เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 71

นับตั้งแต่ที่พิธานขาดแม่ เขาก็แทบไม่รู้จักคำว่าขี้เกียจเลยซักครั้ง

พิธานจำได้ว่าตัวเองทั้งเรียนและทำงานไปด้วยหลังจากกลับไปอยู่ที่อิตาลี อยู่ที่ไทย ครอบครัวของเขามีฐานะพอมีพอกินไม่ขัดสน อยากได้อะไรก็ได้ อยากกินอะไรก็กิน แต่พอกลับไปอยู่อิตาลี เขาและพ่อก็เปลี่ยนสถานะเป็นยากลำบากในทันที ค่าเรียนของเขา ค่าครองชีพ ค่าอาหาร ค่าเช่าอพาร์ทเมนท์ ทุกอย่างราคาแพงกว่าที่ไทยหลายเท่า เงินจากการขายบ้านอาจจะเพียงพอสำหรับหนึ่งปี แต่ถ้ามากกว่านั้นความเป็นอยู่อาจจะเข้าขั้นขัดสน

พ่อของพิธานเคยเป็นพนักงานระดับบริหารที่โรงแรมห้าดาวในไทย แต่พอกลับมาอิตาลี งานในตำแหน่งเดิมมันไม่ได้หาง่ายขนาดนั้น แต่นับว่าโชคดีที่พ่อของเขาเป็นคนหนักเอาเบาสู้ ยอมเริ่มต้นจากตำแหน่งเล็กๆ อีกครั้ง พิธานเห็นแบบนั้นก็รู้สึกนับถือและเอาเป็นแบบอย่าง เมื่อโตขึ้นมาอีกหน่อย พิธานก็หางานพาร์ทไทม์ทำ เขาทำตั้งแต่เด็กเสิร์ฟยันพนักงานส่งของ ทำทุกอย่างที่ได้เงิน และงานสุดท้ายในฐานะเด็กพาร์ทไทม์ของเขาก็คือพนักงานในร้านน้ำหอม

นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาหันมาทำบริษัทน้ำหอมเป็นของตัวเอง เขาตัดสินใจกลับมาที่ไทย ติดต่ออาและญาติบางส่วนที่ยังหลงเหลือมาร่วมลงทุน เงินที่เขาใช้เปิดกิจการเป็นที่เงินเก็บตลอดการทำงานของเขา และเงินที่พ่อร่วมสนับสนุนอีกครึ่งหนึ่ง แรกๆ มันลำบากกว่าที่คิด แต่เพราะแรงช่วยเหลือจากทุกคน รวมถึงความไม่ยอมแพ้ในตัวเขา วันนี้เขาถึงได้มีกิจการใหญ่โต สร้างเม็ดเงินมหาศาลให้ตัวเองและทุกคนที่ร่วมหัวจมท้ายด้วยกันมา จากเด็กคนหนึ่งที่ไม่มีใครสนใจ กลายเป็นคุณพิธานที่มีแต่คนอยากเข้าหา

อำนาจเงินมันหอมหวานเสมอ

แววตาของพิธานแข็งกร้าวขึ้นมาจังหวะหนึ่งเมื่อคิดถึงความจริงนี้ แต่แล้วมันก็อ่อนแสงลง เมื่อร่างในอ้อมกอดพลิกกายกลับมาหา ก่อนจะซุกใบหน้าขาวสะอาดลงบนอกเขาเหมือนลูกแมวต้องการไออุ่น

“ทั้งๆ ที่เธอเข้าหาฉันเพราะเงินเหมือนกัน แต่ทำไม...” ฉันถึงได้รักเธอ

ปลายนิ้วเรียวยาวเกี่ยวเส้นผมนุ่มขึ้นทัดหูให้คนที่ยังหลับ เขาจ้องมองใบหน้าของดอกแก้วอยู่แบบนั้น เนิ่นนาน... ก่อนจะแตะปลายจมูกลงบนแก้มนวลแผ่วเบา

“ไม่อยากไปทำงานเลย”

สาเหตุที่ย้อนนึกถึงอดีตเสียเนิ่นนาน ก็เพราะความคิดเกเรในเช้านี้

วันนี้เป็นวันแรกที่เขาต้องกลับไปทำงาน หลังจากลาหยุดนอนกกดอกแก้วมาเจ็ดวันเต็มๆ แต่เช้านี้พิธานกลับเกียจคร้านเหลือเกิน ยิ่งร่างนุ่มนิ่มของใครบางคนซุกเข้าหาแบบนี้เขายิ่งไม่อยากไปทำงาน อยากรับบทผู้บริหารเกเรหนีงานมานอนกอดเมียทั้งวันบ้าง

“เพราะเธอคนเดียว”

นิ้วชี้จิ้มปลายจมูกเล็กเบาๆ เอ่ยโทษคนที่ยังหลับไม่รู้เรื่องหน้าตาเฉย ก่อนจะยอมตัดใจลุกจากที่นอนอย่างอ้อยอิ่ง

เขาไม่อยากไปทำงาน ไม่อยากไปเลยจริงๆ

ก๊อก ก๊อก

“อื้อ...”

เสียงเคาะประตูทำให้คนที่ทีแรกเชื่องช้ายิ่งกว่าสลอธตื่นตัวในทันที พิธานรีบก้าวเท้าเร็วๆ ไปที่ประตู เปิดมันออกกว้างพร้อมทำตาดุใส่ลูกน้องที่มาไม่รู้จักเวล่ำเวลา ทั้งยังส่งเสียงดังจนดอกแก้วของเขาครางอื้ออ้าแบบนั้น