นคนลงมือทำเองทุกวัน และการออกกำลังกายด้วยการว่ายน้ำที่เป็นกิจกรรมโปรดของเธอไปแล้ว เพราะเสี่ยคอยสอนจนเธอว่ายน้ำเป็นในที่สุด

ดอกแก้วไม่เคยเบื่อที่ต้องใช้ชีวิตอยู่บนตึกสูงแบบนี้ แต่ละวันเธอมีกิจกรรมให้ทำมากมาย หรือถ้าว่างจริงๆ เธอก็หัดทำขนมไปเรื่อยเปื่อย โดยมีคนชิมเป็นเจ้าของเพนท์เฮ้าส์ที่เธออยู่นั่นเอง

เธอสามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าตอนนี้เธอมีความสุขที่สุดในชีวิต มีความสุขจนอยากให้เวลามันผ่านไปช้ากว่านี้อีกซักนิด...

หญิงสาวสะดุ้งจนความคิดหลุดลอยไป เมื่อมือถือที่วางไว้บนโซฟาส่งเสียงร้องออกมาดังๆ ขาเรียวก้าวเร็วๆ ไปหาเครื่องมือสื่อสารก่อนจะยกมันขึ้นมาดู

คุณพิธาน

หืม?

ดอกแก้วเอียงคอเล็กน้อย ถ้าจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เสี่ยโทรหาเธอแบบนี้ ปกติแล้วเสี่ยจะใช้การส่งข้อความมากกว่า หรือถ้ามีเรื่องจะคุยจริงๆ เสี่ยก็จะขึ้นมาหาด้วยตัวเอง ไม่เคยต้องโทรมาเลยซักครั้ง

ไม่รอให้คนโทรหาต้องถือสายรอนานกว่านี้ ดอกแก้วกดรับสายโดยไม่ติดใจอะไรอีก ก่อนจะกรอกเสียงหวานๆ ลงไปทักทายเป็นอันดับแรก

“สวัสดีค่ะเสี่ย”

“ธาน”

“คะ?”

“ฉันบอกให้เรียกแค่ธานก็พอ ทำไมดื้อ”

“ดอกแก้วแค่ไม่ชินค่ะ... เอ่อ คุณธาน”

“ฝึกให้ชินซะดอกแก้ว เรียกให้คุ้นปาก เวลาฉันพาออกไปเจอใครจะได้ชิน ไม่เผลอเรียกฉันว่าเสี่ยแบบนี้อีก” พิธานกำชับเสียงดุ เขาไม่ได้อยากดุ แต่นี่ก็ผ่านมาตั้งอาทิตย์หนึ่งแล้ว ทว่าดอกแก้วยังคงเผลอหลุดปากเรียกเขาว่าเสี่ยอยู่ร่ำไป

แบบนี้เวลาพาไปออกงานที่ไหน ถ้าเธอเผลอเรียกแบบนี้ให้คนอื่นได้ยินจะไม่แย่เอาหรอกเหรอ? คำพูดและสายตาดูถูกจากผู้คนมากมายจะพุ่งเข้ามาทำร้ายเธอให้เจ็บปวด ดอกแก้วจะรับมันได้มากแค่ไหน?

พิธานไม่ได้ห่วงตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว เขาไม่ได้สนถ้าใครจะพูดว่าเขาเคยซื้อผู้หญิงกิน แต่ที่เขาห่วงก็คือความรู้สึกของดอกแก้ว ตอนนี้สถานะของเขาและดอกแก้วไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เขาจริงจังกับเธอ จริงจังจนอยากเปิดเผยกับใครต่อใครว่าเธอคือผู้หญิงที่เขารัก และจนกว่าจะถึงวันนั้น เขาก็อยากให้เธอสลัดภาพจำสถานะเด็กเสี่ยนั่นทิ้งให้ได้โดยเร็ว